filmvanalledag

roestig weblog

Onderweg naar Ochotsk

Vanochtend, bij het nieuws over Bowie, zocht ik een oud stukje, en kon het niet vinden. Het was nog niet geschreven.

2010. Ik had ‘s ochtends het glorieuze bergmeer van Akan bezocht en was ook aan de voet van een actieve vulkaan geweest. Wat nog te doen met de middag? Meer naar het noorden lag de kuststrook, met als hoofdplaats Abashiri. Daarachter begon de Zee van Ochotsk, een naam die ik uit de atlas kende. Waarom niet? 50 kilometer rijden en ik zou aan de kust zijn. Volgens het boek lag er ook nog een relevant nationaal park met wetlands in de buurt. Dus ik besloot in te stappen en door een naamloos land te rijden. Kaarsrechte wegen met een teveel aan verkeersborden.

SONY DSC

Hokkaido

Hokkaido, het noordelijk eiland van Japan, lijkt weinig op de rest van het land. Er zijn aanzienlijke vlaktes, die pas in de 19e eeuw in cultuur zijn gebracht. Het is een van de dunst bevolkte gebieden met vooral landbouw. De winters met Siberische kou maken het vooral geschikt voor Olympische Winterspelen. Alle bouwsels zijn voorbereid op meters sneeuw.

SONY DSC

Hokkaido

In dit lege land is om onduidelijke reden de maximumsnelheid 50 kilometer per uur. En verkeersboetes zijn hoog in Japan. Langzaam schreed ik voort over lege wegen. Waarom wilde ik eigenlijk de Zee van Ochotsk gaan zien? Wat is Ochotsk eigenlijk? Waarom heet dat ding zo? Om de verveling te verdrijven had ik de autoradio aan. Van Japans is weliswaar weinig te verstaan maar ze draaien ook popmuziek. Bowie zong over Major Tom die langzaam verdween in het eindeloos heelal. Hokkaido leek best op het heelal, op dat moment.

Jaarlijstje 2015

Het jaarlijstje van 2015 is kort en lang tegelijk. Eigenlijk waren er maar twee bepalende albums die ik het hele jaar door luisterde. Waarvan er strikt genomen eentje uit 2014 komt, maar die ik pas op oudjaarsdag 2014 ontdekte. En de andere plaat gemaakt is door een band die vooral bekend was in de jaren ’90. U merkt het, ik ben helemaal bij de tijd.

  1. Blur – The Magic Whip – prima muziek om te zingen als je in de Appalachen bergen aan het beklimmen bent en herrie moet maken om te zorgen dat de bruine beren niet te veel van je schrikken.
  2. The Antlers – Familiars – prima muziek om te luisteren in een omgebouwde Groningse kerk op maandagochtend terwijl je nog snel ontbijt voordat de stad je wegroept uit het ommeland.

En dan al het andere. Albums die een paar maanden bij me waren, maar waarvan nog moet blijken of ze echt jaren meegaan. Enige suggesties:

Nogal goor, dat chloor

Nu ik in Amerika ben drink ik veel cola. Je moet immers ‘s lands gewoonten proberen als toerist. Wel light overigens, want ik hoef niet ‘s lands gemiddelde postuur aan te nemen.

Als je cola bestelt, krijg je extra veel ijs, zodat de cola koud blijft. Maar de ijsblokjes zijn gemaakt van het lokale leidingwater, dat royaal chloor bevat en niet te drinken is. Misschien dat Amerikanen daarom zo graag cola drinken: kraanwater is er niet lekker.

Het punt is: zodra je de cola even laat staan, smelten de blokjes ijs en krijg je chloor-cola. Nogal goor, dat chloor. Maar warme cola is ook niet lekker.

Binnenkort ga ik de Amerikaanse markt veroveren met een nieuw ontwerp, met ijs aan de buitenkant van het glas.

Colaglazen

Alternatieven, zoals ijs op de bodem of in de kern van het glas zijn nog in onderzoek.

Hoe er weer een gat in de markt gevonden werd

Rond 11 uur haalde ik een chocolademelk uit de automaat. Je moet wat als de rest uit de automaat niet te drinken is en de hele dag water is ook zo waterig. Na de lunchwandeling had ik een kauwgompje en dat liet ik – nadat ik snel uitgekauwd was – vallen in het plastic bekertje dat nog op mijn bureau stond.

We nemen vervolgens even pauze in dit stukje en verdiepen ons in datasets, draaitabellen en contracten.

Rond vier uur wilde ik nog wel een bekertje en vanuit milieuperspectief zette ik hetzelfde bekertje in de automaat. Bij de laatste slokken aangekomen vond ik de smaak zo vreemd en trof ik de kauwgom op de bodem.

Het smaakte buitengewoon goed en dus verwacht ik binnenkort nieuwe varianten op chocolademelk. Niet alleen chocola met munt, maar mogelijk ook chocolade karamel, met sinaasappel of kersen is mogelijk. Over de variant chocolademelk met hazelnoten twijfel ik nog in vloeibare vorm.

Carthago

Afgelopen zaterdag bezochten we de tentoonstelling Carthago in het Rijksmuseum voor Oudheden in Leiden. En oude stenen, daar kan je mij over het algemeen wel voor interesseren. Op Sicilië zag ik bij een opgraving al eens een Carthaagse baksteen, die helemaal onderop, in het fundament van een gebouw lag. Dus naar Oudheden.

Grieks, niet Carthaags, maar wel oud.

Grieks, niet Carthaags, maar wel oud.

Het was een tentoonstelling met gemengde gevoelens. Verrassend was de nadruk op de continuïteit: Carthago hield niet op te bestaan na de Punische oorlogen. De Romeinen walsten namelijk alles plat en zaaiden het land in met zout, maar besloten ruim 100 jaar later Carthago te herbouwen. Ruim de helft van de tentoonstelling beslaat de periode van Carthago van na de Punische oorlogen. Een onverwachte invalshoek, waarbij ook onderdelen uit Carthago in de vroegchristelijke periode (400 – 600 AD) wordt meegenomen. Een vraag die ik dan niet beantwoord zag: waarom werd de dominante rol van de stad daarna overgenomen door andere steden? Straks toch even Wikipedia lezen.

En hoewel ‘wel leuk’ blijft toch de indruk hangen dat het een tamelijk conservatieve tentoonstelling was met vooral een opstelling van gebruiksvoorwerpen in vitrines. Glas, sieraden, begraafplaatsstenen, beelden van goden. De tentoonstelling had een enorme verdieping kunnen krijgen met meer kaartmateriaal en illustraties.

Omdat ik de rest van Oudheden nooit gezien had, bleef er nog genoeg anders te zien (Romeinen in Nederland, veel over het oude Egypte, Merovingisch Glas, een kindertentoonstelling over de IJstijd met leuke spelletjes, een overzicht van archeologische vondsten in Nederland). Maar alleen voor Carthago hoeft u niet naar Leiden af te reizen.

De taal spoelt stroomafwaarts

En soms blijft er wat hangen.

*

Ik zag dat ik mailde over 20k en een collega mailde over 20 mille. In geschreven tekst druk ik nooit iets uit in milles, en ook gesproken bijna nooit. Maar schrijvend gebruik ik vaak de K als achtervoegsel – en soms ook de M voor miljoen. Met miljarden heb ik te zelden te maken om daar een afkorting voor te hebben. Het lijkt me Amerikaans, maar vooral ook een internetfenomeen. Ik denk dat ik het voor het eerst zag toen ik Hattrick speelde – makkelijk 12 jaar terug dus.
Wanneer zou zoiets het spraakgebruik indringen?

*

In deze dagen van Twitter en WhatsApp is er leestekeninflatie. Berichten gaan al snel gepaard van een uitroepteken, smiley of vraagteken.
Zo langzaam aan zie ik dat ook steeds meer mijn mails in sluipen. Alles moet net iets harder gezegd worden, alsof woorden niet krachtig genoeg zijn van zichzelf.

Waarom er een feest moet komen in September

Vanaf september ligt er Sinterklaasspul in de winkel.
Dan gaan we begin januari driftig lijnen maar zijn er al snel weer paaseitjes, die ons in de periode tot en met april voorzien van snaaivoer.
Maar daarna? Daarna ontstaat de grote leegte. Geen bakken in de supermarkt met impulsaankoopsnoep.
Dus in september moet er een feest komen, maakt niet zoveel uit wat er gevierd wordt, als er maar chocolade geserveerd kan worden tussendoor.

Gedichtendag 2015

Iets voor gedichtendag, voor op Twitter. Dat zocht ik terwijl de rijst stond te koken. Ik bladerde door de verzamelbundel van Herman de Coninck maar kon niks vinden dat passend was bij zomaar een gedicht. Dan verder. Wat staat er nog meer in de kast?

Tussen de boeken met witte kaften trof ik twee boekjes in het cyrillisch. De boekjes kwamen in mijn handen op een zomerdag op een reis, een paar jaar terug. Het was bijna 30 graden en de bus stopte in een hoofdstraat van een plaats in Macedonië. Midden zomer. Omdat ik maar een paar dagen in Macedonië was had ik geen bijzonder kaartmateriaal bij me, alleen een schets van een stratenpatroon in een Moleskine. Te voet ging ik op weg naar het pension om mijn rugzak af te leggen. Maar op de grond zien de dingen er anders uit dan in je notitieboekje, en zelfs iemand die zelden verdwaalt kan de weg kwijt raken. Op straat werd ik aangesproken door een man die vroeg waar ik naar onderweg was. Hij maakte een wandeling met zijn jongste dochter. Voor ik het wist was ik uitgenodigd om koffie te drinken in de tuin. Ja, hij was ook in Nederland geweest, en bewaarde goed herinneringen aan Zandvoort en Amsterdam. Ik kreeg koffie en moest maar eens vertellen welke reis ik maakte.

Het was een tuin bij een fors huis van een man wiens familie voor de communistische tijd rijk was geweest. Na het einde van de communistische tijd had hij het land terug gekregen. De aap kwam uit de mouw: hij was niet alleen hulpvaardig voor reizigers, maar was ook in bezit van grond waarop misschien vakantiehuisjes gebouwd konden worden, of ik niet iemand kende. Ik hield me op de vlakte over mijn werk en probeerde wat Engels te oefenen met zijn kinderen.

Ergens kwam het gesprek op zijn vader, die arts was geweest en in zijn vrije tijd een verzameling had opgebouwd van volksliedjes uit West-Macedonië. Hij rende naar binnen en gebaarde me mee te komen. Het huis was een opvallende combinatie van klassieke tapijten en moderne nieuwigheden. Boven in een kast stonden een paar dozen met boekjes. Ik kreeg er twee mee, net als een routebeschrijving in mijn Moleskine.

Vandaag dus een West-Macedonisch gedicht. Al zou ik kunnen ontcijferen wat er staat, tot op heden heb ik dat niet gedaan. Het zou zelfs propaganda kunnen zijn, suggereerde mijn vader een keer. Misschien. Nu is het vooral een raadsel waaruit wel ritme blijkt, maar betekenis verborgen blijft.

gedichtendag2015

5 dagen liedjes (5)

Paul Auster schrijft in de briljante roman De muziek van het toeval over Jim Nashe, een brandweerman uit Boston, die een grote som geld krijgt uit een erfenis. Nashe koopt een auto (een Saab) en gaat door Amerika rijden. Zonder een plan, want dat zou hij wel tegenkomen, dacht hij. Maar al snel blijkt dat het autorijden op zichzelf betekenis krijgt voor Nashe. Het gaat alleen nog maar over snelheid, over voortbewegen, over de auto als plek waar hij niet meer herinnerd wordt aan zijn vorig leven.

Perhaps the music had something to do with that, the endless tapes of Bach and Mozart and Verdi that he listened to while sitting behind the wheel, as if the sounds were somehow emanating from him and drenching the landscape, turning the visible world into a reflection of his own thoughts. After three or four months, he had only to enter the car to feel that he was coming loose from his body, that once he put his foot down on the gas and started driving, the music would carry him into a realm of weightlessness.

Met die bijgedachte kocht ik de cd Nothing is Wrong van Dawes toen ik in Berlijn was, afgelopen zomer. Het was de laatste avond in Berlijn en Dawes speelde een voorprogramma. De volgende dag stond een ruim 650 kilometer autorijden op het programma. De rootsrock van Dawes paste daar wel bij, vond ik. Meer dan twee keer heb ik de cd op die bewuste rit niet gedraaid, maar sindsdien slingert de cd door mijn auto en is het bij elkaar, steeds meer autorij-muziek geworden.

Dawes – Time Spent in Los Angeles

5 dagen liedjes (4)

Een liedje waarvan ik heel vaak heb uitgerekend hoe lang dat nu was in – zeg maar – gewone mensen tijd – en wat dat had te maken met het liedje.
Ondertussen weet ik dat het zo’n 5 uur is.

Iets uit de jaren ’90. K’s Choice – 20.000 seconds.

« Older posts

© 2016 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑