filmvanalledag

roestig weblog

De taal spoelt stroomafwaarts

En soms blijft er wat hangen.

*

Ik zag dat ik mailde over 20k en een collega mailde over 20 mille. In geschreven tekst druk ik nooit iets uit in milles, en ook gesproken bijna nooit. Maar schrijvend gebruik ik vaak de K als achtervoegsel – en soms ook de M voor miljoen. Met miljarden heb ik te zelden te maken om daar een afkorting voor te hebben. Het lijkt me Amerikaans, maar vooral ook een internetfenomeen. Ik denk dat ik het voor het eerst zag toen ik Hattrick speelde – makkelijk 12 jaar terug dus.
Wanneer zou zoiets het spraakgebruik indringen?

*

In deze dagen van Twitter en WhatsApp is er leestekeninflatie. Berichten gaan al snel gepaard van een uitroepteken, smiley of vraagteken.
Zo langzaam aan zie ik dat ook steeds meer mijn mails in sluipen. Alles moet net iets harder gezegd worden, alsof woorden niet krachtig genoeg zijn van zichzelf.

Waarom er een feest moet komen in September

Vanaf september ligt er Sinterklaasspul in de winkel.
Dan gaan we begin januari driftig lijnen maar zijn er al snel weer paaseitjes, die ons in de periode tot en met april voorzien van snaaivoer.
Maar daarna? Daarna ontstaat de grote leegte. Geen bakken in de supermarkt met impulsaankoopsnoep.
Dus in september moet er een feest komen, maakt niet zoveel uit wat er gevierd wordt, als er maar chocolade geserveerd kan worden tussendoor.

Gedichtendag 2015

Iets voor gedichtendag, voor op Twitter. Dat zocht ik terwijl de rijst stond te koken. Ik bladerde door de verzamelbundel van Herman de Coninck maar kon niks vinden dat passend was bij zomaar een gedicht. Dan verder. Wat staat er nog meer in de kast?

Tussen de boeken met witte kaften trof ik twee boekjes in het cyrillisch. De boekjes kwamen in mijn handen op een zomerdag op een reis, een paar jaar terug. Het was bijna 30 graden en de bus stopte in een hoofdstraat van een plaats in Macedonië. Midden zomer. Omdat ik maar een paar dagen in Macedonië was had ik geen bijzonder kaartmateriaal bij me, alleen een schets van een stratenpatroon in een Moleskine. Te voet ging ik op weg naar het pension om mijn rugzak af te leggen. Maar op de grond zien de dingen er anders uit dan in je notitieboekje, en zelfs iemand die zelden verdwaalt kan de weg kwijt raken. Op straat werd ik aangesproken door een man die vroeg waar ik naar onderweg was. Hij maakte een wandeling met zijn jongste dochter. Voor ik het wist was ik uitgenodigd om koffie te drinken in de tuin. Ja, hij was ook in Nederland geweest, en bewaarde goed herinneringen aan Zandvoort en Amsterdam. Ik kreeg koffie en moest maar eens vertellen welke reis ik maakte.

Het was een tuin bij een fors huis van een man wiens familie voor de communistische tijd rijk was geweest. Na het einde van de communistische tijd had hij het land terug gekregen. De aap kwam uit de mouw: hij was niet alleen hulpvaardig voor reizigers, maar was ook in bezit van grond waarop misschien vakantiehuisjes gebouwd konden worden, of ik niet iemand kende. Ik hield me op de vlakte over mijn werk en probeerde wat Engels te oefenen met zijn kinderen.

Ergens kwam het gesprek op zijn vader, die arts was geweest en in zijn vrije tijd een verzameling had opgebouwd van volksliedjes uit West-Macedonië. Hij rende naar binnen en gebaarde me mee te komen. Het huis was een opvallende combinatie van klassieke tapijten en moderne nieuwigheden. Boven in een kast stonden een paar dozen met boekjes. Ik kreeg er twee mee, net als een routebeschrijving in mijn Moleskine.

Vandaag dus een West-Macedonisch gedicht. Al zou ik kunnen ontcijferen wat er staat, tot op heden heb ik dat niet gedaan. Het zou zelfs propaganda kunnen zijn, suggereerde mijn vader een keer. Misschien. Nu is het vooral een raadsel waaruit wel ritme blijkt, maar betekenis verborgen blijft.

gedichtendag2015

5 dagen liedjes (5)

Paul Auster schrijft in de briljante roman De muziek van het toeval over Jim Nashe, een brandweerman uit Boston, die een grote som geld krijgt uit een erfenis. Nashe koopt een auto (een Saab) en gaat door Amerika rijden. Zonder een plan, want dat zou hij wel tegenkomen, dacht hij. Maar al snel blijkt dat het autorijden op zichzelf betekenis krijgt voor Nashe. Het gaat alleen nog maar over snelheid, over voortbewegen, over de auto als plek waar hij niet meer herinnerd wordt aan zijn vorig leven.

Perhaps the music had something to do with that, the endless tapes of Bach and Mozart and Verdi that he listened to while sitting behind the wheel, as if the sounds were somehow emanating from him and drenching the landscape, turning the visible world into a reflection of his own thoughts. After three or four months, he had only to enter the car to feel that he was coming loose from his body, that once he put his foot down on the gas and started driving, the music would carry him into a realm of weightlessness.

Met die bijgedachte kocht ik de cd Nothing is Wrong van Dawes toen ik in Berlijn was, afgelopen zomer. Het was de laatste avond in Berlijn en Dawes speelde een voorprogramma. De volgende dag stond een ruim 650 kilometer autorijden op het programma. De rootsrock van Dawes paste daar wel bij, vond ik. Meer dan twee keer heb ik de cd op die bewuste rit niet gedraaid, maar sindsdien slingert de cd door mijn auto en is het bij elkaar, steeds meer autorij-muziek geworden.

Dawes – Time Spent in Los Angeles

5 dagen liedjes (4)

Een liedje waarvan ik heel vaak heb uitgerekend hoe lang dat nu was in – zeg maar – gewone mensen tijd – en wat dat had te maken met het liedje.
Ondertussen weet ik dat het zo’n 5 uur is.

Iets uit de jaren ’90. K’s Choice – 20.000 seconds.

5 dagen liedjes (3)

Gisteravond reed ik na een lange dag naar huis en bedacht dat ik ‘s avonds nog een paar boodschappen moest halen. Groenten om de week aan te vullen. ‘Misschien even stoppen bij de Jumbo, zodat ik ‘s avonds de deur niet meer uit hoef’, bedacht ik, maar files zorgden ervoor dat ik besloot toch westwaarts de stad om te gaan.

Het idee van geen boodschappen meer hoeven te doen sprak me toch wel aan, dus ik nam een afslag en reed naar het grootwinkelcentrum Kanaleneiland. Vroeger woonde ik daar boven, dus ik weet er de weg. Geruchten hadden me al bereikt, maar ik besluit toch even een rondje door het winkelcentrum te maken voordat ik de Albert Heijn inloop. De leegstand is fors toegenomen sinds ik verhuisd ben. Minstens tien zaken gesloten, en wat er voor terug komt is de Action en pop-upstores. Als er iets terugkomt, want het zijn nog meer glimmende makelaarsreclames op gesloten puien. Een 06-nummer, voor als u hier wil huren. Triestig.

Voor de grote supermarkten lijkt dat overigens geen probleem. Zes kassa’s open en nog staat bij iedere kassa een rij van 6 personen. Mijn aubergine en nasigroenten wachten geduldig op betaling en ik kijk eens om me heen. Toch wel ander volk, hier. Iets meer hippe jonge mensen, al was dat misschien ook het tijdstip want geordende gezinnen zitten om kwart voor zeven ‘s avonds aan de maaltijd. Maar een zekere hoeveelheid hippe jonge mensen zit op het eiland. Het Berlijn van Utrecht, misschien. Oerlelijk beton maar vol hippe mensen. Al ontbreken de clubs en iedereen wil Berlijn zijn tegenwoordig.

Vandaag een liedje van een bandje dat op het Eiland haar thuisbasis heeft. Mister en Mississippi – Same Room, Different House.

5 dagen liedjes (2)

Een actuele invalshoek vandaag. Want ik ontdekte dat het komende zaterdag al zover is: Low komt spelen in TivoliVredenburg. Nota bene in de kamermuziekzaal Hertz, de chique nieuwe zaal in het Tivoli-complex voor stillere muziek.

De vraag is hoe na een theaterzaal, een kerk, een concertzaal, een bovenzaaltje en nog weer een kerk de liedjes van Low nu weer klinken. Boter of cake?

Some songs feel like butter
Some songs sound like cake

Low – Especially Me

5 dagen liedjes (1)

Op Facebook kreeg ik een stokje. 5 dagen lang liedjes posten. Liedjes met een verhaal. Omdat ik graag baas blijf over mijn content, schrijf ik de stukjes wel hier.

(En omdat ik ook graag schop tegen Facebook. Mijn weblog is weliswaar wat kleiner dan de creatie van Mark Z, maar wel ouder. En dus ook underdog, en mensen zoals ik houden van de underdog. Nog eentje uit deze categorie: de VS is weliswaar wat groter dan Nederland, maar hee, zelfs de Nederlandse staatsloterij is ouder dan de grondwet van de VS, dus wat stelt dat nu helemaal voor aan de andere kant van de oceaan).

Enfin.

Welk liedje als eerste, want als ik maar vijf liedjes mag kiezen wordt dat natuurlijk een vraag van wereldformaat. Van het genre ‘Je gaat naar een onbewoond eiland en wat neem je mee?’

Zondag ging ik hardlopen en deze keer liet ik de iPhone thuis liggen. Het waaide (woei!) en zou ijskoud zijn, maar het viel me mee. Eindelijk zonder blessureleed (achillespees) deed ik drie blokjes interval. Er waren nog meer hardlopers en zoals altijd mensen met honden. Ook zonder computerstemmevrouw die de behaalde kilometers in mijn oor fluistert ging het boven verwachting goed.

En er zat een liedje in mijn hoofd, kilometerslang.

And I guess that I’ve been singing all my life / Well that’s right / And that is fine

I am Kloot – Fingerprints

En omdat dit een stokje is, moet ik ‘m ook nog verder werpen. Wel ja. Misschien wil Woordenaar het ding hebben? Die heeft al een weblog met iedere dag een ander liedje. 1.157 posts lang. Daar kunnen er vast nog 5 bij.

Nimmer

Vanmiddag ging ik op de foto voor een pas. Zoals bij dat soort foto’s hoort, kijk ik grimmig naar de camera. En passant kreeg ik een setje met voorwaarden voor gebruik van de pas mee. Ruim twee A4. Over dat ik de pas nimmer onbeheerd mag achterlaten. Dus nu ben ik voor de komende twee jaar gebonden aan die pas.

Onder de douche. Tijdens het sporten. Israëlische soldaten mogen hun geweer nooit uit het oog verliezen, of iets dergelijks, en daarom zitten ze dus in de bus met machinegeweer om de schouders. Nogal wennen voor een toerist uit Nederland. Maar als ik daar aan kan wennen, kan ik vast ook wennen aan het mee op vakantie nemen van mijn nieuwe pas met grimmige blik.

Happy New Music

Ruim een half jaar geleden stapte ik over op Spotify als voornaamste ‘muziekleverancier’. Nu constateer ik dat het niet langer gaat om welke muziek je hebt, maar om de tijd die je hebt om naar die muziek te luisteren.

Na cassettebandjes, cd’s, gebrande cd’s en mp3-bestanden nu dus het tijdperk van streaming. Het tijdperk van vinyl ligt voor mijn tijd, en aan die heropleving doe ik niet mee. Gezien de afwisseling in formaten is de vraag wat het volgende formaat wordt. Misschien is de volgende stap het verwijderen van de oren als intermediair. Een plug in je hoofd en de datastroom direct je hersenen in?

Dat laatste zou sowieso handig zijn want dan hoeven mensen niet steeds op hun telefoon te kijken naar de nieuwste Whatsapp-berichten, Tinder-matches en Instagram-likes.

Gevolg van de overstap naar Spotify is wel dat het op me overkomt als een steeds grotere chaos. Als ik nu iets wil luisteren, kan ik uit 20 miljoen dingen kiezen. Het gevolg van de vrije samenleving is dat je 9 soorten thee in de kast hebt staan, schreef ik 8 jaar terug. 8 jaar verder en het zijn minstens 20 soorten thee en 20 miljoen tracks.

Slachtoffer van enorme keuzevrijheid lijkt de nieuwe muziek te zijn. Voorheen haalde ik een paar nieuwe albums per maand binnen en nam de tijd om die vaker te beluisteren. Nu luister ik naar iets, denk ‘interessant’ en vervolgens ga ik iets anders doen, en vergeet het vaak weer. Daar moet iets op te vinden zijn. Dit nieuwe jaar om dat ook uit te vinden.

Muziektips die ik ondertussen nog niet vergeten ben, met name afkomstig van andermans jaarlijstjes: The Budo’s Band – Burnt Offering en Bugge Wesseltoft met Henrik Schwarz en Dan Berglund – Trialogue.

« Older posts

© 2015 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑