filmvanalledag

roestig weblog

Tag: autorijden

5 dagen liedjes (5)

Paul Auster schrijft in de briljante roman De muziek van het toeval over Jim Nashe, een brandweerman uit Boston, die een grote som geld krijgt uit een erfenis. Nashe koopt een auto (een Saab) en gaat door Amerika rijden. Zonder een plan, want dat zou hij wel tegenkomen, dacht hij. Maar al snel blijkt dat het autorijden op zichzelf betekenis krijgt voor Nashe. Het gaat alleen nog maar over snelheid, over voortbewegen, over de auto als plek waar hij niet meer herinnerd wordt aan zijn vorig leven.

Perhaps the music had something to do with that, the endless tapes of Bach and Mozart and Verdi that he listened to while sitting behind the wheel, as if the sounds were somehow emanating from him and drenching the landscape, turning the visible world into a reflection of his own thoughts. After three or four months, he had only to enter the car to feel that he was coming loose from his body, that once he put his foot down on the gas and started driving, the music would carry him into a realm of weightlessness.

Met die bijgedachte kocht ik de cd Nothing is Wrong van Dawes toen ik in Berlijn was, afgelopen zomer. Het was de laatste avond in Berlijn en Dawes speelde een voorprogramma. De volgende dag stond een ruim 650 kilometer autorijden op het programma. De rootsrock van Dawes paste daar wel bij, vond ik. Meer dan twee keer heb ik de cd op die bewuste rit niet gedraaid, maar sindsdien slingert de cd door mijn auto en is het bij elkaar, steeds meer autorij-muziek geworden.

Dawes – Time Spent in Los Angeles

Massasprint

De bekende weg ligt voor me en op de radio is Radio Tour de France bezig met de laatste kilometers. Ik rijd weer eens op de snelweg. Misschien daarom wel dat ik zo houd van het liedje over all the billion highways dat Bright Eyes enkele dagen later zal spelen. Werktuigelijk voeg ik in op de juiste baan en luister naar de verslaggever die probeert een massasprint te verslaan. Positie kiezen en afwachten.

‘Hushovd, Hushovd, Gilbert, daar komt Gilbert.. of is het toch Cavendish, Cavendish, Cavendish, het is Cavendish die hier de sprint wint!’

En dat alles in tien seconden gepropt. Tien seconden voor het gesprek van de dag (terwijl Vos in Italië de sterren van de hemel fietst, maar daar horen we dan niks).

Vanuit Frankrijk kom ik geestelijk weer terug op mijn weg met A-nummer. Op de tweede baan, zo te zien. Voorgesorteerd voor de bocht. Prima.

Viaducten

Nu u een paar dagen heeft kunnen broeden op het waarom van het Audi-logo, is het tijd voor het volgende van de raadsels die het leven voor ons in petto heeft. Ditmaal de ringweg van Antwerpen.

ringantwerpen

Kijk het sportpaleis heeft een nieuw blauw dak gekregen!

Over de ringweg zijn vele viaducten gebouwd. Nuttig, lijkt me, om van de ene kant van de stad naar de andere kant te komen. Maar waarom worden die dingen gebruikt als parkeerplaatsen voor vrachtwagens?

De haas

‘Wat was dat?’ vraagt B als we met 70 door de stad snellen.

‘Een haas’ antwoord ik ‘er ligt een dode haas op het wegdek. Ik probeerde er om heen te sturen, maar dan rij je er natuurlijke net overheen’.

*

Vanochtend. Ik accelereer en denk niet na maar kijk naar de weids uitgespannen wolken. Tik.

Achteruitkijkspiegel. Opnieuw.

De auto is een drummachine

De auto is een machine waarmee je van A naar B kan rijden maar waarin je ook best leuk kan drummen. Neem de verschillende delen van het stuur, de pook, de handrem en de rustpositie van de linkervoet en er is een aardig drumkit. Zo heb ik het afgelopen jaar toch aardig mee leren drummen met de iPod. Niet slecht, want dat soort op ritme gestelde motoriek is niet tot mijn natuurtalent. Ik kan zelfs maten drummen. Nou ja, tot ik er over na ga denken, daarna gaat het al snel mis.

Vandaag probeerde ik mee te drummen met The National. Dat is lastig, want de muziek van The National wordt mede gedragen door een sterke drummer. High Violet is de naam van hun laatste album, en dat is (voorlopig) het beste album van 2010. Na het concert van gisteren in Tivoli is dat alleen maar méér waar.

Massa’s mensen waren aan het sms’en en twitteren om ondertussen uit te vinden of Duitsland zou winnen van Spanje. De drummer loste dat handig op door een bordje op te houden. Spanje had gewonnen.

Het WK wordt nagenoeg onontkoombaar.

You know I dreamed about you / for twenty-nine years before I saw you klinkt als onderdeel van Slow Show. Ik kijk naar rechts en ze schudt glimlachend van nee. Of dat meebewegen op de muziek is, of dat het antwoord geven op de tekst (wij kennen elkaar geen 29 jaar, want zo oud zijn we niet, en dat dromen is ook niet van toepassing) weet ik niet. Interpretatie. Het is maar wat je er van maakt. Maar het moment blijft me bij.

Net als de rest van the National trouwens. De hele dag heb ik dit liedje gepreveld. En gedrumd.

© 2017 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑