filmvanalledag

roestig weblog

Tag: concerten

Het voorprogramma

Toen ik de klapdeuren doorging zag ik dat het voorprogramma al begonnen was. Twee man stond op het podium. Ik zag D. en N. niet staan, dus besloot aan de rechterkant van de half gevulde zaal te kijken en liep rechts, achter het geluid langs. Daar stonden D. en N., ik zei ze gedag en greep daarna snel naar mijn oordoppen, want zo’n voorprogramma hoeft mijn gehoor niet te beschadigen.

Vanuit de kou in de warme zaal bekeek ik eens wat er eigenlijk speelde. Ze zullen wel een of ander lokaal bandje bereid gevonden hebben om voorprogramma te zijn, dacht ik. Een man met een gitaar en een man achter een microfoon. Geen drummer? Ze hebben zeker een goede drummachine bij zich.

Aan het einde van de show ging ik hun CD kopen. Heymoonshaker is de (zelfverklaarde) enige beatboxbluesband ter wereld. De man achter de microfoon kan beatboxen op wereldniveau en gecombineerd met een bluesgitarist levert dat een bijzonder nieuw fenomeen. Een beetje een gimmick misschien, maar dat ontdek ik later wel.

De hoofdact haalde het niet bij het voorprogramma, en dat zijn zeldzame momenten voor concertbezoekers.

10 nogmaals mee te maken legendarische concerten

Gisteravond speelde Arcade Fire op Pinkpop en het concert werd live uitgezonden. Zelden heb ik zo vrolijk staan springen bij een livestream. Als u ‘m ook wil zien: ondertussen staat het concert op Youtube. Aanrader, zeg maar, en dat is een understatement.

Reeds twee keer zag ik Arcade Fire live, en hopelijk komt daar nog een derde keer bij. (Er is nog geen nieuw optreden in Nederland aangekondigd, maar goed, geduld).

Dat bracht me tot een lijstje van artiesten die ik eerder zag optreden en waar ik nog eens heen wil (en die nog niet aangekondigd zijn). Alfabetisch, want prioriteren is zinloos. Nou ja, misschien is er toch een beetje A en B categorie, maar dan liever A en A+ categorie.

Arcade Fire
Bruce Springsteen
Fuck Buttons
Sigur Ros
Wilco

Einar Stray (bij voorkeur opnieuw op de rug gelegen op een grasveldje, in de zon, ogen gesloten)
Frank Turner
Kings of Convenience
The Field
The National

(En morgen weer een ander lijstje, want zo zijn deze dingen)

Achtergrondgeluid

Toen ik Tivoli binnenkwam stond Francis te spelen. Met de dynamische (sorry voor dat woord), haast manische manier van doen van de zangeres werd de aandacht van het merendeel van het publiek getrokken. Maar niet alleen de actie, ook degelijk spel en een dijk van een stem zorgden voor een grote verrassing. (spotify afspeellijst).

Pauze volgde, het podium werd verbouwd. Een piano bleef staan, er verschenen wat gitaren.

Een dame genaamd Idiot Wind neemt plaats achter de piano. Gewapend met een piano en een stem gaat ze de zaal te lijf.

Tevergeefs. De zaal kletst haar dood, wachtend op de hoofdact van vanavond. Al ben ik voor de gelegenheid wat meer vooraan gaan staan, ook daar staan genoeg mensen te babbelen in plaats van te luisteren. Het is dat het kaartjes onbetaalbaar zouden worden als deze mensen ze niet ook zouden kopen (en de bieromzet zouden stimuleren), anders zou je ze er persoonlijk uit willen schoppen.

Het toppunt wordt bereikt als ik naast me een lang gesprek hoor beginnen met een opmerking ‘Mooi hé?’

Youtubeisme

Afgelopen zondag was ik bij Blitzen Trapper in Ekko. Gaat dat zien, ze spelen donderdag nog in Den Haag.

Wat me opnieuw opviel was het gebruik van de compactcameraatjes om het concert te filmen. Bij U2, een maand geleden ofzo, stonden mensen die het hele concert integraal opnamen. Of, iets dergelijks was mijn indruk.

Alsof het niet meer om het nu gaat, maar slechts om het vastleggen van het nu, met een been in de wereld, met een ander been in morgen iets te laten zien, alsof je niet ook een verhaal zou kunnen vertellen. Wat is het precies, dat mensen drijft?

© 2017 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑