filmvanalledag

roestig weblog

Tag: gat in de markt

Nogal goor, dat chloor

Nu ik in Amerika ben drink ik veel cola. Je moet immers ‘s lands gewoonten proberen als toerist. Wel light overigens, want ik hoef niet ‘s lands gemiddelde postuur aan te nemen.

Als je cola bestelt, krijg je extra veel ijs, zodat de cola koud blijft. Maar de ijsblokjes zijn gemaakt van het lokale leidingwater, dat royaal chloor bevat en niet te drinken is. Misschien dat Amerikanen daarom zo graag cola drinken: kraanwater is er niet lekker.

Het punt is: zodra je de cola even laat staan, smelten de blokjes ijs en krijg je chloor-cola. Nogal goor, dat chloor. Maar warme cola is ook niet lekker.

Binnenkort ga ik de Amerikaanse markt veroveren met een nieuw ontwerp, met ijs aan de buitenkant van het glas.

Colaglazen

Alternatieven, zoals ijs op de bodem of in de kern van het glas zijn nog in onderzoek.

Hoe er weer een gat in de markt gevonden werd

Rond 11 uur haalde ik een chocolademelk uit de automaat. Je moet wat als de rest uit de automaat niet te drinken is en de hele dag water is ook zo waterig. Na de lunchwandeling had ik een kauwgompje en dat liet ik – nadat ik snel uitgekauwd was – vallen in het plastic bekertje dat nog op mijn bureau stond.

We nemen vervolgens even pauze in dit stukje en verdiepen ons in datasets, draaitabellen en contracten.

Rond vier uur wilde ik nog wel een bekertje en vanuit milieuperspectief zette ik hetzelfde bekertje in de automaat. Bij de laatste slokken aangekomen vond ik de smaak zo vreemd en trof ik de kauwgom op de bodem.

Het smaakte buitengewoon goed en dus verwacht ik binnenkort nieuwe varianten op chocolademelk. Niet alleen chocola met munt, maar mogelijk ook chocolade karamel, met sinaasappel of kersen is mogelijk. Over de variant chocolademelk met hazelnoten twijfel ik nog in vloeibare vorm.

Een gat in de suiker, een gat in de markt?

Omdat ik de laatste tijd weer wat vaker koffie drink, gaat de voorraad suikerklontjes ook weer iets sneller op.
Twee weken terug kocht ik een nieuw doosje.

suikert

Wat me dan opvalt is hoe onhandig het is om het eerste suikerklontje uit het doosje te halen. Ze zitten zo strak aangelijnd in hun doosje, dat je allerlei capriolen moet uithalen om het klontje op een beschaafde manier te pakken

Voor je het weet vliegt de hele doos met klontjes door de keuken. Als je eenmaal dat eerste klontje hebt gepakt, gaat het overigens wel beter.

Daarom denk ik dat er een gat in de markt ligt: pakjes suikerklontjes waarbij per laag één klontje ontbreekt. Binnenkort start ik een campagne op kickstarter: ‘Sugar cubes minus one’, maar weest u alvast gewaarschuwd.

Mexico

Afgelopen woensdag kon ik er niet echt om lachen. Mijn dag ging vooral verloren in het halfduister van het bed. Maar vandaag, vrijdag, met diagnose en uitzicht op beter worden vind ik het eigenlijk wel grappig. Ik heb Mexicaanse griep! Of ieder geval iets wat aan de symptomen voldoet.

Dus zing ik nog eens vrolijk mee met het liedje van de Zangeres zonder Naam, om daarna weer een langdurige hoestbui te belanden.

Want die griep, daarmee heb ik eindelijk weer een fijn spannend verhaal voor de b├╝hne. En heb ik eindelijk eens meegemaakt waar al die drukte om te doen was vorig jaar. Vandaag zag ik een gat in de markt. Nu zie ik wel vaker gaten in de markt, en hebben die vooral te maken met een spreekwoordelijk gaatje in mijn hoofd. Maar het hebben van de Mexicaanse griep is een experience, zo ervoer ik de afgelopen dagen.

In de huidige beleveniseconomie is de Mexicaanse griep daarom misschien te verkopen. Iemand hier die mijn gebruikte zakdoeken wil kopen?

In de trein (33)

Een volle, want vertraagde stoptrein. Drie mannen, alledrie in een blauw Greenpeace jack. Fondsenwervers van de straat. Uit hun gesprek volgt al snel de hierarchie.

‘Hoe beviel je eerste dag’ vraagt de eerste aan de jongste. ‘Zwaar’ antwoordt deze. Numer twee: ‘Je moet er aan wennen. Dit is mijn vierde dag, maar ik doe het al veel makkelijker dan op mijn eerste dag’. Je ziet hem glunderen. Van jongste bediende is hij al een stap hoger gekomen op de ladder – binnen vier dagen. Ze praten wat met hun nieuwe collega, over argumenten en weerleggingen. Ze klinken als de grootste gelovigen van Greenpeace. Alleen zo jammer dat ze ervoor betaald worden. Want, kenden we dat type kerk al: de kerk die zijn gelovigen betaalt?

© 2017 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑