filmvanalledag

roestig weblog

Tag: haags gemeentemuseum

Rothko

Rothko is natuurlijk meteen moeilijk. Zalen vol van mensen die staren naar reusachtige, egaal zwart geverfde doeken en dat dan ook serieus kunnen nemen. Je zou kunnen zeggen dat dit het einde van de schilderkunst is. Hierna is niets meer mogelijk. Maar niets is ooit het einde van iets.

rothko2

Een van de centrale stellingen van Rothko was de één op één ervaring tussen doek en toeschouwer. Wel, dat werkt niet in een vol gemeentemuseum. De interactie tussen doek en toeschouwer wordt vervangen door veel interactie tussen toeschouwers. Ook interessant.

rothko1

Associatief zijn ze wel, de kleurrijk vlakken: tot ziens Justine Keller, de vlag van Portugal, de maanlandingen. Mooi vind ik ze maar zelden. De meeste vind ik dissonant.

De werken van Rothko worden gepresenteerd zonder veel maatschappelijke context – conform zijn wens, een op een ervaring, geen geneuzel. Maar het is nu 2014. Kijkers zijn nu andere dingen gewend dan in de jaren 50 en 60. Waar zijn vlakken toen een provocatie waren, zijn we abstracties toch wat meer gewend geraakt. Zet Rothko naast de andere cultuurfenomenen uit zijn tijd en je krijgt een heel andere tentoonstelling. Ideetje voor de volgende keer, luisteren jullie, gemeentemuseum?

In de rij

Ja, zelfs In de rij voor de kassa, maar gelukkig niet bij de supermarkt. Zo’n weblogklassiekke openingszin is het nog net niet.

Plaats van handeling is het Gemeentemuseum in Den Haag op zondagmiddag. Er waren meer mensen op het idee gekomen om daar op derde kerstdag naar toe te gaan. En dus stond er een lange rij voor de kassa. Het gehele voorportaal stond vol. Die straatkrantverkoper die u op de Streetview-foto ziet stond er overigens ook in het echt, maar was wel binnen gaan staan.

Terwijl ik langzaam richting kassa schuifelde bezag ik het publiek. Ik week wel een beetje af in mijn vale spijkerbroek. Overhemd en casual chiq waren meer de regel. Soms vergeet ik hoe Den Haag ook kan zijn. Hier kwamen de bezoekers voor high culture in een traditioneel museum met zalen en schilderijen. De gemiddelde leeftijd in de rij werd door mijn aanwezigheid aanzienlijk naar beneden gehaald.

De culturele elite ging stapvoets naar de kassa. Op de naastgelegen vijver waren drie skaterboys heen en weer aan het rennen over het smeltende ijs. Het noodlot van het zachte ijs tartend sprongen ze van de kant het ijs op.

Natuurlijk gebeurde dat wat er te verwachten was. Een van de jongens ging tot z’n knieen door het ijs en was nat. De rij produceerde een schaterlach.

De jongens hadden de aandacht volledig getrokken, want ze wisten van geen ophouden.

Boem. En onderuit op het ijs.

De culturele elite kan gelukkig ook om low culture grappen lachen.

© 2017 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑