filmvanalledag

roestig weblog

Tag: hardlopen

5 dagen liedjes (1)

Op Facebook kreeg ik een stokje. 5 dagen lang liedjes posten. Liedjes met een verhaal. Omdat ik graag baas blijf over mijn content, schrijf ik de stukjes wel hier.

(En omdat ik ook graag schop tegen Facebook. Mijn weblog is weliswaar wat kleiner dan de creatie van Mark Z, maar wel ouder. En dus ook underdog, en mensen zoals ik houden van de underdog. Nog eentje uit deze categorie: de VS is weliswaar wat groter dan Nederland, maar hee, zelfs de Nederlandse staatsloterij is ouder dan de grondwet van de VS, dus wat stelt dat nu helemaal voor aan de andere kant van de oceaan).

Enfin.

Welk liedje als eerste, want als ik maar vijf liedjes mag kiezen wordt dat natuurlijk een vraag van wereldformaat. Van het genre ‘Je gaat naar een onbewoond eiland en wat neem je mee?’

Zondag ging ik hardlopen en deze keer liet ik de iPhone thuis liggen. Het waaide (woei!) en zou ijskoud zijn, maar het viel me mee. Eindelijk zonder blessureleed (achillespees) deed ik drie blokjes interval. Er waren nog meer hardlopers en zoals altijd mensen met honden. Ook zonder computerstemmevrouw die de behaalde kilometers in mijn oor fluistert ging het boven verwachting goed.

En er zat een liedje in mijn hoofd, kilometerslang.

And I guess that I’ve been singing all my life / Well that’s right / And that is fine

I am Kloot – Fingerprints

En omdat dit een stokje is, moet ik ‘m ook nog verder werpen. Wel ja. Misschien wil Woordenaar het ding hebben? Die heeft al een weblog met iedere dag een ander liedje. 1.157 posts lang. Daar kunnen er vast nog 5 bij.

What a perfect waste of time

Op Spotify heb ik een playlist gemaakt voor tijdens het hardlopen. Het ding heet Born to Run en er staan al twee liedjes in. Bruce Springsteen ontbreekt nog. Die playlist maakte ik omdat ik ontevreden ben over mijn voortgang, als het zo doorgaat haal ik de Singelloop niet.

Afgelopen zaterdagmiddag ging ik toch lopen, ondanks dat het zesentwintig graden was. Ik moest maar eens doorlopen, en niet zo zeuren. Tijdens de tijdrit van de Tour had Herbert Dijkstra de term ‘cave of pain’ geïntroduceerd; een grot van pijn waar je ingaat tijdens het sporten en waar alles zwart is, en waar je in moet blijven.

Ja, bepaald leuk dat sporten.

Met die term in het achterhoofd ging ik op weg en besloot dat ik zeven kilometer zou gaan lopen. Alleen met zo’n afstand ben ik weer een beetje op weg naar de tien.

Omdat mijn playlist dus maar twee liedjes kent, liet ik Spotify random liedjes uitkiezen tijdens het lopen. Ondertussen ben ik grotendeels vergeten wat er speelde, meer herinner ik me de zoektocht naar schaduw, de vreugde van een beetje wind en de aangewaaide herrie van een dancefestival een paar kilometer verderop.

Maar ik hoorde het heldere koper uit het liedje van Elbow en dacht terug aan een zondagavond waar ze dit geluid live over het festivalterrein lieten vloeien. What a perfect waste of time.

Het is een paar dagen later als ik naar huis rij over een lege snelweg, het wordt al laat en langzaam koud in de auto omdat de airco nog op 19 staat. De toevalsfactor kiest opnieuw de blazers en het koper uit het liedje van Elbow. Ik mijmer wat over een flirt en het glanzende idee dat het altijd een eenmalige ontmoeting zal blijven, dat ze opgelost is in de mensenmassa.

Met het uitgestrekte liedje van Elbow beland ik weer bij mijn loopronde. Mijn benen doen nog steeds een beetje zeer. What a perfect waste of time, om zo naar huis te mogen rijden.

Elbow – My Sad Captains (Spotify)

Patat

Op de fiets zoef ik over de Amsterdamsestraatweg voor avonturen elders. Die straat vereist alertheid. Allemaal dwarsstraatjes, andere fietsers, voetgangers, en heel veel winkels. En vooral ook veel snackbars.

Een man steekt rennend de weg. In trainingskleding, met een plastic tasje van de snackbar in de hand. Dat is nog eens slim, dacht ik. Wel patat gaan halen maar dan gaan hardlopen op weg naar de snackbar om de calorieën alvast te verbranden. Maar dat valt toch tegen. Als hij de weg overgestoken is loopt hij weer gewoon verder.

Zijn en tijd

Alles dat bestaat is het nu schijnt een stukje Boedhistische houding te zijn. Hoewel ook andere kenners zich er over uitgelaten hebben, zo schreef Augustinus ook over de tegenwoordige tijd die in een stip voorbij gaat.

Dat dacht ik dus maar tijdens de Singelloop afgelopen zondag, tussen kilometer 7 en 9 door het Wilhelminapark.

Er is alleen nu.

Er is alleen achter de vorige loper aanlopen, en dat tempo vasthouden.

En me afvragen wanneer ik durf de sprint in te zetten, om te versnellen in het zicht van de eindstreep.

Pas 500 meter voor het einde, met zicht op de streep, versnel ik. Dat is 100 meter fijn omdat het een andere beweging is dan de 9.500 meter daarvoor, maar 400 meter minder fijn. Toch lukt het het tempo vol te houden en bereik ik de finish. Achteraf betekent dat ik misschien wel eerder had kunnen gaan sprinten.

Maar in het wachtvak na de finish lijkt dat compleet irrelevant. Langzaam passeert de meute de uitreiking van medailles en sportdrankjes, waardoor ik met enkele honderden uitgewoonde gezichten rondom me staan te wachten voordat ze verder kunnen. De omroeper roept om. De muziek speelt. Speakers die brullen. Aan de kant mensen, er moet een ambulance langs. Het zweet druipt. De wind koelt spaarzaam de mensen. De familieleden staan buiten de hekken met bloemen te wachten. Een slimme bloemenverkoper heeft een eind verderop een kraam neergezet.

Maar er is alleen nu en de menigte stapt langzaam verder. Ook ik krijg een medaille en een blikje sportdrank, en nog een blikje sportdrank. De schijnbaar lange terugtocht naar de kraam waar mijn tas klaarligt met nog een liter water.

Het nu verstrijkt als een stip door de dag en het wordt avond en ik lees op destadutrecht.nl over een sterfgeval tijdens de Singelloop. Vandaag kreeg de dode ook nog een naam door een bericht in een vakblad.

Alles is nu. Maar soms blijkt nu achteraf toch wat anders.

Een oude bekende

Eerst hardlopen. Dan uitlopen, het laatste stukje tot huis. Weer langzaam zuurstof toelaten in de benen. Opklaringen. Het weerzien met een oude bekende. Betelgeuze, die staat er ook nog.

© 2017 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑