filmvanalledag

roestig weblog

Tag: in de trein

In de trein (69)

Zoals gewoon is anno 2011 speelt 60% van het publiek op z’n smartphone. Ook de man tegenover mij, met de gekleurde sjaal. Hij heeft een Blackberry. Daarnaast eet een mevrouw biologisch brood (volgens de zak) met kaas. Vrijwel iedereen in het zicht draagt een spijkerbroek en ik lees Het Tankschip van Elschot. Een aardig boekje, prima leesbaar tijdens een treinreis. Al moet die reis dan niet te lang duren.

Want ik ben pas bij Rotterdam Alexander als ik de laatste zin lees. Op den oorlog, Frans, want oorlog is een zegening. En het kapitalisme heeft toch zijn goeden kant, is ‘t waar of niet?.

Tegenover mij leest de man met de gekleurde sjaal een A4tje van het FNV over een sociaal plan.

In de trein (66)

Uit de Jaarbeurs stromen massa’s met grote tassen. Er was Kreadoe, een beurs voor allerlei ‘creatieve’ uitingen, maar de meerderheid kan je gewoon knutselen noemen. Als ik de fiets parkeer in een van de nieuwe fietsflats vraag ik me af hoeveel kuub er nu in Nederland geproduceerd per jaar aan knutselwerk.

De intercity naar Amsterdam staat klaar op spoor 9. Ik spring er in en kom tegenover een grijze man te zitten. Hij belt nog even. Hij vertelt zijn gespreksgenoot dat er een voorstel ligt om het gebouw van de nieuwe Betafaculteit in Utrecht een naam te geven. Het gebouw zal worden vernoemd naar een vrouw, die een eerste leerstoel invulling gaf. Haar initialen zijn T.T.

Ik doe mijn jas uit en pak mijn boek. De trein dommelt rustig naar Amsterdam. De man tegenover me pakt papieren van een congres waar hij geweest is. COMPLOTTEN, staat er in grote letters. Hij verscheurt de papieren in 8 stukken en deponeert ze in flarden in de vuilnisbak. Zoals het hoort bij complotten worden ze zorgvuldig verborgen.

Een boek herlezen. Dat zou ik vaker moeten doen. Nu besloot ik Slaap! (eerder recensie) van Annelies Verbeke uit te lenen, en was ik in de trein opnieuw aan het boek begonnen. Wie herleest ziet de dingen anders.

Maar ja. Tijd en mediaconsumptie, het zal zoeken blijven voor we daar een goede balans in hebben gevonden.

In Murakami las ik een pleidooi om alleen maar boeken van 50 jaar en ouder te lezen. Omdat dan het grootste deel van de ruis wel weggefilterd was.

Misschien. Voor vanavond ben ik tevreden met 40 pagina’s Verbeke.

In de trein (59)

Er ritselen wat kranten. Het is een ochtendspitstrein en toch niet. Negenentwintig december en Nederland slaapt uit. Slechts een enkeling heeft een gratis krant gegrepen uit de volle bakken op het station.

De conducteur knipt kaartjes.

Alstublieft.

Dankuwel.

Het lijkt een toneelstuk, zo stoïcijns is een ieder.

De wielen schragen. De motor zoemt. De wissels piepen. De zon komt langzaam op uit het weiland.

Doorwerken in de kerstvakantie. Het heeft iets heroïsch. Ze stralen het overigens niet uit, de forensen. Die slapen nog een beetje.

In de trein (39)

‘En dan heb je van die collega’s die naast hun werk wonen, die hoeven niet te reizen, die kunnen om half acht hun bed uit, en zijn altijd op tijd thuis. Dat is bij mij wel anders – op en neer naar Arnhem’

‘Heb je dat gezien op TV? Die man, die Brit, die verteld over zijn tijd in de jungle. Het kapmes is het belangrijkste instrument, met elk onderdeel die je ites anders. Het snijvlak heeft een andere functie dan de punt.’

‘Ik zou dat ook wel willen, een weekje naar de jungle ofzo.

– Wat wil je daar dan?

Of in de bergen, weet je wel, alleen zijn, je wordt gewoon helemaal op je zelf teruggeworpen in zo’n situatie! Dan leer je jezelf pas goed kennen.

Bij het uitstappen komen twee licht kalende veertigers uit de bank achter me gekropen. Paraplu en keurige tas in de hand. Thuis wacht ongetwijfeld moeder de vrouw, met een verzorgde warme maaltijd.

© 2017 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑