filmvanalledag

roestig weblog

Tag: in europa

In Europa (6): Athene

Nadat ik ruim twee weken in Italie had doorgebracht – met z’n mondaine stedelijke cultuur van fare bella figura – had Griekenland toch een ander karakter. Midden in een miljoenenstad waar het verkeer raast tussen de middenhoogbouw liggen ook een paar steenhopen die volgens sommigen de fundamenten van de Europese beschaving zijn, maar waar op zich niet zoveel aan te bekijken is. De moderne stad is er dominant.

100_0861+bewerking1

*

In Athene kocht ik mijn cardreader om foto’s van de camera af te kunnen halen en op cd te kunnen laten branden. Die cardreader gebruik ik 9 jaar later nog – best een unicum in een tijdperk waarin digitale producten zelden 5 jaar oud worden.

*

Ook speelde ik twee partijen schaak met een Amerikaan. Beide verloor ik, hoewel de tweede partij nog erg leuk werd omdat ik vanuit verloren positie een alles-of-niets aanval deed. Achteraf vertelde hij dat hij alleen had verloren van mensen die uit voormalige communistische landen kwamen. Zijn theorette was dat ze in die landen ruim voldoende tijd hadden gekregen te oefenen.

*

Mijn aantekeningen, die ik vanavond terug las, zijn nogal direct. Ik erger me aan de staat van onderhoud van stad, aan het koude weer (het was november). Ik ben blij over het Benaki museum en het Olympisch park. Wandel er tussen demonstraties en verbaas me over de koffiehuizen waar alleen mannen zaten.

100_0894+bewerking1

In Europa (5): Vilnius

Het kwam door de tekst van Leonard Cohen, van de week in de auto, uit The Stranger Song, dat ik aan de Engelsman moest denken die ik in Vilnius ontmoette. Als ik er nader na kijk heeft de liedtekst weinig met dit verhaal te maken, maar dat deert niet.

Omdat het dreigde te te gaan regenen in Cesis in Letland, en ik buitenactiviteiten had bedacht, gooide ik het plan om en nam een bus naar Vilnius. Bussen zijn in grote delen van Oost Europa handige manieren om rond te reizen. Het kostte een dag reizen, maar vervolgens stond ik tussen de fraai gerestaureerde rococogebouwen van de Litouwse hoofdstad.

vilnius-1

vilnius2

*

In het hostel waar ik incheckte ontmoette ik Sean. Een Engelsman met z’n ziel onder z’n arm. Hij had een Litouwse vriendin, en was met haar naar Litouwen gegaan om haar familie te ontmoeten. Het was op ruzie uitgelopen en nu zat hij hier, zonder veel geld (zijn spaarrekening was niet toegankelijk) en teleurgesteld in de loop der dingen.

Buiten zinderde augustus en we gingen bier drinken op een terras. Oost-Europa, dus het kost allemaal niks. Hij vertelde meer over zijn situatie. Hij vroeg zich af hoe weer thuis te komen, met weinig cash en geen mogelijkheid om iets op te nemen van zijn spaarrekening. Vliegtuig, bus, hij wist het niet meer. Uit mijn tas haalde ik een foldertje dat ik een paar dagen daarvoor bij de busmaatschappij had meegepakt. Ik vond het wel fascinerend dat je blijkbaar uit Riga rechtsstreeks naar Londen kon reizen. 60 euro, 48 uur in een bus, maar dan was je er ook. Ik werd zijn vreemdeling die hem de oplossing aanreikte.

*

Een dag later kwam ik hem weer tegen. Hij had bijna besloten wat te doen. Toch niet de bus te nemen waarschijnlijk, maar in plaats daarvan zou hij met hangende pootjes terug gaan naar zijn vriendin.

In Europa (4): Bari

Lang was ik niet in Bari. Havenstad. Al het schuim der aarde spoelt hier aan, zo was ik tot drie keer toe gewaarschuwd.

Er zijn ook niet veel aantekeningen. Ja, Corso Antionio de Tullio 6, + 39 080 5282828. Vanaf dat adres vertrok de boot naar Patras, Griekenland.

Vanaf het station liep ik naar de kade. Op de kade kocht een ticket voor de overtocht – het goedkoopste wat er was. Voor 30 euro mocht ik aan boord maar had ik geen slaapcabine. Een moeizame nacht volgde. Uiteindelijk viel ik in slaap op een bank in een leeg restaurant aan boord van de ferry.

The New Italians verscheen in 1994. Toen ik in Bari was dus al een gedateerde Classic uit de Penguin-reeks. Niet dat het veel uitmaakte: het relaas van een voormalig journalist van The Independant dat ik gekocht had op Roma Termini deed me een beetje begrijpen hoe het fenomeen Zuid-Italie werkte. In de paar dagen dat ik er doorheen was gereisd had ik namelijk wel de Vesuvius en Herculaneum uitgebreid bekeken, maar was ik goeddeels voorbij gegaan aan staat van verval die zichtbaar was in de dorpen en stadjes langs het spoor.

Ook vanavond vertrekken de boten weer uit Bari.

In Europa (3): Cordoba

Het is midden op de dag als ik het station uit loop. Begin september is de hitte nog niet verdreven uit Andalusia. Ondanks dat besluit ik te lopen naar het centrum, het kan niet meer dan een kilometer zijn. Rugzak op en lopen.

Een half uur later besluit ik in een bushokje te gaan staan om uit de zon te zijn en een bus af te wachten. Hier is duidelijk niet het centrum van de stad. Het is fors boven de dertig graden, het water is op. De bus heeft airco. Leve EU-subsidies.

*

Drie uur ‘s nachts op een plein. Met de talen van het continent bijeen en alles door elkaar spreken. Alcohol zorgt dat spreken aanvankelijk gemakkelijker gaat, maar na verloop van tijd wordt het ingewikkelder. Het plein is goeddeels leeg en wordt schoongespoten. Voordat de schoonmakers verder gaan nemeneen pauze en eten hun broodjes.

*

Het werd middag en opnieuw ruim boven de dertig graden. Te veel om iets te doen. Ik lees Flaubert op een bankje onder een boom en probeer wakker te blijven. De kathedraal was mooi maar de hitte blijft me bij.

*

cordoba

In Europa (2): Catania

Treinen zijn toch vooral een West-Europees fenomeen. Zodra je daarbuiten komt, worden bussen effectiever. Op het station van Messina had ik gezien dat de trein naar Catania zo’n 140 minuten vertraging had. Vervolgens was ik het station uitgelopen om in een kantoortje aan de overkant van de straat een ticket voor de bus te kopen.

Het busstation ligt in een vervallen niemandsland. Tussen de huizenblokken is een gebied van vele voetbalvelden kaalgeslagen. Het miezert dreigend als ik mijn tas oppak en mars zet naar de eindbestemming. Kuilen in de weg. Afrikanen die autoruiten wassen bij het stoplicht. De geur van een grote shoarmazaak aan de overkant van de straat. Achter de muurtjes staan caravans. Zou dit een woonwagenkamp zijn ofzo? Het verkeer kolkt en aan het einde van de weg staat een circustent. Linksaf en dan moet ik er bijna zijn.

SONY DSC

SONY DSC

Een paar dagen later stap ik opnieuw op de bus. Vanachter het raampje van de tourincar zie ik de straten waar ik de afgelopen dagen was. Uit een karretje worden kastanjes verkocht. Tussen monumentale panden die langzaam verkruimelen schieten de Fiats en scooters heen en weer. Waar de mensen met bewonderenswaardige inzet hun facades op te houden. Eerlijk. Naar Siciliaanse maatstaven dan.

99 van de wikilijst

In Europa (1): Utrecht

Wandelen naar het kanaal. Boten kijken. Naar het einde wandelen en dan weer terug. De donkere rode huizen die we later jaren ’30 huizen zijn gaan noemen. De grote populier in de achtertuin. Bielzen als materiaal om plantenbakken te maken waar je niet aan mocht komen omdat je handen dan zwart werden.

Mijn eerste herinneringen aan Utrecht moeten zijn gevormd toen ik uit een wiegje werd getild. Of een kinderwagen. Dat soort herinneringen zijn niet zo scherp uitgetekend.

Het was altijd zomer. Een oneindig huis om te verkennen met fenomenen zoals een kelder. Een gekleurd vliegengordijn in de keukendeur. Een brievenbus die niet was zoals ik gewend was.

Tegenwoordig mijd ik dat straatje. Het is niet ver en mijn hardlooproutes gaan er vlak langs en toch loop ik er omheen. Herinneringen zijn onbetrouwbare, onaanraakbare ‘dingen’. Toch laat ik de flarden die bij die plek horen liever voor wat ze zijn dan dat ik ze overschrijf met nieuwe herinneringen.

Raar eigenlijk.

104 van de wikilijst

In Europa (introductie)

Ongeveer een jaar geleden waren R. en ik aan het daten. Drankje, bioscoop, zoals dat gaat. We zijn beide reizigers, dus als zij vertelde over een grensovergang bij Costa Rica, dan had ik een verhaal over de entree van Wit-Rusland. In een chat ontstond op een gegeven moment de vraag welke grote steden je had bezocht, en zodoende gingen we tellen op deze lijst op Wikipedia. Van de 104 steden bezocht ik er tientallen.

Ondertussen staat het telefoonnummer van R. gecategoriseerd in het mapje ‘Vroeger was alles beter’, een restcategorie met contactgegevens die ik niet meer gebruik. Zo gaat dat soms.

Maar van ieder contact dat je opdoet blijft iets hangen. De lijst op de wiki ben ik niet vergeten. Bij de tientallen steden horen allemaal herinneringen. Geuren, routes en temperaturen. Daarom is dit de start van een serie gebaseerd op de indrukken die al de bezoeken op me maakten. De (papieren) reisdagboeken liggen in de kast, de foto’s staan op de harde schijf te verstoffen.

(En ja: hierdoor ontstaat een soort format, en dat maakt een weblog volschrijven eenvoudiger). Ergens deze week het eerste deel: Utrecht.

© 2017 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑