filmvanalledag

roestig weblog

Tag: japan

Onderweg naar Ochotsk

Vanochtend, bij het nieuws over Bowie, zocht ik een oud stukje, en kon het niet vinden. Het was nog niet geschreven.

2010. Ik had ‘s ochtends het glorieuze bergmeer van Akan bezocht en was ook aan de voet van een actieve vulkaan geweest. Wat nog te doen met de middag? Meer naar het noorden lag de kuststrook, met als hoofdplaats Abashiri. Daarachter begon de Zee van Ochotsk, een naam die ik uit de atlas kende. Waarom niet? 50 kilometer rijden en ik zou aan de kust zijn. Volgens het boek lag er ook nog een relevant nationaal park met wetlands in de buurt. Dus ik besloot in te stappen en door een naamloos land te rijden. Kaarsrechte wegen met een teveel aan verkeersborden.

SONY DSC

Hokkaido

Hokkaido, het noordelijk eiland van Japan, lijkt weinig op de rest van het land. Er zijn aanzienlijke vlaktes, die pas in de 19e eeuw in cultuur zijn gebracht. Het is een van de dunst bevolkte gebieden met vooral landbouw. De winters met Siberische kou maken het vooral geschikt voor Olympische Winterspelen. Alle bouwsels zijn voorbereid op meters sneeuw.

SONY DSC

Hokkaido

In dit lege land is om onduidelijke reden de maximumsnelheid 50 kilometer per uur. En verkeersboetes zijn hoog in Japan. Langzaam schreed ik voort over lege wegen. Waarom wilde ik eigenlijk de Zee van Ochotsk gaan zien? Wat is Ochotsk eigenlijk? Waarom heet dat ding zo? Om de verveling te verdrijven had ik de autoradio aan. Van Japans is weliswaar weinig te verstaan maar ze draaien ook popmuziek. Bowie zong over Major Tom die langzaam verdween in het eindeloos heelal. Hokkaido leek best op het heelal, op dat moment.

Kintsukuroi

Achteraf bekeek ik de flyer en zag dat al lang was aangekondigd wat ik pas tijdens het stuk had ontdekt. Namelijk de verhaallijn van Kintsukuroi, de ‘gedanste opera’ van Spinvis en Saartje van der Camp (een van de vast bandleden van Spinvis). Met niet meer voorkennis dan dat het een mix van dans en opera zou zijn, ging ik de stadsschouwburg in.

Kintsukuroi – check de wiki voor de oorsprong van het woord – vertelt het verhaal van een man die zijn geliefde verloor in de Japanse tsunami. De voorstelling, die eerder op Oerol speelde en nu in de theaters speelt, duurt ruim een uur. Seismische activiteit is een mooie kapstok om metaforen aan op te hangen. Korte scenes mixen dans, muziek, en een beetje opera.

Een mooie avond, mijmerden we bij de bushalte. Een bus voor ons waren ook de dansers weer in de bus gestapt. Terug naar huis. Het is ook maar een job, immers.

1Q84

Dit weekend, maar vooral gisteravond, las ik Murakami’s 1Q84 uit. Het verschilt per uitgave, maar mijn versie was 1.318 pagina’s dik. Het zal niet zijn beste boek zijn, maar het bevat wel alle elementen die typisch zijn voor Murakami: toegang tot parallele werelden, Tokio, dieren, Japans eten, personen die vanuit een rustig leventje in een avontuur belanden, muziek en literaire verwijzingen. Het is vooral wat te lang, dit had ook wel in iets minder pagina’s gekund.

Maar wel een reden voor Japannostaligia. NRC schreef over een kunstvideo waar zo’n 7 uur achteruit door Tokio gewandeld wordt. Na 1Q84 wil ik ook weer naar Tokio. Sowieso wel hoor.

Maar aangezien dat duizenden kilometers weg is, dan nog maar eens een foto.

Railway station in Tokyo

High Fidelity (Japanse Editie)

High Fidelity (Japan Edition)

De plek voor de Japanse versie van High Fidelity

Eigenlijk had ik hier ‘Big in Japan’ moeten kopen, nadat ik voorzichtig onder de te lage deurpost was doorgelopen. Maar wat is uw top 5 nooit gekochte platen?

© 2017 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑