filmvanalledag

roestig weblog

Tag: meta

Nablopomo

Het is 1 november, het begin van Movember. Wees niet bang, ik ga niet mee doen.

Het is ook het begin van de National Novel Writing Month. Wees niet bang, ook dit jaar gaat dat er niet van komen. Vermoedelijk nooit, want november is de drukste maand van het jaar.

Wat ik wel wilde proberen was de NaBloPoMo – oftewel elke dag een blogpost deze maand. Waarbij ik de regels wel iets oprek, een foto of een link kan ook al een blogpost zijn.

De afkorting klinkt als een zuidelijk figuur uit een roman, trouwens. Nablo Pomo is een Argentijnse buschauffeur met een voorliefde voor Ierland, waar hij nog nooit geweest is, maar wel een boek van heeft met glanzende foto’s.

Hello world!

Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!

Yaay, dat is hoe mijn eerste stukje tekst in WordPress eruit ziet. Voor de schermen dan, achter de schermen oefende ik al eens wat vaker met dit systeem. Het is verbouwen met de winkel open, zoals dat heet. De komende periode importeer ik ruim 2.600 stukjes, stapels foto’s en andere media. En het is gelukt om alle comments mee te nemen vanaf 2004.

In een later stuk: waarom een eigen weblog overeind houden anno 2014, waarom WordPress en ideeën voor de toekomst.

#2688

In de auto vroeg ik mij af hoe dit weblog toch eens te reanimeren. Ik bedoel, het is best een leuk idee, zo’n weblog en ik heb ook net een jaar verlengd, maar waarmee schrijf je dat dan vol.

Gisteren las ik het e-book Gij zult bloggen. Fijn en uitermate vlot geschreven boekje vol tips die ik eigenlijk allemaal wel ken. Een van de centrale thema’s is het kiezen van een format oftewel afgebakend onderwerp. Zodat de lezer weet te verwachten. Tja. Dat doe ik al tien jaar nauwelijks aan formats dus ik denk niet dat dat er in zit. Een generalist stopt zichzelf ook niet graag in hokjes.

Het meest belangwekkende wat ik in de auto beleefde was het missen van de afslag, waardoor ik voor het eerst in vele jaren door Velp ben gereden. Velp is een interessante combinatie van Veluwse huisjes en galerijflats. En ze hebben trolleybussen. Dat zijn niet bepaald onderwerpen om een blog over vol te schrijven.

Ik zou iets met muziek moeten doen, bedacht ik terwijl de iPod weer een liedje in startte. Elke dag een liedje en een tekstje daarover.

Wel. Toen ik vanavond het laatste stukje naar huis reed speelde Wilco – At least that’s what you said. Waarom laat ik die Nels Cline niet wat vaker uit z’n hok? Zou u ook eens moeten doen.

Bij 10 jaar webloggen

Onlangs las ik de Steve Jobs biografie. Een van de opvallende zaken in dat boek is de juiste persoon op de juiste plaats, op de juiste tijd, en de juiste ontmoetingen. Na een jaar of tien kijk ik ook zo wel eens naar dat webloggen. De jaren 2003 – 2006 waren jaren waarin ik tijd had. Misschien wel iets te veel. Het idee dat je met één druk op de knop iets kon publiceren wat iedereen kan lezen heeft me al lang gefascineerd, en ineens kon het, en gebeurde het.

Exact 10 jaar terug schreef ik een eerste post. Stukje 2000 is van een jaar of 5 geleden. Dit is stukje 2.681 en aangaande het aantal weblogmeetings of andere bijeenkomsten uit dit blog ontsproten ben ik de tel kwijt.

Als het over cijfers gaat: opvallend genoeg is dat de gratis bezoekersteller op dit weblog al sinds juni 2003 meegaat en ook sinds die datum dezelfde layout heeft. Herinnert u zich NedStat nog? Dit lijkt erop. Eigenlijk zou ik de aanbieder eens moeten bellen of ze het in de lucht willen houden tot in de eeuwigheid. Als internetfossiel, wel te verstaan. Het aantal bezoekers is voor het overige geen vermelding meer waard.

Vanmiddag reed ik over de A50 en vroeg ik mij af waarom er bushaltes staan langs de A50, midden op de Veluwe, op plekken waar ik me niet kan voorstellen dat iemand kan uitstappen. Een weblogstukje waard. Een rondje googelen verder bleek dat bedoeld is voor wandelaars op de Veluwe. Geen stukje waard, het raadsel is al opgelost. De vraag die resteert is waar ter wereld nog raadsels over zijn die nog niet door Google zijn ontdekt, want dan kan je wat verzinnen. Weblogstukjes ofzo.

Kernvoorraad

Omdat ik dus binnenkort verhuis verschijnt hier nauwelijks een stukje meer. Althans, dat houd ik mijzelf voor. Het kan ook zijn dat ik hier wel uitgeschreven ben want ondertussen heb ik wel 16 stukjes op het verhuisblog geschreven.

Maar als gevolg van dat verhuizen inventariseerde ik de kledingkast. Eerder schreef ik al over mijn moeite papier weg te gooien. Met kleding gaat het net zo. Een afgeschreven t-shirt gaat op de stapel reserveshirts. Te gebruiken als ik eens ga schilderen ofzo. Of om in te slapen.

Momenteel bezit ik gemakkelijk 20 zwarte of donkere reserveshirts, 15 witte reserveshirts en 15 gekleurde reserveshirts. Twee of drie daarvan hebben verfspetters.

Het is tijd om fanatiek muren te gaan schilderen.

(Uitstelgedrag)

Kijk. Vandaag heb ik een maand en twee dagen geen stukje getikt. Zo is het best makkelijk op het tienjarig jubileum afsteven.

Zo en nu een acceptgiro of liever automatische incasso?

Vandaag is het – naar het schijnt – Pay A Blogger Day (via EHPO, die het via Marco had).

Dadelijk even internetbankieren. Ik ben benieuwd naar de bijschrijvingen 🙂

#2612

Na drie weken stilte ontkom ik er niet aan een metastukje te schrijven. Of althans een opmerking te maken dat het hier wat stil is en nog wel even zal blijven.

Het verhaal ligt op straat betoog ik altijd als iemand zegt dat er niets te schrijven valt. Hetgeen overigens waar is. Ter plekke van het oude landgoed lag iemand op straat, ingepakt in dekens, met mensen er om heen waarvan er een aan een telefoon die over een ambulance sprak. Ik rende er langs en had er na nu niet meer aan gedacht.

Maar de verhalen. Ik reed over de zonovergoten Maasboulevard en dacht laat ik straks tweeten ‘Maasboulevard kleiner dan drie’ en onderstaande foto erbij stoppen. En graag een foto die nog wat beter aangesneden is dan deze snapshot. Het kwam er niet van.

IMAG1399

In plaats daarvan mailde ik wat heen en weer en kachelde weer naar Utrecht terug. Ik belandde in een harmonicafile en liet me verleidden tot het kopen van stroopwafels bij een tankstation. Eigenlijk in omgekeerde volgorde, maar dat doet er niet veel toe want dit is toch een onsamenhangend verhaal.

Het enige verhaal dat ik heb overwogen op te schrijven was over het meisje (vrouw? voor het verhaal is meisje een beter beeld) dat naar yoga ging om te ontspannen maar zodanig moest haasten om dat in haar drukke bestaan de plooien dat ze het eerste kwartier uit zat te hijgen in de yogales. Langer dan twee tweets is dat verhaal overigens ook niet.

Intro

Vanaf heden een nieuwe weblog: De Film Van Alledag. Een echt design is onderweg, evenals zinnige postings.

© 2017 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑