filmvanalledag

roestig weblog

Tag: muziek (page 1 of 4)

Auditief jaarlijstje 2016

Lange tijd dacht ik geen muzikaal jaarlijstje te schrijven in 2016. Tot ik een paar dagen terug op Facebook reageerde op een post en ineens een lijstje had. 2016 werd onverwacht het jaar van de podcast. Voor lange autoritten en voor tijdens huishoudelijke klusjes. Prettige ontspannend en vooral invalshoeken en diepte die je op de reguliere radio zelden tegenkomt.

Albums
Radiohead – a Moon Shaped Pool
Wilco – Schmilco
Basia Bulat – Good Advice
Nicolas Jaar- Sirens
Mono – Requiem for Hell

Live-optredens
Basia Bulat – Paradiso, 8 mei – een popshow in al z’n raffinement.
Bruce Springsteen – Malieveld, 14 juni – doorgaan tot je niet meer op je benen kan staan.
Wilco – Tivoli Ronda, 9 november – de post-Trump show. Of hoe muziek een kater weg kan spoelen.

Podcasts
Het jaar van de podcast dus.

  • The Talk Show with John Gruber – Minimaal 2 uur gebabbel van John Gruber, de blogger achter Daring Fireball. Veel Apple. Erg ontspannen voor lange autoritten.
  • Exponent – De gesproken toelichting op de analyses van Stratechry. Over business, internet en strategie. Vooral over de grote bedrijven.
  • 99% Invisible – Achtergronden in ontwerp en techniek van onze leefomgeving. Radiodocumentaires uit de VS over alle ontworpen aspecten in ons leven, waar we ons zelden bewust van zijn.
  • De Correspondent – Net als in hun artikelen probeert de Correspondent een andere invalshoek. Soms een wat pedant toontje, maar regelmatig interessant.
  • The History of Rome – Een wat oudere podcast, maar gezien het onderwerp is dat niet zo belangrijk. In minstens 179 delen door de geschiedenis van de Romeinen. In de afgelopen weken ben ik tot deel 20 gevorderd.

Traveling Light

Brooklyn. We springen op de oranje lijn. Nog eenmaal het piepen en kraken van de treinstellen van de New Yorkse subway. Op Washington Square, door een geluk, meteen op de blauwe lijn overstappen. Naar het gebouw van de Port Authority, wat volgens zeggen een chaotisch gebouw is. Het lijkt wel mee te vallen, al is het wel een lange ondergrondse wandeling. We zijn exact op tijd om onze rugtassen in de bus te zetten en in te stappen.

In Bill Bryson’s reisboek The Lost Continent: Travels in Small-Town America, wat verder een saai boek is met flauwe grappen, beschrijft hij dat niemand in Amerika de Greyhound bussen gebruikt, behalve zij die niet meer kunnen betalen, en een jong Deens stel dat op een budget door de VS reist. Misschien waren wij dat stel, behalve dat we niet uit Denemarken komen. Greyhound beviel me wel – redelijk snel, comfortabel, en dan krijg je tegenwoordig ook nog wifi cadeau.

Als je New York eenmaal uit bent belandt de bus op de interstate naar Boston, en hoewel op kaart een suburbaan gebied, zie je daarna vooral bomen, en snelweg. Halverwege Boston maken we een tussenstop. Ik ben vergeten of het bij een McDonalds of bij een Burger King was. Terug in de bus zet ik mijn iPod aan. Nog anderhalf uur in de bus en samen luisteren we naar Leonard Cohen. Een liedje, een moment.

Van mijn favoriete Cohen live-album: Lover, lover, lover.

Jaarlijstje 2015

Het jaarlijstje van 2015 is kort en lang tegelijk. Eigenlijk waren er maar twee bepalende albums die ik het hele jaar door luisterde. Waarvan er strikt genomen eentje uit 2014 komt, maar die ik pas op oudjaarsdag 2014 ontdekte. En de andere plaat gemaakt is door een band die vooral bekend was in de jaren ’90. U merkt het, ik ben helemaal bij de tijd.

  1. Blur – The Magic Whip – prima muziek om te zingen als je in de Appalachen bergen aan het beklimmen bent en herrie moet maken om te zorgen dat de bruine beren niet te veel van je schrikken.
  2. The Antlers – Familiars – prima muziek om te luisteren in een omgebouwde Groningse kerk op maandagochtend terwijl je nog snel ontbijt voordat de stad je wegroept uit het ommeland.

En dan al het andere. Albums die een paar maanden bij me waren, maar waarvan nog moet blijken of ze echt jaren meegaan. Enige suggesties:

5 dagen liedjes (5)

Paul Auster schrijft in de briljante roman De muziek van het toeval over Jim Nashe, een brandweerman uit Boston, die een grote som geld krijgt uit een erfenis. Nashe koopt een auto (een Saab) en gaat door Amerika rijden. Zonder een plan, want dat zou hij wel tegenkomen, dacht hij. Maar al snel blijkt dat het autorijden op zichzelf betekenis krijgt voor Nashe. Het gaat alleen nog maar over snelheid, over voortbewegen, over de auto als plek waar hij niet meer herinnerd wordt aan zijn vorig leven.

Perhaps the music had something to do with that, the endless tapes of Bach and Mozart and Verdi that he listened to while sitting behind the wheel, as if the sounds were somehow emanating from him and drenching the landscape, turning the visible world into a reflection of his own thoughts. After three or four months, he had only to enter the car to feel that he was coming loose from his body, that once he put his foot down on the gas and started driving, the music would carry him into a realm of weightlessness.

Met die bijgedachte kocht ik de cd Nothing is Wrong van Dawes toen ik in Berlijn was, afgelopen zomer. Het was de laatste avond in Berlijn en Dawes speelde een voorprogramma. De volgende dag stond een ruim 650 kilometer autorijden op het programma. De rootsrock van Dawes paste daar wel bij, vond ik. Meer dan twee keer heb ik de cd op die bewuste rit niet gedraaid, maar sindsdien slingert de cd door mijn auto en is het bij elkaar, steeds meer autorij-muziek geworden.

Dawes – Time Spent in Los Angeles

5 dagen liedjes (4)

Een liedje waarvan ik heel vaak heb uitgerekend hoe lang dat nu was in – zeg maar – gewone mensen tijd – en wat dat had te maken met het liedje.
Ondertussen weet ik dat het zo’n 5 uur is.

Iets uit de jaren ’90. K’s Choice – 20.000 seconds.

5 dagen liedjes (3)

Gisteravond reed ik na een lange dag naar huis en bedacht dat ik ‘s avonds nog een paar boodschappen moest halen. Groenten om de week aan te vullen. ‘Misschien even stoppen bij de Jumbo, zodat ik ‘s avonds de deur niet meer uit hoef’, bedacht ik, maar files zorgden ervoor dat ik besloot toch westwaarts de stad om te gaan.

Het idee van geen boodschappen meer hoeven te doen sprak me toch wel aan, dus ik nam een afslag en reed naar het grootwinkelcentrum Kanaleneiland. Vroeger woonde ik daar boven, dus ik weet er de weg. Geruchten hadden me al bereikt, maar ik besluit toch even een rondje door het winkelcentrum te maken voordat ik de Albert Heijn inloop. De leegstand is fors toegenomen sinds ik verhuisd ben. Minstens tien zaken gesloten, en wat er voor terug komt is de Action en pop-upstores. Als er iets terugkomt, want het zijn nog meer glimmende makelaarsreclames op gesloten puien. Een 06-nummer, voor als u hier wil huren. Triestig.

Voor de grote supermarkten lijkt dat overigens geen probleem. Zes kassa’s open en nog staat bij iedere kassa een rij van 6 personen. Mijn aubergine en nasigroenten wachten geduldig op betaling en ik kijk eens om me heen. Toch wel ander volk, hier. Iets meer hippe jonge mensen, al was dat misschien ook het tijdstip want geordende gezinnen zitten om kwart voor zeven ‘s avonds aan de maaltijd. Maar een zekere hoeveelheid hippe jonge mensen zit op het eiland. Het Berlijn van Utrecht, misschien. Oerlelijk beton maar vol hippe mensen. Al ontbreken de clubs en iedereen wil Berlijn zijn tegenwoordig.

Vandaag een liedje van een bandje dat op het Eiland haar thuisbasis heeft. Mister en Mississippi – Same Room, Different House.

5 dagen liedjes (2)

Een actuele invalshoek vandaag. Want ik ontdekte dat het komende zaterdag al zover is: Low komt spelen in TivoliVredenburg. Nota bene in de kamermuziekzaal Hertz, de chique nieuwe zaal in het Tivoli-complex voor stillere muziek.

De vraag is hoe na een theaterzaal, een kerk, een concertzaal, een bovenzaaltje en nog weer een kerk de liedjes van Low nu weer klinken. Boter of cake?

Some songs feel like butter
Some songs sound like cake

Low – Especially Me

5 dagen liedjes (1)

Op Facebook kreeg ik een stokje. 5 dagen lang liedjes posten. Liedjes met een verhaal. Omdat ik graag baas blijf over mijn content, schrijf ik de stukjes wel hier.

(En omdat ik ook graag schop tegen Facebook. Mijn weblog is weliswaar wat kleiner dan de creatie van Mark Z, maar wel ouder. En dus ook underdog, en mensen zoals ik houden van de underdog. Nog eentje uit deze categorie: de VS is weliswaar wat groter dan Nederland, maar hee, zelfs de Nederlandse staatsloterij is ouder dan de grondwet van de VS, dus wat stelt dat nu helemaal voor aan de andere kant van de oceaan).

Enfin.

Welk liedje als eerste, want als ik maar vijf liedjes mag kiezen wordt dat natuurlijk een vraag van wereldformaat. Van het genre ‘Je gaat naar een onbewoond eiland en wat neem je mee?’

Zondag ging ik hardlopen en deze keer liet ik de iPhone thuis liggen. Het waaide (woei!) en zou ijskoud zijn, maar het viel me mee. Eindelijk zonder blessureleed (achillespees) deed ik drie blokjes interval. Er waren nog meer hardlopers en zoals altijd mensen met honden. Ook zonder computerstemmevrouw die de behaalde kilometers in mijn oor fluistert ging het boven verwachting goed.

En er zat een liedje in mijn hoofd, kilometerslang.

And I guess that I’ve been singing all my life / Well that’s right / And that is fine

I am Kloot – Fingerprints

En omdat dit een stokje is, moet ik ‘m ook nog verder werpen. Wel ja. Misschien wil Woordenaar het ding hebben? Die heeft al een weblog met iedere dag een ander liedje. 1.157 posts lang. Daar kunnen er vast nog 5 bij.

Happy New Music

Ruim een half jaar geleden stapte ik over op Spotify als voornaamste ‘muziekleverancier’. Nu constateer ik dat het niet langer gaat om welke muziek je hebt, maar om de tijd die je hebt om naar die muziek te luisteren.

Na cassettebandjes, cd’s, gebrande cd’s en mp3-bestanden nu dus het tijdperk van streaming. Het tijdperk van vinyl ligt voor mijn tijd, en aan die heropleving doe ik niet mee. Gezien de afwisseling in formaten is de vraag wat het volgende formaat wordt. Misschien is de volgende stap het verwijderen van de oren als intermediair. Een plug in je hoofd en de datastroom direct je hersenen in?

Dat laatste zou sowieso handig zijn want dan hoeven mensen niet steeds op hun telefoon te kijken naar de nieuwste Whatsapp-berichten, Tinder-matches en Instagram-likes.

Gevolg van de overstap naar Spotify is wel dat het op me overkomt als een steeds grotere chaos. Als ik nu iets wil luisteren, kan ik uit 20 miljoen dingen kiezen. Het gevolg van de vrije samenleving is dat je 9 soorten thee in de kast hebt staan, schreef ik 8 jaar terug. 8 jaar verder en het zijn minstens 20 soorten thee en 20 miljoen tracks.

Slachtoffer van enorme keuzevrijheid lijkt de nieuwe muziek te zijn. Voorheen haalde ik een paar nieuwe albums per maand binnen en nam de tijd om die vaker te beluisteren. Nu luister ik naar iets, denk ‘interessant’ en vervolgens ga ik iets anders doen, en vergeet het vaak weer. Daar moet iets op te vinden zijn. Dit nieuwe jaar om dat ook uit te vinden.

Muziektips die ik ondertussen nog niet vergeten ben, met name afkomstig van andermans jaarlijstjes: The Budo’s Band – Burnt Offering en Bugge Wesseltoft met Henrik Schwarz en Dan Berglund – Trialogue.

Jaarlijst (2014)

De muzikale jaarlijst van 2014; tweede kerstdag leek me een mooi moment die te publiceren. Alle genoemde albums zijn ook te vinden via deze lijst op Spotify.

1. The War on Drugs – Lost in the Dream

Al een tijdje ben ik overal rond aan het bazuinen dat The War on Drugs de beste plaat van het jaar heeft gemaakt.

In Maart kwam ik hun nieuwe album op de luisterpaal tegen, en omdat hun naam me wel iets zei, besloot ik het eens te gaan luisteren. Het sloeg in als de bliksem, en ik heb lang gedacht wat dit nu is; de juiste combinatie van jaren ’80 (denk Springsteen, Rod Steward, een album lang Don Henley’s Boys of Summer, Bob Dylan) met een scheut shoegaze er bij. Terwijl vorig jaar Kurt Vile op het lijstje kwam, staat daar nu dus zijn oude band erbij. Ik ben benieuwd wat 2015 biedt uit deze hoek.

2. Elbow – The Takeoff and Landing of Everything

Een groeier. Misschien wel nog beter dan hun doorbraak The Seldom Seen Kid. Zie mijn eerdere stuk What a perfect waste of time

De rest

Het probleem bij het samenstellen van deze jaarlijst was de breedte. De eerste twee plekken waren volkomen duidelijk, maar daarna werd het twijfelachtig. Welke dingen zijn jaarlijstwaardig? Later nog een stukje over de mogelijke invloed van Spotify op luistergedrag, maar nu alleen de beste titels.

  • Conor Oberst – Upside Down Mountain
  • Mogwai – Rave Tapes
  • Damien Rice – My Favourite Faded Fantasy
  • Beck – Morning Phase
  • Temples – Sun Structures
  • Goat – Commune
  • Blaudzun – Promises of No Man’s Land
Older posts

© 2017 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑