filmvanalledag

roestig weblog

Tag: onderweg

Traveling Light

Brooklyn. We springen op de oranje lijn. Nog eenmaal het piepen en kraken van de treinstellen van de New Yorkse subway. Op Washington Square, door een geluk, meteen op de blauwe lijn overstappen. Naar het gebouw van de Port Authority, wat volgens zeggen een chaotisch gebouw is. Het lijkt wel mee te vallen, al is het wel een lange ondergrondse wandeling. We zijn exact op tijd om onze rugtassen in de bus te zetten en in te stappen.

In Bill Bryson’s reisboek The Lost Continent: Travels in Small-Town America, wat verder een saai boek is met flauwe grappen, beschrijft hij dat niemand in Amerika de Greyhound bussen gebruikt, behalve zij die niet meer kunnen betalen, en een jong Deens stel dat op een budget door de VS reist. Misschien waren wij dat stel, behalve dat we niet uit Denemarken komen. Greyhound beviel me wel – redelijk snel, comfortabel, en dan krijg je tegenwoordig ook nog wifi cadeau.

Als je New York eenmaal uit bent belandt de bus op de interstate naar Boston, en hoewel op kaart een suburbaan gebied, zie je daarna vooral bomen, en snelweg. Halverwege Boston maken we een tussenstop. Ik ben vergeten of het bij een McDonalds of bij een Burger King was. Terug in de bus zet ik mijn iPod aan. Nog anderhalf uur in de bus en samen luisteren we naar Leonard Cohen. Een liedje, een moment.

Van mijn favoriete Cohen live-album: Lover, lover, lover.

Lekker weg in eigen land

Of, wat men zoal tegenkomt onderweg naar Groningen, in chronologische volgorde vanuit Utrecht.

Werkzaamheden bij Hilversum. Daar maken ze een ecoduct. Vervolgens de Flevopolder in. Windmolens. Een goede broodjestakeaway, waar ze helaas wel weer snelwegprijzen rekenen voor een tosti. Dan het monument op het midden van de polder. De energiecentrale en meer windmolens. De ketelbrug – en ja die kan ook open staan. Aan uw linkerhand bij goed weer zicht op Urk. Door de oneindige Noordoostpolder. Afslag Bant is afgesloten. Nog een pomp waar je broodjes kan halen en ballonvluchten kan winnen. Bij Lemmer uit de polder en op de snelweg door het water. Knooppunt Joure. Heerenveen. Drachten. De kamelen die bij Grootegast in het weiland staan. Werkzaamheden vlak voor Groningen. Afslag Westpoort. De stad bereikt.

Road to Nowhere

Die bestaat echt. Gespot bij Rotterdam.

bord

Eergisteren

Eergisteren reed ik langs een rotonde met een gat erin, en dat vond ik zo bijzonder dat ik speciaal voor u een extra rondje heb gereden en twee foto’s heb gemaakt.

Overigens ben ik benieuwd voor wat voor dinosaurussen ze het hek open maken, want zoals u ziet rijdt een flinke vrachtwagen er op de foto gewoon omheen.

rotonde-1

rotonde-2

Kort onderweg

Vrijdagmiddag. In de stationshal. Het is razend druk. Reiziger schieten als door de hal als een balletjes door een flipperkast. Ik navigeer er doorheen naar het busstation. In een seconde passeren alle clichés. Een man die zeker 15 kilo te zwaar is met een bak patat. Een jongedame als een lucifer met een fles spa blauw.

Regenboog

Vanuit het zuiden rijdt ik naar het midden en het klaart langzaam op. In het westen gloort de zon alweer, in het oosten pakken nog donkere wolken samen. Het regent nog. Dan moet er een regenboog zijn, denk ik, en inderdaad, aan de oostelijke horizon staat een volledige regenboog. Ik denk aan Genesis 9 en Mijn verbond met u en een seconde later rem ik zodanig hard dat de tas door de auto vliegt en ik de wielen hoor blokkeren. Zo hard rem je eens in de 10.000 kilometer.

Overleefd. Nog even langer met deze wereld verbonden.

Massasprint

De bekende weg ligt voor me en op de radio is Radio Tour de France bezig met de laatste kilometers. Ik rijd weer eens op de snelweg. Misschien daarom wel dat ik zo houd van het liedje over all the billion highways dat Bright Eyes enkele dagen later zal spelen. Werktuigelijk voeg ik in op de juiste baan en luister naar de verslaggever die probeert een massasprint te verslaan. Positie kiezen en afwachten.

‘Hushovd, Hushovd, Gilbert, daar komt Gilbert.. of is het toch Cavendish, Cavendish, Cavendish, het is Cavendish die hier de sprint wint!’

En dat alles in tien seconden gepropt. Tien seconden voor het gesprek van de dag (terwijl Vos in Italië de sterren van de hemel fietst, maar daar horen we dan niks).

Vanuit Frankrijk kom ik geestelijk weer terug op mijn weg met A-nummer. Op de tweede baan, zo te zien. Voorgesorteerd voor de bocht. Prima.

Samenloop

Hoe leuk is het om

I saw an old woman in a wheelchair on the highway yesterday

mee te zingen als je op de snelweg rijd en dat dan ook echt te zien gebeuren.

Ik weet het niet want alleen het eerste deel van die zin was waar.

De auto is een drummachine

De auto is een machine waarmee je van A naar B kan rijden maar waarin je ook best leuk kan drummen. Neem de verschillende delen van het stuur, de pook, de handrem en de rustpositie van de linkervoet en er is een aardig drumkit. Zo heb ik het afgelopen jaar toch aardig mee leren drummen met de iPod. Niet slecht, want dat soort op ritme gestelde motoriek is niet tot mijn natuurtalent. Ik kan zelfs maten drummen. Nou ja, tot ik er over na ga denken, daarna gaat het al snel mis.

Vandaag probeerde ik mee te drummen met The National. Dat is lastig, want de muziek van The National wordt mede gedragen door een sterke drummer. High Violet is de naam van hun laatste album, en dat is (voorlopig) het beste album van 2010. Na het concert van gisteren in Tivoli is dat alleen maar méér waar.

Massa’s mensen waren aan het sms’en en twitteren om ondertussen uit te vinden of Duitsland zou winnen van Spanje. De drummer loste dat handig op door een bordje op te houden. Spanje had gewonnen.

Het WK wordt nagenoeg onontkoombaar.

You know I dreamed about you / for twenty-nine years before I saw you klinkt als onderdeel van Slow Show. Ik kijk naar rechts en ze schudt glimlachend van nee. Of dat meebewegen op de muziek is, of dat het antwoord geven op de tekst (wij kennen elkaar geen 29 jaar, want zo oud zijn we niet, en dat dromen is ook niet van toepassing) weet ik niet. Interpretatie. Het is maar wat je er van maakt. Maar het moment blijft me bij.

Net als de rest van the National trouwens. De hele dag heb ik dit liedje gepreveld. En gedrumd.

© 2017 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑