filmvanalledag

roestig weblog

Tag: utrecht (page 1 of 2)

Dom Under

Geef mij een bak oude stenen om in rond te neuzen en ik ben gelukkig. De Romeinen zijn mijn vrienden ook al zijn ze al zo’n 1.700 jaar geleden opgehouden in deze streken te wonen. Tussen mijn vakantiefoto’s zitten bijna altijd wel een paar opgravingen of amfitheaters. Het was dus ook geen wonder dat ik het bezoek aan Dom Under heel leuk vond.

Dom Under is een nieuw bezoekerscentrum op, of liever onder het Domplein in Utrecht. Na een introductie en een korte film, mag je zelf gaan rondkijken. Iedere bezoeker daalt af op het nieuwe trapje op het plein naar de kelder, zo’n 4 meter onder maaiveld. Daar krijg je een zaklamp, die je mag richten op verschillende dingen in de ruimte. Liggen daar een paar potscherven? De zaklamp er op richten, en als je ‘raakt’ krijg je een stuk uitleg op de bijbehorende koptelefoon. De potscherven dragen bijvoorbeeld merktekens bij zich, die laten zien dat deze Romeinse pottenbakkers afkomstig waren uit Spanje. Zo ontdek je in verschillende stappen de geschiedenis van het Domplein.

In de hele beleving is ruim gebruik gemaakt van licht en geluid, en de makers schuwen dramatische uitleg niet. Zo herbeleef je de storm van 1674, waarbij een deel van de Domkerk instortte, met veel bliksem en een spectaculaire film.

Meer informatie: Domunder.nl | 10 euro per persoon (reserveren gewenst)

TivoliVredenburg, een review

Vanmiddag nam ik deel aan de rondleiding door het drie maanden geleden geopende TivoliVredenburg. Technisch gesproken was ik er al eerder binnen geweest, maar dat was enkel om tickets op te halen. Nu was er anderhalf uur durende gelegenheid om het gehele gebouw te bekijken.

En hoewel nieuw en blinkend, had ik achteraf een onbestemd gevoel ‘is dit het nou?’

Een paar uur later kan ik het wat beter benoemen wat me zo tegenviel.

  • de samenhang ontbreekt er. Het is letterlijk een stapeling van verschillende zalen, een ‘verticale stad’. Dat concept verticale stad lijkt me architectenonzin, die stad zou alleen bestaan als mensen ook vleugels hadden en net zo gemakkelijk verticaal zouden bewegen als we horizontaal kunnen lopen. Nu is het veel trappen, roltrappen en liften.
  • de verbindende ruimtes, of misschien alle ruimtes, ze missen allemaal nog wat ziel. De inrichting is vooral strak en functioneel. Misschien het gevolg van de wens om het gebouw zo multi-inzetbaar mogelijk te maken. Maar nu is het daardoor wel ‘vlees noch vis’. Maar misschien is dat anders als je er komt op een avond voor de muziek en de aankleding ook verder ingevuld kan worden, passend bij de avond.
  • er tonen zich toch al wat foutjes in het ontwerp. De rookruimtes zijn geïmproviseerde dozen, in plaats van meegenomen in het ontwerp. Veel trappen hebben extra gekleurde tape gekregen, zodat je ook in donkere omstandigheden de trap blijft zien. Ook: een nieuw gebouw, maar her en der waren al vlekjes, dingetjes kapot.
  • de raampartijen door het hele gebouw met zicht op de stad zijn een heel goed idee.

En in de verte de Buurkerk

Straatweg

Overvecht

Donderdagavond, grote genade.

En ik rijd naar Overvecht dat ik zo weinig ken. Ja, de doorgaande wegen en er is een handig winkelcentrum voor als je met de auto wil, zoals vanavond. Maar verder is Overvecht een mysterie waar ik vooral omheen rijd.

Om dat mysterie eens te beslechten besluit ik door de wijk te rijden naar het winkelcentrum maar al dat ik zie zijn flats en te goedkoop gebouwde eengezinswoningen. Keren en draaien en ik zet de kaart van de navigatie aan maar dat voorkomt niet dat ik ergens om moet keren wegens een bussluis. Flinterdunne regen en veel auto’s en lang wachten voor het stoplicht.

Ergens diep in Overvecht moet nog een schat liggen, daar ben ik van overtuigd, maar vanavond trof ik ze niet.

Er was ook Retsina

De wijkwebsite maakte melding van een nieuw winkel in Griekse delicatessen. Dus liep ik vanochtend niet alleen naar de bakker, maar ook even langs de Griekse winkel.

Het bleek toch iets anders dan ik me had voorgesteld. Dat etiketten Griekse producten met Griekse letters zijn beschreven had ik van tevoren kunnen bedenken. Maar mijn Grieks is niet meer wat het geweest is. Maar dat er ook vooral Grieks gesproken werd, en weinig Nederlands, vond ik wel verrassend. Er moesten drie personen aan te pas komen om mijn bestelling te helpen. Nu staan er twee pakjes in de koelkast.

Er is vast een underground Griekse gemeenschap in de buurt, want zonder Griekssprekenden kan zo’n winkel niet lang bestaan. Of zou er toch ergens een gymnasium zijn?

Een lapjesdeken van plukjes asfalt

Het stationsgebied verandert langzaam maar zeker. CU2030 is nog wel even weg maar elke keer als ik er fiets of loop is de route weer veranderd. Vanochtend een mooi stukje nieuw asfalt op de Catherijnesingel dat beter fietste dan de schots en scheef liggende klinkers die er jarenlang lagen. Tevreden met zoveel comfort parkeerde ik op het Smakkelaarsveld en wandelde naar de Noordertunnel. Ook die looproute was weer anders. In de berm lagen nog de resten van de vorige tijdelijke route. Vorig jaar ligt in de berm. Zoals rivieren ooit meanderden door het Nederlands landschap, zo meanderen nu tijdelijke routes door het stationsgebied. Ga er eens kijken. Voor je het weet is het weer veranderd.

Het oude buurtje

Ergens voorbij Zaltbommel bedacht ik dat geen brood meer in huis had, en dat ik niet voor 21 uur thuis zou zijn. Dus reed ik even langs het oude buurtje, waar ik anderhalve week terug de sleutels inleverde. Daar is immers Appie tot 22 uur open.

Ik kocht een half tijgerbrood.

Voor me bij de kassa kocht een man een potje pindakaas. Dat is van levensbelang om te kopen om half tien ‘s avonds. Of toch alleen als je kauwgom in je haar hebt, dat schijn je te kunnen verwijderen met pindakaas. De man voor me had niet zoveel haar op zijn hoofd, dus dat zal wel meegevallen hebben.

Terug ontdekte ik dat ik de straatnamen in het oude buurtje nog veel beter ken dan in het nieuwe.

Koninginnedag

De Utrechtse vrijmarkt laat zich in drie gedeeltes delen: West, voor volksbuurters, Oost, voor de yuppen en studenten, en Zuid, voor de massa’s die naar de podia komen.

Toch maar de Willemstraat in? Alles vraagt aandacht. Dat je niet over kinderen heen loopt. Kinderwagens. Scootmobiels. Stampende boxen concurreren om aandacht. Mijn oranje overhemd ligt ergens thuis in de kast. Dat krijg je ervan als je op het laatste moment bedenkt naar de vrijmarkt te gaan.

Kledingstukken. Spelletjes. Boeken. DVD’s. Platen beginnen toch wel uit de mode te raken op de vrijmarkt. Hoewel ik nog wel Best of Beegees en Greatest Hits van Ike en Tina Turner had kunnen kopen.

De ramen van de kleine huisjes staan open en flessen bier en frituur worden doorgegeven.

Het is best warm maar een winterjas is ook prettig met een binnenzak in zo’n zakkenrollersgevoelige omgeving.

Op de Adelaarsstraat een ijsje. Als avondeten. Dat krijg je ervan als je op het laatste moment bedenkt naar de vrijmarkt te gaan. De rijen voor de friettent zijn me te lang.

Pas op de Weerdsingel Oostzijde de eerst opstopping. Links en rechts van de straat te veel mensen waardoor het 10 minuten stilstaat. Brievenbussen. Aardewerk. Verloopstekkers. National Geographics. Autoradio’s. Kop en schotel. Een gitaar. Ik heb ‘m niet gekocht.

Grensoverschrijdend

Volgens utopisten doorbreekt internet grenzen. De moderne techniek stelt ons in staat om mensen te ontmoeten die we anders niet zouden ontmoeten. Als ik dan mijn twittertijmlijn afschuim staan daar vrijwel allemaal Nederlanders op die in grote steden als Utrecht, Amsterdam, Nijmegen, Rotterdam of Leiden wonen. Flickr bied wel iets meer over de grens contacten maar echt diep gaat dat zelden.

Nee dan kan je beter gaan hardlopen langs het kanaal waar de schepen liggen die reisjes langs de Rijn maken. Jazeker, die bestaan nog en in deze tijd van het jaar liggen die er elke week wel. Vandaag werd ik geroepen vanaf een van de aangemeerde schepen. Een mevrouw vroeg in het Duits of ik iets op de post wilde doen. Van over de reling kreeg ik een zakje met vier ansichtkaarten toegeworpen. Nu liggen vier ansichtkaarten van Amsterdam die ik mag versturen naar onder andere Tulln in Oostenrijk.

Voor het doorbreken van grenzen moet je dus gewoon een rondje gaan rennen.

(Ik overweeg de ansichten van Amsterdam nog te vervangen door ansichten van Utrecht).

Older posts

© 2017 filmvanalledag

Theme by Anders NorenUp ↑