Voetbal

Dat spel met die bal blijft ons wel bezig houden. Uiteraard heeft u zich al ingeschreven voor de Weblogger EK Poule van Casaspider. Dan heeft u vast ook al voorspellingen ingevoerd, waarin Nederland op glorieuze wijze kampioen wordt.

Ja?

Ik moet u waarschuwen. De Nederlandse ziekte, beter bekend als de onmogelijkheid om penalties te verzilveren bestaat nog steeds. En de Nederlandse ziekte komt voor in alle lagen van de bevolking.

Afgelopen donderdagavond speelde ik een klein voetbaltoernooi. Wonderlijk genoeg behaalden we de halve finale. We kwamen op een 3-1 voorsprong, maar de conditie was niet goed genoeg om een Italiaanse verdediging vol te houden. Onze catenaccio hield het niet, en het werd 3-3. Penalties waren het gevolg.

En dan heb je als keeper wel een heel groot doel. En is 11 meter niet eens zo heel veel.

De Nederlanse ziekte openbaarde zich volledig. Ik hield 2 zwak ingeschoten penalties, zag er 2 naast het doel gaan en moest er maar 2 binnenlaten. Mijn teamgenoten wisten er 3 in te schieten. (De finale verloren we vervolgens met 5-0).

Maar die ziekte: 7 van de 12 penalties gemist. Onvoorstelbaar. Ik ga Oranje t-shirt maar weer opbergen. Of toch maar niet, misschien wordt ik nog gevraagd als reservekeeper.

Zondag Fotologdag

In de trein (16)

Het is 22 uur 58 als de trein optrekt vanaf het station. Nog een klein stukje, en dan ben ik thuis. Moe maar voldaan. De euforie gloeit nog na terwijl je naar de kleur van TL-verlichting kijkt.

Drie mannen komen de coupe binnen, druk pratend. 'He, zag je dat?, dat was dat wijf uit Goede Tijden, Slechte Tijden!'
- 'Nee joh, helemaal niet'
'Ja echt, dat was ze! Moest je kijken!'.
- 'Echt niet, man'.

En zo liepen ze verder, discussierend over wel of niet. En ik zat erbij en bedacht me dat ik het antwoord niet zou kunnen geven.

Rugzak

Er hing een grote advertentie voor een rugzak. Het was, volgens de advertentie, de eerste met anti-diefstalbescherming. Wat van jou is blijft van jou, aldus de slogan.

Maar wat zou dat helpen als dat krapuul misschien je tas niet open kan krijgen, maar nog steeds je hele tas kan meenemen?

Blaren

Bij de bushalte staan. En de bus die maar eens in het uur rijdt komt maar niet. Na een kwartier besluiten te gaan lopen terwijl je nieuwe, nog niet ingelopen schoenen draagt. En dan 400 meter gelopen hebben en een bus langs zien rijden. De chauffeur wilde niet stoppen.

Tactiek

De Champions League-finale (nu op Nederland 2, maar er is niks aan) was nog geen minuut bezig of de coach van Monaco stond al langs de lijn te schreeuwen naar zijn spelers.

(Over voetbal gesproken: morgen speel ik zelf een toernooi, daarom pas vrijdag weer een stukje).

Bij het kopieerapparaat

Grote avonturen beleef je in kleine ruimtes. De kopieerruimte, bijvoorbeeld. Als een ware master bedien ik de machine. Printen, kopieren, dubbelzijdig, allemaal. Meer dan 500 vel papier erdoorheen - 120 grams gebroken wit. Terwijl de machines hun werk doen, en ik bemerk dat mijn
telefoon geen bereik heeft in dit hol, komt er een man binnen.

Een keurige man, hoewel een beetje sjofel. De mode is reeds langs aan hem voorbij gegaan, maar netjes is hij wel. Hij neuriet, en legt een blaadje onder het andere kopieerapparaat. Pats! slaat hij op de groen knop. Zijn neuri?n verandert in zingen: 'Brand, brand, brand in het bordeel'.
Ik sta versteld. Perplex. Overdonderd.

Zo'n schunnige tekst van zo'n keurige man! Eigenlijk zou ik wel even binnen willen kijken. Zijn schedeldak optillen, en dan zien hoe de kronkels in zijn hoofd lopen. Verklaren waarom net nu net dat lied naar boven komt. Maar mijn psychologisch-analytische inzichten zijn beperkt, en ik heb ook mijn schedelzaag niet bij me. Zo blijf ik zitten met een vraag: waarom zong hij dat en waarom juist daar?

Troosteloos (2)

Beton, staal en grindtegels vermalen tot een modernistische droom. De flats uit de middelgrote stad waren gebouwd in het begin van de jaren '70. Volgens de verhalen waren ze nu vervallen tot de slechtste plek van de stad. Hier woonden de drop-outs van de samenleving. De mensen op het randje. Junks, psychiatrische patienten en gefragmenteerde gezinnen. Volgens de verhalen. We gingen kijken.

En op de een of andere manier lukte het niet die verhalen te zien. Er zwierf geen afval over straat. Er stonden gewone auto's geparkeerd. De glazenwasser was bezig bij de ingang, waardoor we naar binnen konden. Met de lift, die sober was maar wel opgeruimd gingen we naar de hoogste verdieping. Op de 10e verdieping overzagen we de stad. We liepen heen en weer over de galerij. Mooi waren ze niet, deze flats, maar het feit dat de bewoners gewoon plantjes hielden op de galerij leek toch een aanwijzing dat het wel meeviel.

Troosteloos

Het was de nachtmerrie van ondernemer. De meubelboulevard die een aantal jaren geleden was ontwikkeld zag er niet uit. Alle winkels hielden opheffingsuitverkoop. Niet dat de kortingen, die op de ramen stonden geschilderd, enig effect hadden. Er liep nog steeds niemand, met uitzondering van wat personeel.

Kluun

Een paar weken geleden stond er een recensie en een prijsvraag bij Merel Roze. Over het boek Komt een vrouw bij de dokter van Kluun. Met als gevolg dat ik het boek las.

Het verhaal is even eenvoudig als meedogenloos: er komt een vrouw bij de dokter en ze krijgt te horen dat ze kanker heeft. In een zeer ernstige, gevaarlijke vorm. Het leven van de vrouw en haar man stort in. Of, om het beter te formuleren: tussen hun vrolijke en onbezorgde levens komt een slopende ziekte in te staan.
Komt een vrouw bij de dokter is een confronterend boek. Eigenlijk heb ik er spijt van dat ik het 'even' tussendoor las, want het lijkt verstandiger om er gewoon een dag voor uit te trekken. Nu moest ik het telkens wegleggen en een boek met zo'n onderwerp laat zich niet graag wegleggen.

Leuk gevonden zijn de 'wramples', de geschreven samples uit liedjes en boeken die elk hoofdstukje introduceren. Het boek bestaat uit tientallen hoofdstukjes, vaak gemixt met losse kadertjes waarin personen of plekken worden geintroduceerd.

Maar of het ook een goed boek is? Ja, dat is het. Het is een goed verteld verhaal, met veel humor en werkelijk originele beelden en metaforen. Of heeft u het eerder gelezen dat de blik op de toekomst vergeleken werd met de pauze van Ajax - Juventus in de nadagen van Louis van Gaal. (1997, 1-2). Af en toe maakt die stijl het wel voorspelbaar. Maar al met al is het een brok rauwe emotie in een mooie verpakking. Lezen, als u een paar dagen vrij heeft.

Conclusie na een blik uit het raam

Die korte broek kan wel weer de kast in.

Aan de telefoon

Ik belde. Vertelde wat ik zocht. Werd doorverbonden. Kreeg een man aan de lijn. En vertelde opnieuw wat ik zocht. Hij zou even gaan kijken of hij de informatie die ik nodig had kon vinden.

Ik hoorde achtergrondgeluid terwijl ik wachtte tot hij terug was. Een radio, zo te horen. Ik herkende het nieuwste liedje van Dido, Don't Leave Me Home. De man vond de informatie die ik zocht, en beloofde te proberen de informatie naar mij te e-mailen. Wat hij ondertussen heeft gedaan. Ik ga de man voordragen voor een lintje. Of voor de verkiezing van de Grootste Nederlander Allertijden. Maar dat allemaal een andere keer. Nu viel me slechts op dat ik, een minuut of vijf na het telefoontje, het nieuwe liedje van Dido zat te neuriën.

Wonder der techniek

Wat is het toch een wonder zo'n printer. Vooral als je het ding handmatig, blaadje voor blaadje, bij moet vullen. En maar een blaadje tegelijk, anders loopt het vast.

(En ook 30 pagina's moet printen)

Sacho

Ik ben chagerijnig. Niet dat ik daarvoor een echte reden heb, dat is nu juist het vervelende. Ik bedoel: het is stralend lenteweer. De wedstrijd verloopt op maat; ik geef de ene na de andere briljante voorzet en ik hoef ze er alleen nog maar in te tikken. Wat te weinig lukt.

En misschien morgen weer een echt verhaaltje.

Koolhaas

In de Kunsthal / Nederland Architectuur Instituut draait een dubbeltentoonstelling over het werk van Rem Koolhaas. Volgens onze gids de belangrijkste hedendaagse architect, en bijna God zelf. Tja. Ik geloof niet dat ik het nu helemaal met hem eens ben, ook niet na het bezoek aan deze tentoonstelling.
In het NAI wordt een groot archief opgezet van zijn werk. Schetsen en tekeningen worden bewaard. En ook faxen, facturen en kladpapier. Dat alles om een beeld te krijgen van het werk van Koolhaas en zijn medewerkers.
In de Kunsthal is vervolgens de eigenlijke tentoonstelling te zien. Over de hele wereld in een uurtje: van de VS, via Europa naar China. Erg kleurrijk, erg inventief allemaal. Maar uiteindelijk zijn al zijn theorieen, zijn ideeen spielerei. Echt serieus kan ik het niet nemen. En dat is jammer. Want uiteindelijk gaat het om meer dan mooie plaatjes en leuke praatjes. Uiteindelijk gaat het om gebouwen waar mensen moeten werken, moeten leven.

Mobile Generation (6)

'Als ik bel dan loop ik' zei hij, 'dan ga ik staan en wandel ik door m'n huis. Naar boven, naar beneden. Naar het balkon en de tuin'.

Ik besloot hem niet langer te bellen op zijn vaste aansluiting.

Voorwereldlijk Machinegedrocht

In de trein (15)

Een luxe dame zat tegenover me. Slank, bijna mager, maar nog wel zo dat ze er niet ongezond uitzag. Piekfijn. Een donker pak, een zakelijk tas. Tot in de puntjes verzorgd. Ze las de NRC van gisteren.

Het begon ermee dat ze een flesje cola openmaakte. Wat lukte, maar er wel voor zorgde dat het tafelblad onder de spetters van de licht exlosieve cola kwam te zitten. Als ik tegenover een dame zit, verander ik soms in een gentleman. Dit keer ook - ik bood een paar van de 38 papieren zakdoekjes die ik toch al bij me had aan (verkoudheid, remember?).

Maar het beeld van dame viel definitief in stukken toen ze haar telefoon opnam. Haar naam, daar lag het aan. Ik bedoel, Mirjam is toch geen naam voor een dame. Wat je ook doet. Maar vreemd blijft het, dat zo'n naam en zo'n beeld niet overeenkomen.

In de trein (14)

Tja. Eerder wist ik nog wel wat ik wilde gaan typen. En nu ben ik het vergeten. Minder fijn.

Maar dan straks: In de trein, deel 15.

Ademen

Adem in. Adem uit. Ik ben ziek. Of ieder geval te verkouden om nog een beetje te functioneren in deze samenleving. Mijn hoofd zit vol en ik kan nauwelijks nog een beetje ademen. Adem in, adem uit, denk ik telkens, en dan gaat het even goed. Maar zodra ik iets doe hoest ik al snel de longen uit m'n lijf en stik ik bijna. Elke vijf minuten ongeveer. De enige manier om het te voorkomen is zeer geconcentreerd ademen. Diep in, lang uit. En vooral concentreren. Als je het even loslaat slaat de hoest weer toe. Eigenlijk had ik niet gedacht dat ademen zo moeilijk zou kunnen zijn.

Zomaar een vraag

In welke kleur verft een schilder die je zwart betaalt?

In de trein (13)

Er stond een sein op rood. Ofzo. En daardoor stonden we nu al tien minuten stil in een weiland. Vier kranten had ik al gelezen - Spits, Metro, Volkskrant en NRC van gisteren. En nu verveelde ik me. Ik keek naar buiten, en het viel me op dat het nog steeds nauwelijks regende, in tegenstelling tot wat Erwin Kroll had voorspeld. In mijn ooghoek zag ik een zwaam die op z'n nest zat. Dat zou mooi zijn voor een foto, als ik die hoek zou kunnen maken met m'n toestel. Dat lukte niet. Dit kon wel: bermbloempjes.

Blauw

Ik schrok wakker met enorme dorst. Net binnen bereik van mijn arm bevond zich nog een fles met water. Toevallig zaten er ook nog een paar slokken in. Ik dronk, en wilde meer. Het was nog nacht, zoveel was wel duidelijk. Ik zette mijn bril op, pakte de lege fles waar ooit Spa Blauw in zat en wankelde mijn bed uit. Slaapdronken waggelde ik naar de badkamer waar de fles werd bijgevuld. Een blik op de wekker leerde dat het vijf minuten over vijf in de ochtend was. Buiten waren de vogels al begonnen aan hun dag. Men spreekt niet voor niks van vroege vogels. Ik keek uit het raam, maar alles was nog grijs en donkerblauw buiten. In het oosten kon ik nog niks zien wat op zonsopgang leek. Ik dronk, en even speelde ik met de gedachte nu de computer aan te zetten en een stukje te typen op het weblog. Dan zou ik wel de eerste zijn die vandaag een stukje plaatste. Maar ik ging weer slapen.

En het enige wat ervoor zorgde dat ik dit vanochtend weer wist was de aanblik van een half leeg gedronken fles water naast m'n bed.

Fragmenten uit de detectiveroman die ik nooit zal schrijven

De kamer is grijs van binnen. Lang is het geleden dat er iemand binnen kwam. De houten deur vertoont sporen van inbraak. Maar die moet mislukt zijn, getuige het slot dat er nog op zit. Het is roestig, en zit muurvast. Op de grond liggen papieren, versnipperd en sommigen half verbrand. Ik pak een paar van de papieren uit een hoek. Vervaagde letters op vergeeld papier. Een typmachineletter. De tijd heeft het allemaal weinig goed gedaan.

In het dorp slaat een kerkklok. Elk kwartier slaat deze, al 134 jaar onafgebroken. Steven Maalker werpt een blik op zijn horloge, en bedenkt zich dat hij nog 10 minuten heeft om de krant uit te lezen. Daarna moet hij gaan. Op tijd zijn is een belangrijke kwaliteit in het circuit.

Het licht van de straatlantaarns spiegelt op de verregende straten. Op de stoep snelt een man voorbij. Hij kijkt niet om zich heen, maar loopt met zijn handen in zijn zakken en zijn hoofd weggestopt in de kraag van zijn jas naar de hoek van de straat. Daar steekt hij over en gaat de achterdeur van de nachtclub in.

Stad

Er was geen doorkomen aan. Zoveel mensen. En allemaal willen ze op zaterdagmiddag boodschappen doen, of iets dergelijks. Overal staan ze in de weg. Ze lopen ook niet door, ze slenteren maar wat. En dan wordt je ook nog om de haverklap besprongen door verkopers. Zo was ik nog maar net ontlopen aan de grijpgrage handen van de Telegraaf-verkopers toen ik aangesproken werd of ik iets voor de Novib wilde doen. En 50 meter verder stond een Evangelische kerk te folderen. Na 20 minuten had ik er genoeg van. Ik had het hoogst noodzakelijke. Nieuwe schoenen komen een ander keer wel.

Het lot van de Photoshopper

Nadat je één plaatje af hebt tot de ontdekking komen dat je om hier te komen minstens 10 verschillende bestanden op je schijf hebt geplaatst.

Kantoorhumor

De collega's uit de verschillende vleugels van het gebouw keken de hele dag bij elkaar de ramen in. Het verbaasde me dan ook niet toen ik twee briefjes op de ramen geplakt zag. 'Goede' aan de ene kant, en 'morgen' aan de andere kant.

Nog 3 uur en 3 kwartier

In de trein (12)

Buiten tikt de regen. Binnen is het vol voor dit uur. iPod speelt een liedje van The Notwist. En ik probeer mijn gedachten te ordenen. Al heb ik eigenlijk geen idee waar die ordening dan toe moet leiden. Het raam toont een lentegroen landschap, en vooral heel veel regendruppels die langzaam voorbij trekken. Met duizenden vormen ze een fijnmazig patroon. Als God in Nederland had gewoond had hij het over regendruppels in plaats van zandkorrels gehad tegen Abraham, vermoed ik.

We sukkelen een station binnen. Bij het verlaten van het station rijdt een andere trein even naast ons. Ooit heb ik iemand horen schreeuwen, toen twee treinen zo dicht bij elkaar reden dat we gingen botsen. Dat viel wel mee. Het is gewoon een vorm van aapjes kijken. Gedurende enkele momenten passeren mensen aan je blik die je nog nooit gezien hebt en ook nooit meer zal zien. Je hebt geen enkele reden naar ze te kijken. En toch wint de nieuwsgierigheid het. Altijd even kijken wie daar zit. Tot de treinen elk hun richting gaan, en je enig metgezel de regendruppels zijn.

Verzoek

to:weergoden@knmi.nl
subj: verjaardagscadeau
Geachte weergoden,

Vanaf uw Olympus heeft u ongetwijfeld gezien welk een zalig weertje het de afgelopen dagen weer was. Aangezien u in zulk een goede stemming verkeert zou deze sterveling u willen verzoek de dagen rond zijn verjaardag (over twee weken), bij wijze van cadeau te overgieten met wat zonlicht. Uiteraad bent u uitgenodigd een hapje wolkentaart met hagelslag en een slokje regenwater te komen drinken.

Met vriendelijke groet,

Maarten

Inkijk

Ze presenteerde met een laptop. Powerpoint, keurig gestyled en alles volgens het boekje. Heel professioneel, en een verhaal waar weinig tussen te krijgen was. Toen ze klaar was, en haar Powerpoint afsloot, kregen we toch even een blik 0p het individu dat daar stond te presenteren. Ze had namelijk een Pluk van de Petteflet plaat als bureaubladachtergrond op haar laptop.

Cover

Een jongedame las een tijdschrift. Geboeid bladerde ze en las ze diverse stukjes, en toen ze klaar was legde ze het op tafel. Mijn oog viel op de voorkant, en ik bedacht me dat het model op de voorkant zo weinig aan had dat ze ook best op de voorkant van een mannenblad met goede interviews had gekund.

Kermis

Het plein stond vol met grote apparaten en denderde van het geluid. Alle lampjes konden aan en uit, en dat gebeurde dan ook in een hoog tempo. Het was kermis in de provinciestad, en dat moest iedereen weten. Hij wilde er liefst met een grote boog omheen, en zij vond het leuk, en wilde er dwars doorheen. Uiteindelijk vonden ze een middenweg door de kermis in de breedte en niet in de lengte over te steken. En ik, me niet bemoeiend met de route, vroeg me vooral af hoe de mensen in het naastgelegen kantoor dit zouden vinden.

Zondag Fotologdag

Punt

Vanaf vandaag dus met een punt erachter. Na 363 dagen op een blogspot-account, nu bij Pivothosting. De overeenkomst tussen dit weblog en de Europse Unie is duidelijk: allebei breiden ze uit op 1 Mei. Echte hosting, met 100 Mb ruimte. En geen gratis comment-service meer. Geen banners meer.

Er zijn enkele kleine veranderingen. Aan de linkerkant ontdekt u nu 5 tamelijk willekeurige links naar andere weblogs, gevolgd door 5 actuele ontdekkingen op het web. Alle overige links, inclusief een groeiende blogroll, vindt u op de pagina met links.
Verder hoop ik dat het verfje dat ik over de templates heb gelegd een beetje dekkend is. Bugs en andere insecten worden niet uitgesloten. Als ik veel tijd en inspiratie heb zal ik het nog eens overschilderen. Maar voorlopig gaan we het hiermee maar eens proberen.

Punt Ik zet er een punt achter. Een punt NL wel te verstaan. Niet langer defilmvanalledag.blogspot.com, maar vanaf vandaag www.filmvanalledag.nl. U wordt vriendelijk verzocht op te schuiven naar bovenstaand adres. Dit blogspot-adres zal verstoffen, in de vergetelheid raken en over enkele duizenden jaren door archeologen worden opgegraven. Verhuist u mee? Daar gaan we!