Omhoog

Cado

Housemuziek heeft mij nooit bijster diep kunnen beroeren. Er staan wel wat plukjes van dat soort op de harde schijf, maar veel is het niet en de meeste leiden een anoniem bestaan.

Cado was tot een maand geleden zo'n zelfde verdwaalde gast in de muziekcollectie. Op aanraden van Yanne had ik het album ooit gedownload. En er vervolgens niet meer naar omgekeken. Dat gebeurt met sommige dingen; het duurt lange tijd voor dat ze hun potentie waarmaken. En soms wordt de belofte nooit ingelost.

Toch nam ik ergens de moeite om naar Cado te luisteren. En het raakte me. Een tikkeltje onderkoeld weet het muziek uit te kleden tot slechts iets elementairs overblijft.

Downloadpagina (onder het kopje mp3, het album Cado, 35 Mb Download)

De Wetten

Ik las de Wetten, van Connie Palmen. En eindelijk had ik weer eens een boek dat me echt ontroerde. Want, wat een dialogen, wat een inzicht. Als een kannibaal ging ik door het boek heen. Na drieenhalf uur was het uit. Eigenlijk zou ik veel meer tijd moeten nemen, om elk detail te overwegen en te bewonderen.

Maar zelfs zo, in de sneltreinvaart die ik nu eenmaal hanteer, was het ongekend. Als een storm vlogen alle ideeen door het hoofd. Als ik ze allemaal had kunnen vangen in aantekeningen had ik alleen al een paar blaadjes aan trefwoorden kunnen hebben. Nu heb ik er een stuk of 10 opgeschreven. Een paar van die 10 zullen hier nog wel belanden. En de komende dagen zullen er nog wel meer van die kwartjes vallen, zeker als ik ga herlezen.

Maar wat een stortvloed. Ik ben er stil van helemaal blij van

Diversen

1.

Jawel, om 4 minuten voor half acht vanavond was het zover: ik kreeg een bezoeker uit de Federale Staten van Micronesië. Nu is mijn beheersing van het Micronesisch niet meer bijster goed, maar ook aan u een hartelijk welkom op dit log.

2.

Bij Jetje was er een stukje te bewonderen over de perforator. Inderdaad, ook om aan te tonen dat werkelijk overal over gelogd kan worden.

De elektrische perforator kwam ik een maand geleden voor het eerst tegen. Op een tafel stond een grijsbruin apparaat, al jaren oud. Er zat een stekker aan die in het stopcontact was gestoken, en de oranje aan/uit knop brandde. Staande aan de tafel probeerde ik eerst een paar blaadjes proef te draaien. Want als het een keer fout gaat kan je niet meer terug. Na even gezocht te hebben kon ik het voetpedaal ook bedienen. Dat voetpedaal was namelijk niet ontworpen voor mensen met schoenmaat 46.
De rest van het verhaal van de elektrische perforator is saai en degelijk. De radio stond aan, en probeerde het geluid van de kopieermachines te overstemmen. De DJ verzocht zijn luisteraars om nummers aan te vragen die begonnen met 'Let' (zoals Let's Dance van David Bowie), omdat het Nederlands Elftal die avond zou voetballen tegen Letland. In een half uurtje perforeerde ik een paar honderd vel, in stapeltjes van 6 of 7 vel tegelijk. Het was inschuiven, controleren, perforeren, en wegleggen.

Een avontuur uit het leven van...

Douchen na het leveren van een flinke inspanning is een van de meest comfortabele zaken des levens. Echter, het geluid van al dat vallend water kan vreemde effecten hebben. Zo zou ik gezworen hebben dat er echt een helikopter naast het huis aan het landen was. Bij nadering bleek het echter een straatveger te zijn.

A Paris

Een paar weken geleden nam ik bij een café deze foto. Dat bordje kan vanaf vandaag ook weer de kast in. Opbergen, en pas over een jaar weer de kast. Even als de banier die boven deze pagina wappert - die gaat morgen ook op de schop.

En terwijl de lucht hier z'n best doet om te laten zien hoeveel kleuren grijs er wel niet bestaan, was het vanmiddag zonnig in Parijs. Even wilde ik terug. Terug naar het gevoel van de echte metropool. De warme metrostations, de megalomane gebouwen en de adrenaline van iemand met hoogtevrees die de Eiffeltoren beklimt. Maar ach, nostalgie. Een betrouwbare kracht met een zwakheid: de tunnelvisie het verleden in. Een ander keer maar weer.

Asymmetrisch leven

Afgelopen donderdag was het zover. Het langverwachte bezoek aan de kaakchrirug. Na een aantal keer uitstel mochten eindelijk de twee verstandskiezen die in de weg zaten worden verwijderd. Linksonder en linksboven zouden niet langer mee mogen doen in het leven.

De voltrekking ging snel. Binnen tien minuten stond ik buiten, en van die helse pijnen heb ik niks gemerkt. Een kleine aspirine is alles wat ik gebruikte, en dan nog vooral uit voorzorg. Wel merk je kleine veranderingen, Normaal gaat een sneetje brood binnen een minuut naar binnen. Nu kostte het vijf minuten per boterham. Het is bepaald lastig, die eerste dagen asymmetrisch leven.

Verrasing

Twee jaar geleden, of misschien was het een jaar geleden hadden we het er een keer over. Ze waren al meer dan tien jaar samen en er was geen spoor van twijfel. Maar trouwen? Nee, dat was sentimentele onzin, en wat had je daar nou aan. Dat kon alleen maar op scheidingen uitlopen. Aldus hun betoog destijds.

Ik was behoorlijk verbaasd vandaag te horen dat ze afgelopen november getrouwd zijn.

In Rood

Vast een complot

Op de fiets langs het zwembad en de nieuwe skatebaan, om half zeven 's ochtends. Normaal zitten er dan konijnen op het gras, en een paar vogels. Nu was er echter leven. De eerste bezoeker reed al rond. Ik bekeek hem en vroeg me af wat hem op dit uur naar deze plek dreef. Niets vreemds aan te zien, was de conclusie toen ik linksaf stuurde en de stoptrein van 6 uur 38 voorbij zag rijden.

Zomers (2)

Julius Caesar /
The Roman Empire /
Couldn't conquer the blue sky

zong Crowded House vanmorgen op de radio. Op hetzelfde moment zag ik de ramen, bestrooid met regendruppels. Het wil nog steeds weinig lukken met die Nederlandse zomer. Ik sprak er met A. over. Hij had over twee weken een barbeque, en zag er nu al tegen op. Als dat maar goed kwam. Alles wat we vorige zomer extra hebben gehad wordt nu ingehouden.

Ik meen me te herinneren dat het Johan Cruyff was die zei dat je het moet afdwingen. Dat het niet vanzelf komt. Dus. Dat moge duidelijk zijn: vanaf morgen verwacht ik iedere bezoeker van dit weblog in zomerkleding.

Lunch

Uit een plastic boterhamzakje komen twee witte boterhammen met kaas. De ander heeft een hele zak bruin brood, en een stuk worst als beleg dat ter plekke gesneden wordt. Er staan twee plastic flessen frisdrank. Het zijn flessen die je zo in elkaar kan drukken, waarbij je zelfs al bij het inschenken voorzichtig moet zijn. Een sinas en een cola, van een onbekend merk. Om het allemaal te koelen hebben ze een eigen koelbox bij zich.
Tijdens de lunch wordt er vooral gezwegen. Er wordt gegeten, en ondertussen gebladerd in een aantal tijdschriften die uit de leesmap komen. De Autoweek en de Panorama paseren de revue. Twee keer gaat de telefoon van een van hen. De machtige ringtone weerklinkt, en een machtig blauw-metalic toestel verschijnt. Hij voert twee korte gesprekken waarbij niet veel duidelijk wordt over de inhoud en het waarom van dit gesprek.
Kort daarna is hun lunch afgelopen, en daarmee ook mijn observatie.

Nieuwe hobby

Mijn nieuwe hobby is Frisse Fruitdrank. Met dit klammige weer is het een van de weinige dingen die verfrissend en lekker zijn. Vanmiddag bekeek ik het pak. Er blijkt extra vitamine C aan toegevoegd; een glas is zelfs al voldoende voor de helft van de dagelijkse aanbevolen hoeveelheid.

Eén glas? Ik drink er minstens vier per dag. Allemaal vitamientjes! Binnenkort ga ik waarschijnlijk licht geven, of zoiets. Dan ben ik 's nachts te herkennen als de man die geen straatverlichting nodig heeft. Degene die zonder lamp op de fiets rijdt en toch niet bekeurd wordt. Het zijn grote consequenties, zo'n nieuwe hobby.

Spielerei

Spelen met de camera is leuk. Gewoon een beetje rondklikken en maar kijken wat er van komt.

Met de camera in de rechterhand schoot ik de handpalm van links. En hoe langer ik er naar kijk, hoe meer het op een varkenslap gaat lijken.

Schets in grijzen

Lastig

Die Tsjaikovsky (1840-1893) was beste een toffe kerel, maar hij is een ding vergeten.

Namelijk dat als je een stuk muziek schrijft, het wel een beetje op eenzelfde geluidsniveau moet zijn, anders moet je telkens aan die volumeknop gaan zitten - zowel om de buren te sparen als om nog wat te kunnen horen.

Vakantie

Vakantie is je leven een beetje tot stilstand laten komen. Zoals 's nachts je hart langzamer klopt en je spijsvertering langzamer werkt. Niets hoeven betekent weinig doen. En het is prachtig. De maanden van haast en van moeten verbleken bijna als sneeuw voor de eindelijk verschenen zon.

En dan, morgenochtend vroeg, zal de wekker weer gaan. Tijd om weer een beetje tempo te maken.

Nacht

De nacht eindigt om een minuut voor vier in de ochtend. Toen begon er namelijk een vogel te fluiten. Op dat moment had ik niet bijster veel sympathie voor het beest. Op dat moment had ik namelijk nog niet geslapen.

Ongeveer een keer per jaar overkomt dat me: slapeloosheid. Een nacht lang dat je wel wil slapen, maar dat het momentum van in slaap vallen niet wil komen. Meestal is het in de zomer - nu ook weer. Tegen kwart over drie vond ik het genoeg, en kreeg ik ook honger. Ik heb een kwartier door het huis gedwaald en met bewondering gekeken naar de schaduwen die de straatverlichting maakt. Ik at wat en nam een slok water. En probeerde weer te slapen.

Tegen kwart voor vijf moet het ergens gelukt zijn.

Supermarktlogsel

Bij de Albert Heijn helpt een jongentje van een jaar of 6 zijn moeder met het doen van de boodschappen. Het is bijna vakantie, dus er moeten pakjes drinken worden ingeslagen. Appelsap, sinasappelsap, verpakt per 3 tegelijk in plastic. Hij pakt vol enthousiasme een hele stapel tegelijk. Maar terwijl hij naar het karretje loopt om ze daarin te leggen, heeft hij er zoveel vast dat hij ze bijna op de grond laat vallen. Met een gekromde rug loopt hij naar het winkelwagentje, waar hij ze met een grote plof in laat vallen.

Hyper

Vanavond heb ik besloten dat het anders moet. Het roer moet maar eens om, weg met de sleur, op naar een nieuw elan in het leven. Dat heb ik vanavond bedacht. Hoe het moet, is een tweede, maar het besluit is er. Op de een of andere manier neem ik dat soort besluiten altijd 's avonds. Om twintig over zeven, of een vergelijkbare tijd, gaat het ineens kriebelen. Als andere mensen een slaapje doen na het avondeten, word ik actief. Je voelt het einde van de dag naderen en komt tot de conclusie dat er verandering moet komen. Dat er geen uitstel meer kan zijn. Dat de paar uur die je nog hebt een zinnigere invulling moeten krijgen dan televisie kijken.

En dus heb ik eindelijk opgeruimd, eindelijk die back-ups gemaakt, eindelijk die artikelen gelezen die ik wilde lezen maar waar ik geen tijd voor maakte. En nu vol nieuwe energie. Vier koppen koffie gedronken, misschien heeft dat er ook mee te maken. Hier een stukje schrijven - het is wel vakantie, maar ik neem geen zomerreces. Doorgaan, tot eer en glorie van het vaderland. Ofzoiets

Benieuwd of ik morgenochtend nog steeds zo hyper ben.

Zomers

Als ik thuiskom zie ik de bui al hangen. Letterlijk. Een zogeheten schip met zure appelen hangt in het zuiden klaar, dreigend en intimiderend. Een schip is trouwens een wat zuinige omschrijving, een mamoettanker lijkt een betere omschrijving voor deze donderwolk.
Binnengekomen zet ik de muziek weer aan. In een modern stuk rampt er iemand op de toetsen van een piano, wat het dreigend sfeertje nog wat versterkt. Het buitenlicht is vreemd geworden; doods en wit. Alsof er iemand in het groot heeft lopen spelen met de effecten uit Photoshop. Momenten gaan in stilte voorbij. Alles trekt zich terug nu. Een windvlaag, even voordat de bui los barst. Het getik op de de ruiten van hagelstenen, het gekrakeel van de donderslagen en het zenuwachtige geflits.

Even snel als het komt gaat het ook weer voorbij. Buiten wordt de draad weer opgepakt. Het is nog steeds 8 juli. En ik vraag me af of de zomer nog gaat komen.

Blessure

Op dit moment zit ik op een bureaustoel, achter een computer.

(Trouwens - je zit achter een computer en achter het stuur van de auto. Maar je zit voor de televisie. Maar waar ligt nu het verschil?)

Ik zit dus. Want als ik loop, loop ik mank. Mijn rechterbeen trekt. Het moet tegen vijf uur vanochtend zijn geweest. Het was nog schemerdonker, maar buiten floten de vogels al (de uitdrukking vroege vogels bestaat niet voor niks). Ik schoot overeind, meteen wakker, want mijn rechterkuit was spontaan in de kramp geschoten. Een onwaarschijnlijk actie op een onwaarschijnlijk uur. Het is me een raadsel waarom dat gebeurde (ook Google weet geen antwoord. De enige suggesties die er komen zijn zwangerschapskwaaltjes, wat fysiek gezien nogal ingewikkeld is).

Nu loop ik dus rond met kuit die wat zwaar en stroef aanvoelt. Tijd om me even rustig te houden, lijkt me.

En dan heb je lef

(Context: een klassieke oud-Hollandse binnenstad)

Seriemoordenaar

Trek geen wit t-shirt aan als je een ochtendje gaat fietsten. Toen ik thuiskwam kleefden er tientallen vliegenlijken aan het shirt.

Winkeltje

Ik was in Alkmaar vanmiddag. Leuke stad, mooi zonnetje en veel mensen. Op de een of andere manier ziet iedereen er mooier uit met dit soort weer.
In een straat aan de rand van het winkelgebied kwam een boekenantiquariaat tegen. In de etalage lagen simpelweg stapels moet boeken tegen de ruiten aan. Een blik naar binnen liet zien dat er binnen nog veel meer boeken, op ongelofelijke stapels. Van muur tot muur gestapeld, en in grote kasten, waar liefst nog een stapel van een meter voor stond. Waarschijnlijk werd hier het wereldrecord in boeken per vierkante meter gehaald.



Ik liep de zaak in, en ik meldde aan de toesnellende verkoopster dat ik liefste zelf even wilde rondkijken. Dat was goed, en als ik iets niet kon vinden, dan kon ze wel helpen. Er was namelijk wel een soort van indeling aangebracht, al was dat een beetje zoeken. Ik snuffelde wat rond, en kwam toevallig de Tolkien Lexicon voor een zacht prijsje tegen. Ik keek nog even bij de atlassen, die in een voormalige opbergkast terecht waren gekomen. Maar hoe verder ik de winkel in wandelde, hoe meer ik problemen kreeg om door te lopen. Ik was simpelweg te breed om tussen de stapels boeken door te komen. Toen ben ik maar achteruit geschuifeld, en rekende af bij de kassa, blij dat de wereld nog niet zo'n eenheidsworst is.

Hap!

Spiegelbeeld

Gisteravond

Gisteravond zag ik een pad buiten. Op een afstand van een meter, in de struiken, zat het beestje. Ik probeerde de amfibie te fotograferen. De afstand van een meter en de invallende duisternis bleken helaas dwars te zitten. Geen van de tien foto's die ik nam was scherp. En de aanwezigheid van de struiken beletten mij om dichterbij te komen. Bovendien zou het beest vast niet blijven zitten als ik alle struiken aan de kant zou schuiven.

Dus vandaag een reservefoto. Een zonsondergang.

Een onvermijdelijk onderwerp

Gistermiddag kwamen twee jongentjes een winkel binnen rennen.
'Hebben jullie nog gastoeters?'.
'Nee, probeer het eens bij de Kruidvat',
en weg renden ze weer, op zoek naar hun lawaaimachines.

Vanmorgen was het stil toen ik vertrok. Straten die nog vol stonden met oranje versiersels hadden voornamelijk gesloten gordijnen. De typische vlaggetjes zijn hun statement kwijt. Nu zijn ze alleen nog maar het symbool van de (terechte) nederlaag.

Ik ben benieuwd hoe snel het gaat. Of de Kruidvat nog met een 80%-korting op hun Oranje-prullaria komt. Of vanmiddag alle straten weer schoon zijn. En, hup Tsjechië!