Lijflog (2)

De jeuk onder m'n linkervoet is niet fijn meer.

Al een half uur wil die hiel niet meer ophouden met jeuken. Zus zegt dat ze dat kent, als ik vertel over de jeuk. Over dat je dan over de vloer gaat kratsen met je voet, en dat het dan allemaal niet meer helpt, en over hoe wanhopig je kan worden van dit soort perikelen.

Nee, ik heb niet gewoon een muggenbult.

Mijn zenuwuiteinden zijn overgevoelig ofzo.

En wat voel ik nu? De rechtervoet begint ook al. Het is bijna symmetrisch, al zit de jeuk bij de rechtervoet iets meer naar de tenen toe.

Misschien ga ik mijn voeten maar in een bak met water stoppen, ofzo. Of pillen slikken, wie weet dat zoiets helpt.

Omkat

Toen we het over ontwerpen hadden, kwam ik er achter dat ik hou van strakke, sobere ontwerpen. Een kermis is uit den boze. Hoe meer kermis, hoe minder de boodschap over komt. Als gevolg daarvan is de Razende Bol verdwenen. Ook zijn de archieven tijdelijk niet toegankelijk, omdat ik op zoek ben naar een elegantere oplossing.

Daarnaast wilde ik HTML met tabellen eindelijk wel eens vervangen door CSS, en was het een mooie gelegenheid om eens te leren hoe Dreamweaver nu eigenlijk werkt. Een vraag aan de CSS-goeroes: hoe zorg ik ervoor dat de height van het linkergedeelte even groot is als die van het rechtergedeelte? De height van het rechtergedeelte is immers dynamisch, omdat de hoeveelheid tekst niet altijd hetzelfde is.

Daarover, en ook voor al het overige: uw suggesties en commentaren zijn welkom.

Zondag Fotologdag: Bonus

Zondag fotologdag

Ik moest wachten. Drie kwartier slijten. Opsoeperen. Wegwerken. Tijd verstoken. De agenda was leeg.

En het bankje was leeg. De geheugenkaart van het fototoestel was ook bijna leeg. Een mooie gelegenheid om wat experimenteel te schieten. Een paar shots vanaf de heupen - hipshots zijn al snel goed. Een foto vanaf de grond, onder een reclamebord door. Details, zichtlijnen, uitsnijden. Fotograferen gaat soms meer over weglaten dan over in beeld brengen, heb ik het idee.

Gratis

Vanochtend vond ik alweer 16 stuks spam in de inbox. Met allerhande aanbiedingen. Wat het meest in het oog springt, zijn de talloze iPod aanbiedingen. Telkens krijg ik weer de mogelijkheid om een gratis iPod af te halen.

Ik denk dat als ik het telkens echt had gedaan dat ik al meer dan 100 van die dingen had gehad.

In de trein (19)

Tussen Roosendaal en Bergen op Zoom zit er een grote, dikke man tegenover me. Hij werkt op zijn PDA. Dan gaat zijn mobiel. Hij neemt op, en er ontvouwt zich een gesprek. De dikke man legt de telefoon op z'n schouder, en hoeft z'n hoofd nauwelijks te draaien om de telefoon te klemmen tussen hoofd en schouder. Zo belt hij ruim tien minuten. Waar ik of kramp had gekregen, dan wel de telefoon had laten vallen, houdt hij het moeiteloos vol.

Dik zijn heeft dus ook voordelen.

Incrowd

In de plechtige, studieuze verhandelingen over webloggen lees je wel dat weblogs een nanopubliek hebben. Dit wordt een typisch stukje voor het nanopubliek.

Gisteren dus in Zeeland. De trein, boot en bus kostten meer tijd dan het bezoek, maar dat mocht niet deren.



De boot



Een lekker (leeg) kopje koffie

Het is een vreemde manier van vertrouwd zijn die een weblogmeeting z'n eigen specifieke karakter geeft. Je hebt mensen nooit gezien en toch heb je het gevoel iemand te kennen.

Ter plekke

Live vanuit Zeeland is dit uw verslaggever, vanuit huize Een Beetje. Vandaag vind hier een mini-weblogmeeting plaats. En wel zo klein mogelijk: met twee loggers. Enkele duizenden journalisten hebben zich buiten opgesteld, maar hen word nauwelijks een blik op de eigenlijke ontmoeting gegund. Ze worden door de beveiliging op enkele kilometers afstand gehouden.

Buiten regent het al de hele dag. Zeeland had net zo goed Waterland kunnen heten. Binnen gaat het over webloggen - over ontwerpen, over dagelijks schrijven, over welke weblogs we goed vinden. Over hoe het webloggen je leven beinvloed.

Terwijl hier geschreven word test de zwarte kat z'n nagels aan de tas van de laptop en klimt vervolgens op het randje van de stoel, om vanaf daar door te springen naar de kinderstoel waar Christine in zit. Maar ook daar blijft de zwarte niet lang zitten, tot verdriet van Christine. Een gigantische sprong brengt de zwarte kat - waar blijft het ongeluk? - naar de volgende hoogte, alwaar een uitgebreide wasbeurt begint.

U merkt het - zet een paar katten in mijn buurt en ik ga over katten loggen. Het is een typisch volkje, die webloggers. Een gezellig volkje, volgens mij.

Weg

Zodadelijk vertrek ik naar Zeeland. Morgen weer een echt stukje.

Nirvana

Vanmorgen hoorde ik Nirvana tot twee maal toe op de radio.

Ik moest denken aan de eerste keer dat ik Nirvana hoorde. Dat was waarschijnlijk op een verjaardag. Mijn neef had allerlei harde gitaarplaten, en ik begreep er weinig van als jongetje van 9. Waarom zong hij toch telkens Hello, hello, hello? Wilde hij iemand gedag zeggen ofzo?

Achter bezien was Kurt Cobain misschien toen al bezig met gedag zeggen.

Hello World

Been there, done that

Den Bosch was het doel vandaag. Of, vergeef me, 's Hertogenbosch natuurlijk. Deze zomer was ik nog maar weinig aan fotograferen toegekomen, en vandaag vond ik het weer eens tijd.

Op de heenweg twijfelde ik al. En wat ik vreesde gebeurde ook. Ik had het idee dat ik het allemaal al eens eerder gezien had. Weliswaar in andere plaatsen, maar met dezelfde soort foto's. Technisch in orde, maar weinig verrassends.



Dus schoot ik maar negen foto's en besloot toen dat ik er niet veel meer te zoeken had. Op de terugweg dacht na over de oorzaak. De formule leek uitgewerkt. En daar lag ook het probleem: het is een vast stramien van fotograferen geworden. Het spontane, het intuitieve is weg. Uiteraard krijgt iedereen die iets wil maken daar last van: vernieuwing leidt tot een nieuwe patroon, tot nieuwe gewoonten.

Enfin, ik ga me bezinnen. Iets nieuws proberen te bedenken. Voorlopig mag u het doen met bovenstaande foto - de minst slechte van vandaag.

Waterscheiding

Aan de rand van het land staat een man.

Met zijn rug naar ons toe en zijn handen in zijn zakken staat hij als een standbeeld gehouwen aan de waterkant. Hij ziet het water en de snel stromende luchten, met wolkenformaties die geen minuut dezelfde zijn. Het gras rondom hem is lang, en aan het platgetreden stuk kan je zien hoe hij door dat gras is gelopen.

Verderop liggen flessen op de grond, sommigen kapot. Alcohol in diverse soorten. Gekleurde labels en verspreide doppen. Soms zal het hier anders zijn dan nu. Minder stil.

Nu suist de wind fors en dat is het wel zo'n beetje. Er komt vast regen, straks. Buien die je doorweken en alles bevochtigen. Het land is er klaar voor. Wij niet; doorweken is niet leuk. Een regenjas moet bescherming bieden. Er zijn uitvoerige mogelijkheden om je in te pakken. Aan touwtjes kan je trekken om alle gaten in de verdediging te dichten. Het is technisch vernuft waar je niet bij stil staat.

Een mondharmonica klinkt, gedragen over de wind. De man speelt z'n regendans.

Zondag fotologdag

Debuut (2)

Het boek, dus.



De foto van de polder is van ondergetekende, de overige foto's zijn van anderen. De oplage betreft een indrukwekkend 100 stuks.

Inderdaad, je moet klein beginnen.

Vrijdag-editie

Het geluid van een stofzuiger is best gezellig.

Eigenlijk vind ik alles wel gezellig vandaag. De uren vliegen voorbij. Want vanaf vanmiddag is het fijn twee weekjes vakantie. Er staan al wat dingen op het programma, maar er zijn ook nog wat dagen vrij. Heeft u nog goede suggesties?

Overigens

'k Zag twee mensen op een tandem.

In de sportfietsuitvoering.

't Zag er vreemd uit.

Water

Het waaide. Maar ik was op de terugweg, dus ik had de wind mee. Ik draaide het fietspad op en voelde meteen dat ik tempo kon gaan maken. Kwam die hoogste versnelling (de derde) eindelijk eens van pas. Normaal fiets ik toch al in de derde versnelling, maar dat komt omdat het versnellingsapparaat van mijn fiets al twee jaar kapot is. Nu had ik eens een argument om die derde versnelling te gebruiken.

Het ging hard, met de wind in de rug, op rechte wegen en af en toe zelfs een stukje naar beneden. Ik vloog bijna.

En toen ging het mis. Het ging regenen, en nogal hard. Dikke druppels zogen zich aan me vast en doorweekten wat ze konden. Ze gingen aan de haal met de paar zweetdruppels die zich door het harde fietsen op mijn voorhoofd hadden gevormd. Dat zoute water stroomde naar beneden - mijn ogen in. U weet wat er gebeurt als er zout water in je ogen komt: dat is niet prettig. Met half gesloten ogen reed ik door de stromende regen, en nog met een flink tempo ook. Dat was niet heel verantwoord op een weg waat ook nog andere mensen reden. Hoewel, anderen? Er waren niet zoveel anderen meer. Toen ik het tunneltje zag en besloot even te schuilen zag ik waar ze gebleven waren. Inderdaad, eveneens schuilen in het tunneltje.

Terug

Het stond er nog, bijna onveranderd, bijna hetzelfde. Het lijkt lang geleden dat ik daar was, maar blijkens de omgeving is dat het niet. Er ligt nieuwe bestrating, dat is waar. Maar gezien de hoeveelheid zand op de rode steentjes kan het nooit lang geleden zijn. Vijftig meter verder wordt dat bevestigd: de stratenmakers zijn aan het werk. Ik was terug op de plek waar herinneringen wonen. De plaats van het misdrijf, zo u wilt. Fysiek is er niets verandert en toch is de plek niet meer hetzelfde.

Met die vraag liep ik daar vanmiddag rond. Nu ben ik er achter dat ik degene ben die is veranderd.

Een kleine geschiedenis

Een kleine geschiedenis van bijna alles is de titel van een boek van Bill Bryson, waar je veel over hoort de laatste tijd. Die titel is een beetje bedriegelijk. Een kleine geschiedenis van de natuurwetenschappen zou een betere titel zijn geweest. In een boek van een paar honderd pagina's komen de natuurwetenschappen in de breedste zin aan het woord. Om eens wat onderwerpen te noemen: subatomaire deeltjes, de oerknal, de werking van DNA en eiwitten, evolutie, vulkanen en aardbevingen, noem het maar op. Nu lijken dit op het eerste gezicht onderwerpen waar je wel ongeveer van weet hoe het zit, maar daar zit het hem juist in. Bryson bespreekt dingen zo dat ook de details van het wetenschappelijk debat duidelijk worden. Soms met iets te veel namen en personen, maar over het algemeen zeer leesbaar en verhelderend.

Behalve 'bekende' onderwerpen zijn er ook tal van kleinere onderwerpen. Wist u hoe fosfor werd uitgevonden? Een alchemist dacht dat je uit urine goud kon maken - het is tenslotte allebei geel. Nadat hij enkele emmers met urine wekenlang had laten staan kreeg hij geen goud, maar kon hij wel de stof fosfor isoleren, wat de basis vormt voor de lucifer.

Een kleine geschiedenis van bijna alles, het is nogal een pretentieuze titel. Maar als je op de geologische tijdschaal kijkt dekt deze geschiedenis ook bijna alles. Van de afgelopen 14 miljard jaar wordt eigenlijk alleen de afgelopen 20 000 jaar niet uitgebreid belicht. Dat is bijna niets, toch? Kortom: aanrader!

Debuut

Binnenkort komt mijn debuut op papier uit. Ja, een echt boek.

Denk nu niet dat ik, als Walter een boek heb geschreven. Een weblog is voorlopig wel genoeg. Nee, er komt een boekje uit waarvan de foto op de voorkant uit mijn fotoarchief komt.

'k Ben stiekem best wel trots.

Constatering

En waar ik ook kom, overal is het dagelijks voorlezen aan elkaar van de Metro-horoscoop een gebeurtenis op zich.

Zondag Fotologdag

Inzicht

Hij verveelde zich langzaam.

Dat gaat nu eenmaal niet snel.

Lijflog

Vanmiddag om een uur of twee had ik dus zo'n Bossche Bol. Om half vier schreef ik erover. Om half zes dacht ik even dat ik honger had, maar binnen twee minuten wist ik dat het geen honger was, maar misselijkheid. Die Bossche Bol viel een beetje verkeerd.

Een beetje heel erg verkeerd. Om kwart voor zes zat ik bij de toiletpot en vloog het ding er in vlagen uit. Het hele lichaam krampte en had nog meer een doel: die bol eruit. Het zweet stond op de onderarmen en mijn ogen schoten vol tranen. Terwijl ik daar hing, hulpeloos wachtend op de volgende golf maaginhoud, vond ik mezelf een moment heel erg zielig. Even later zat ik wat beduusd op de vloer, te lamgeslagen om op te staan. Ik had het koud. Een t-shirt alleen was niet meer genoeg, vond ik.

Tien minuten later had ik een wollen trui aan.

Hap!

Bossche Bollen kunnen ook uitstekend buiten de stadsgrenzen van 's Hertogenbosch gegeten worden.

<sub>Hoewel het woord 'gegeten' niet echt van toepassing is. Naar binnen worstelen is beter

Hoewel (2) ik ze ook nog wel een keertje binnen de stadsgrenzen wil proberen</sub>

Mooi beest

De buurtkat heeft een rode halsband met een belletje eraan, waardoor je het dier al van veraf aan hoort komen. Vanmorgen stapte ik de deur uit, en pakte mijn fiets. Vanaf de overkant snelde de buurtkat toe. Om aandacht, vermoedelijk. Ik deed een rugzak op. De kat kwam naast de fiets staan, en begon kopjes te geven aan het spatbord. Het is echt een allemansvriend - zelfs fietsen ontkomen niet aan die aard.

What's in a name? (2)

Via Jordy kwam ik hier terecht. Je kan er je naam laten analyseren, op een of andere mystieke manier.

Although the name Maarten creates an interest in the deeper aspects of life, we emphasize that it causes an emotional intensity that is hard to control. This name, when combined with the last name, can frustrate happiness, contentment, and success, as well as cause health weaknesses in the heart, lungs, bronchial area, and nervous system.

Your first name of Maarten has given you a clever, deep mind and the talent to excel in highly inspirational lines of endeavour as a dramatist, musician, writer, or artist. You can be lifted by beauty in all forms and you are at the most creative when inspired. Your expressive, affectionate nature responds very quickly through your feelings, but you must guard against being possessive and jealous. You feel and sense much that you do not fully understand and cannot express. Your delight in mystery could draw you into occult studies or religions.


Je krijgt maar een korte beschrijving - voor meer moet je betalen. Maar vertel eens, wie bent u eigenlijk?

Kleine dilemma's

Een weblog en de werkelijkheid. Dat was het onderwerp waar ik het even over wilde hebben.

Het probleem moge bekend worden beschouwd: wat publiceer ik op dit weblog en wat blijft binnenskamers? Even presidents have a private life, luidde het commentaar van Clinton tijdens de Lewinsky-affaire. Maar hoe zit dat met webloggers? Geld daar ook 'even webloggers have a private life'? Ja, is mijn eerste antwoord, er zijn dingen die hier niet geschreven worden.
Aan de andere kant heb ik de neiging om verhalen in de relatieve anonimiteit van het web te kunnen plaatsen. En als het een goed verhaal is, wil ik dat ook nog wel op het weblog plaatsen. Zo eerzuchtig ben ik dan wel.

Als ik het weblog van de afgelopen maanden teruglees, heb ik het idee dat ik dat ik in een reeks fragmenten uit het leven terugkijk. Je hoeft niet bijna dood te gaan om die spreekwoordelijk film aan je voorbij zien te trekken, een archief van een weblog is daar ook een probaat middel voor. Doordat het zo fragmentarisch is blijft een weblog redelijk vluchtig. Maar toch, ik heb het gevoel dat ik me, door het publiceren, kwetsbaar opstel. Er hoeft maar een bekende te zijn die mijn archieven eens grondig doorspit en alles zelf aan elkaar plakt. Scheve interpretaties en vragen waar ik geen zin in heb. Ik zie de bui al hangen.

Er zijn een tweetal oplossingen. Ik kan alleen nog maar onzinstukjes publiceren. Nu heb ik niks tegen onzinstukjes, maar het moet wel binnen de perken blijven. Eigenlijk doe ik dat al te vaak, door een grap of een taalkundige truc een rookgordijn optrekken.

De tweede oplossing lijkt me aangenamer. Ik verklaar mezelf, en dit alles, tot fictie. Nu maar hopen dat iedereen de disclaimer leest.

Disclaimer

Omdat meta-stukken simpelweg leuk zijn. Omdat een log niet compleet is zonder. Om misverstanden te voorkomen. En ook hierom. Daarom: een disclaimer voor dit weblog. .

(versie per 11 augustus 2004)

1. Copyrights. Al het materiaal hier is, tenzij anders aangegeven, © 2003-2004 Maarten Pullen. Neem daarom niet iets over zonder dat je toestemming hebt gevraagd. Ook het gebruik maken van plaatjes die gehost worden op de serverruimte van de Film Van Alledag niet toegestaan - het is immers stelen van bandbreedte.
Toestemming vragen voor overname van materiaal is geen hopeloze zaak. Ik zal in 9 van de 10 gevallen gewoon toestemming geven. Je moet dat toestemming vragen simpelweg zien als de nette manier om aan je materiaal te komen.

2. Als je dit weblog leest moet je bedenken dat enige gelijkenis met in werkelijkheid bestaande personen puur toevallig is. Een weblog kan geinspireerd zijn op de werkelijkheid, maar is nooit meer dan een uitvergroting, verdraaiing of bewerking van de werkelijkheid. Beschouw dit geheel daarom als fictie. Trek op basis van dit weblog geen conclusies over personen of gebeurtenissen.

3. Ik vind het leuk als je commentaar geeft op stukken. Maar denk wel na voordat je iets zegt. Kwetsende of discriminerende teksten kunnen verwijderd worden. Gedraag je. Dit weblog is geen vrijplaats waar je alles kan zeggen of schrijven.

Naar aanleiding van het maken van een toetje

Binnenkort bij het plaatselijke centrum voor Kunst en Cultuur: de cursus expressief slagroom spuiten.

Bordje

De copyshop die 7 dagen in de week open is, van 7 tot 24 h, had een bordje:

Het feit dat jij haast hebt, hoeft niet te betekenen dat wij ook haast hebben.

Amechtig

Pffff.

Ik geloof dat ik in een vloeibare fase ben overgegaan.

What's in a name?

Het kleine jongetje was haar opgevallen. Alleen, hoe heette hij ook alweer? Iets moeilijks.

Uiteindelijk bleek Religio niet Religio te heten maar Regilio.

In de trein (18)

Twee oudere mannen zitten uitgeblust tegenover elkaar op de rode semi-leren banken. Op het balkon - zo heet de ruimte bij de deuren - staan hun fietsen. Blijkbaar hebben ze een flinke tocht gemaakt, nota bene met dit warme weer. En het is nog goed voor de gezondheid ook; ze doen hun best de buikjes er af te trainen. Dat verdient bewondering, lijkt me.

Dat vonden ze zelf ook. Dus beloonde ieder zichzelf met een blik met een halve liter Heineken.

Herinneringen

Een paar dagen geleden was Herinneringen van een engelenbewaarder van W.F. Hermans uit. Tijdenlang had het geslingerd en kwam ik er niet toe het uit te lezen. Er was ander materiaal dat me meer bezig hield. Nu zette ik het weg, in de boekenkast. Om later, als ik oud en wijs ben, nog een keer te lezen. Het bonnetje van de Bruna had al die tijd gediend als bladwijzer, en was nu eigenlijk overbodig. Bijna gooide ik het weg. Mijn hand richte zich al op de prullenmand.

Ik deed het niet. Het boek stond al in de kast, en het bonnetje was er uit. Maar ik pakte het boek terug, en stopte de bon voorin. Om geschiedenis te creëren. Tenminste, om voor een datum bij een geschiedenis te zorgen. Wie wat bewaart, die heeft ter zijner tijd wat. Ik vermoed nostalgie, of een verrassing.

Tijd van oogsten

De inzichten vallen als rijpe appelen van de boom, de afgelopen dagen. Nu zijn dat vooral dingen-waar-u-niks-mee-te-maken-heeft, dus dat is niet bijster interessant. Maar deze wilde ik toch even delen.

Vergankelijkheid werkt ook andersom.

Warm

De wereld blijft een verbazingwekkend plaats.

Vanmiddag, op de fiets. Het is 27 graden in de schaduw. Ik nader langzaam een kruispunt. Het is een kruispunt zonder bomen eromheen, zonder enige bschutting. De volle zon. Het licht van mijn rijbaan staat op rood. Expres rijd ik heel langzaam, zodat ik het kan voorkomen om stil te gaan staan in deze hitte. Want afstappen en stilstaan, ach hemel, dat is een ramp. Het idee om je te bevinden temidden van auto's die zoveel mogelijk kokend hete en stinkende uitlaatgassen uitstoten is al niet prettig. Laat staan hoe het is om dat te moeten ondergaan.

En terwijl ik werkelijk naderbij kruip, zie ik dat er nog iemand staat te wachten voor dat stoplicht. Een oudere dame. Ze draagt een jas.

Ik ben verbijsterd. Volledig overbluft. Als ik weer verder wil rijden, is het stoplicht alweer op rood gesprongen.

Onderhoud

Meneer Bob verhuist ons, Pivothostingklanten, naar een nieuw server. Een die sneller en beter is. w00t, zou ik zeggen, maar dat betekent voorlopig nog wel dat ik het postje van gisteren kwijt ben.

En er is wel een of andere truc om de boel zelfstandig al om te zetten, maar ik ben nooit erg goed geweest met Dos.

Dus het is al heel wat als u dit ding ook nog op de voorpagina ziet verschijnen. Ondertussen kunt u zich vermaken met de terugkeer van mp3 Maandag.

Suggestie

Toen ik gisteravond iets te laat nog even planten water moest geven bedacht ik dat het wel handig zou zijn als er een tuinslang met zaklamp bestond.