Weg

De batterijen van het fototoestel zijn opgeladen. De koffer is zo goed als gepakt. De euri zijn ingewisseld voor Cananadese dollars. Het vertrek is bijna.

Dus voorlopig even geen stukjes van mijn hand. Jetje zal af en toe wat posten om te zorgen dat de plantjes niet verwelken. En verder kunt u zich vermaken met de diverse links. Probeer vooral Hyperfictie en Badaboem eens uit, en laat u verbazen door deze talenten.

Tot over twee weekjes.

Vertigo

Het nieuwe liedje van U2 is uit, Vertigo is de titel. U kunt meteen naar uw favoriete p2p/platenzaak lopen, of even kijken bij U2log.

Want het is bijna zover. Er wordt al afgeteld voor het nieuwe album, How To Dismantle An Atomic Bomb. Voorlopig doen we het met die liedje. Drie eerste associaties
- White Stripes
- Elevation
- War (1983)
Of, voor wie dit te onduidelijk vind, Vertigo is Rock. Weliswaar binnen de bandbreedte die U2 hanteert, maar veelbelovend.

Zondag Fotologdag

Zondag Fotologdag

Uit de oude doos

Pats! Command-Shift-3 legt het beeldscherm vast op een plaatje. Een screendump, of een printscreen, of een schermafdruk in goed Nederlands. De truc om ergens een plaatje vandaan te halen als het niet mee wil werken. Ooit heb ik op die manier de deadline van een stuk kunnen halen.

Onlangs vond ik oude screendumps. Ik struinde mijn harde schijf verder af en kwam er zeker tien tegen. Het bekijken was als terugkijken van je eigen werkgeschiedenis. Sommigen zijn nog in zwart-wit. Je ziet je eigen werkstijl veranderen - programma's gaan en komen. Een nauwkeurige blik leert dat er eigenlijk maar een constante is die al jaren meegaat: Excel. Logisch: de basis van de spreadsheet is al jaren dezelfde.

Overigens zou dit wel een insteek kunnen zijn voor een conceptueel weblog: elke dag een screendump posten, en het daarbij laten. Een variant op het fotolog, maar dan met een veel nauwere, bijna autistische focus. Een naam heb ik al bedacht (Singly Screendumps), nu nog iemand die het uit wil voeren.

Archieven

Als u dit leest, zijn de archieven weer terug van weggeweeest.

(Hopende dat het nu werkt zoals ik wil)

01 Feb - 28 Feb 2003

01 Mrt - 31 Mrt 2003

01 Mei - 31 Mei 2003

01 Jun - 30 Jun 2003

01 Jul - 31 Jul 2003

01 Aug - 31 Aug 2003

01 Sep - 30 Sep 2003

01 Okt - 31 Okt 2003

01 Nov - 30 Nov 2003

01 Dec - 31 Dec 2003

01 Jan - 31 Jan 2004

01 Feb - 29 Feb 2004

01 Mrt - 31 Mrt 2004

01 Apr - 30 Apr 2004

01 Mei - 31 Mei 2004

01 Jun - 30 Jun 2004

01 Jul - 31 Jul 2004

01 Aug - 31 Aug 2004

01 Sep - 30 Sep 2004

01 Okt - 31 Okt 2004

01 Nov - 30 Nov 2004

01 Dec - 31 Dec 2004

01 Jan - 31 Jan 2005

01 Feb - 28 Feb 2005

01 Mrt - 31 Mrt 2005

01 Apr - 30 Apr 2005

01 Mei - 31 Mei 2005

01 Jun - 30 Jun 2005

01 Jul - 31 Jul 2005

01 Aug - 31 Aug 2005

01 Sep - 30 Sep 2005

01 Okt - 31 Okt 2005

01 Nov - 30 Nov 2005

01 Dec - 31 Dec 2005

01 Jan - 31 Jan 2006

01 Feb - 28 Feb 2006

01 Mrt - 31 Mrt 2006

01 Apr - 30 Apr 2006

01 Mei - 31 Mei 2006

01 Jun - 30 Jun 2006

01 Jul - 31 Jul 2006

01 Aug - 31 Aug 2006

01 Sep - 30 Sep 2006

01 Okt - 31 Okt 2006

01 Nov - 30 Nov 2006

01 Dec - 31 Dec 2006

01 Jan - 31 Jan 2007

01 Feb - 28 Feb 2007

01 Mrt - 31 Mrt 2007

01 Apr - 30 Apr 2007

01 Mei - 31 Mei 2007

01 Jun - 30 Jun 2007

01 Jul - 31 Jul 2007

01 Aug - 31 Aug 2007

01 Sep - 30 Sep 2007

01 Okt - 31 Okt 2007

01 Nov - 30 Nov 2007

01 Dec - 31 Dec 2007

01 Jan - 31 Jan 2008

01 Feb - 29 Feb 2008

01 Mrt - 31 Mrt 2008

01 Apr - 30 Apr 2008

01 Mei - 31 Mei 2008

01 Jun - 30 Jun 2008

01 Jul - 31 Jul 2008

01 Aug - 31 Aug 2008

01 Sep - 30 Sep 2008

01 Okt - 31 Okt 2008

01 Nov - 30 Nov 2008

01 Dec - 31 Dec 2008

01 Jan - 31 Jan 2009

01 Feb - 28 Feb 2009

01 Mrt - 31 Mrt 2009

01 Apr - 30 Apr 2009

01 Mei - 31 Mei 2009

01 Jun - 30 Jun 2009

01 Jul - 31 Jul 2009

01 Aug - 31 Aug 2009

01 Sep - 30 Sep 2009

01 Okt - 31 Okt 2009

01 Nov - 30 Nov 2009

01 Dec - 31 Dec 2009

01 Jan - 31 Jan 2010

01 Feb - 28 Feb 2010

01 Mrt - 31 Mrt 2010

01 Apr - 30 Apr 2010

01 Mei - 31 Mei 2010

01 Jun - 30 Jun 2010

01 Jul - 31 Jul 2010

01 Aug - 31 Aug 2010

01 Sep - 30 Sep 2010

01 Okt - 31 Okt 2010

01 Nov - 30 Nov 2010

01 Dec - 31 Dec 2010

01 Jan - 31 Jan 2011

01 Feb - 28 Feb 2011

01 Mrt - 31 Mrt 2011

01 Apr - 30 Apr 2011

01 Mei - 31 Mei 2011

01 Jun - 30 Jun 2011

01 Jul - 31 Jul 2011

01 Aug - 31 Aug 2011

01 Sep - 30 Sep 2011

01 Okt - 31 Okt 2011

01 Nov - 30 Nov 2011

01 Dec - 31 Dec 2011

01 Jan - 31 Jan 2012

01 Feb - 29 Feb 2012

Alle stukjes van voor 1 Mei 2004 zijn zonder commentaar. Dit komt omdat ik voor die tijd logde op defilmvanalledag.blogspot.com. Daar kunt u alle stukjes van voor 1 Mei 2004 zien met commentaren.

Zinsnede (2)

'Met alle respect...' kun je volgens mij vertalen met 'Wat jij zegt is totale onzin waar ik mijn reet mee afveeg, maar omdat het onze werkrelatie misschien zou schaden neem ik alvast maar een, overigens tot niets verplichtend, voorschotje op een prettige toestand zonder conflicten en verantwoordelijkheid en overigens, wat zei je ook alweer precies, ach laat ook maar, ik heb toch niet geluisterd want ik heb op mediatraining een heel handig hol babbeltje geleerd en dat ga ik nu afdraaien.'

Uit: Adriaan Jaeggi, Luxeproblemen

En sinds ik dit las kan ik dit zinnetje dus niet meer 'normaal' horen

Contact

Hij woont op de dertiende verdieping van een flat.
Onder hem zitten nog 12 verdiepingen.
Boven hem nog twee verdiepingen.
Vol mensen die hij nauwelijks kent.
Hij ziet ze in de lift en anders niet.
Dat scheelt ongetwijfeld een hoop ellende.
Als hij op het balkon staat ziet hij de stad, en onder hem gaat de ringweg.
Elke ochtend en namiddag is het daar file.

Vannacht hoorde hij een piano.
Terwijl hij in bed lag klonk het heldere geluid, door de muren heen.
Hij stond op en luisterde.
De wekker wees aan dat het bijna twee uur was.
Hij legde mijn oor tegen de muren en hoorde dat het geluid bij de buren vandaan moest komen.
Althans, het kwam uit de woning naast hem.
Er werd piano gespeeld - aan de haperingen te horen was het geen plaat.
Een brokje Vivaldi, een stukje dat hij ook ergens moest hebben.
Op een CD, maar ja, hij heeft er zeshonderd dus die luister je niet elke dag.

Om kwart over twee was het afgelopen.

Maan

Een sikkel van de maan staat aan de lucht, die gevangen is in het venster. Het is bijna donker, en straks zal ook de maan ondergaan. Ik zit aan het bureau en schrijf een paar stukjes, voor morgen en overmorgen. Een stukje per dag is een prachtig streven, maar als ik er meer kan schrijven zal ik dat niet nalaten.

In de magere jaren moet je immers reserves hebben.

De maan is nu nog zichtbaar, maar er komen wolken aan, vanuit het westen. Over een paar minuten zullen die tussen mij en de maan zijn geschoven. Terwijl ik typ en naar de maan kijk (ik kan blind typen) is daar ineens het cliche uit elke hollywoodfilm.

Wie zou er nog meer naar deze maan kijken? En, die mensen die misschien ook naar de maan kijken, welke verhalen zouden ze hebben? Zouden die een goede dag hebben gehad? Welke hoop en welke twijfel en welke visie zouden ze hebben.

Misschien moet ik maar eens een netwerk gaan opzetten. Maankijkers aller landen verenigt u, ofzo.

Wie weet, komt de wereldvrede wel een stapje dichterbij.

Veelvraat

Er ligt hier een boek, en dat lees ik. Ondertussen lees ik nog wel een stuk of vijf andere boeken, maar dat gebeurt wel vaker. Ik lees niet altijd in chronologische volgorde; sommige dingen hebben nu eenmaal voorrang en anderen worden beter als je ze even laat liggen en weer anderen hoeven helemaal niet uitgelezen te worden.

Maar er ligt hier dus een boek. Het gaat over filosofie. Over Marx, Nietzsche, Heidegger, Sartre, Foucault. En nog een stuk of vijftien anderen. Eindelijk wilde ik nu wel eens weten wat al die mensen nu exact hadden bedoeld. Van sommigen had ik wel gehoord, maar nooit precies meegekregen wat ze schreven. Veel gevallen van wel de klok en niet de klepel.

Het is een dik boek met kleine lettertjes. Af en toe op de tenen lopen om het te kunnen volgen. Maar vooral erg leuk. Dat ik soms verslaafd lijk aan nieuwe ideeen en informatie, is een verhaal dat een ander keer nog wel komt, maar voor nu valt te zeggen dat het nieuwe terrein me wel bevalt.

Maar waar ik telkens tegen aanloop: de eigen gulzigheid. Ik wil zo graag weten, zo snel vooruit tussen deze nieuwe perspectieven, dat ik mezelf voorbij ga. De informatiedichtheid in het boek is zo groot dat vijf pagina's achtereen lezen wel genoeg informatie bevat. Als ik meer lees, ontgaat de helft me en wordt het denken troebel.
Dat had ik pas, toen ik in een uur zowel de vrijdag- als de zaterdagkrant, inclusief alle bijlagen, las.

Het dillemma: verder willen lezen in een leuk boek maar weten dat het niet verstandig is.

Misschien hebben die filosofen nog een oplossing.

Lezersonderzoek

Mijn mp3-geval schotelde me de afgelopen minuten de volgende liedjes voor:

There's No Home For You Here / White Stripes
Bird on a Wire / Leonard Cohen
What Your Soul Sings / Massive Attack
Less Than You Think / Wilco
Twee Mannen Zo Stil (Remix) / Frank Boeijen & Stef Bos
Canon a 2 per motum contrarium / Bach, J.S.
When Beauty Dies / Posture
Ask For The Moon / Novastar
Winners / K's Choice
The Movin' Men / Daryll-Ann

Zal mij een worst wezen, denkt u nu.

Tja. Nu zal ik u niet vertellen wat u moet denken, dat moet u zelf maar weten. Maar ik vroeg me wel af wat u nu zoal luistert. Gewoon omdat ik benieuwd ben naar muziek, en misschien ook wel omdat ik de theorie dat muziek heel veel zegt over het karakter van mensen ook wel aantrekkelijk vind.

Aantrekkelijke ideeen zijn vaak hersenspinsels, dat wel.

Maar, vertel eens. Zodat wij, van filmvanalledag.nl, onze gewaardeerde lezers nog beter kunnen bedienen met stukjes over uw favorieten. Nog beter? Ja, altijd weer beter. Dan ga ik ondertussen de Fake Plastic Trees in het mp3-geval even water geven.

Zomaar een conclusie

En ik houd ervan als dingen op hun plek vallen.

Zondag Fotologdag (maar dat wist u vast al)

Niet vergeten

Vanmorgen kocht ik een fotografisch geheugen.

Dat klinkt wat vreemd, maar zo zou je een 512 Mb geheugenkaart kunnen noemen. De 64 die ik al had is waarschijnlijk niet genoeg, als ik over anderhalve week naar Canada vertrekt. Nu schiet ik op een kaart 551 foto's op topkwaliteit, en meer dan 1000 als ik de kwaliteitseisen iets naar beneden bij stel.

En ja, Canada. Quebec en Ontario in een kleine twee weken. Indian summer enzo. Waarschijnlijk zonder tijd (en zin) om in een internetcafe te gaan zitten. Om de boel op dit weblog niet helemaal stil te laten vallen, had ik bedacht dat ik wel iets met gastloggers kon doen.

Ergo: belanstellenden kunnen zich melden.

Stiltes

Inderdaad, communicatie blijft een problematisch ding. Hoe we ook spreken, doorgronden blijft altijd een tweede, en meestal komen we niet verder dan interpreteren. Des te moeilijker worden de stiltes. Want met woorden valt nog iets te beginnen, de witruimtes in een gesprek mag je zelf invullen.

Op weblogs bestaat dat trucje ook.

Zomaar een zin met veel witruimte erom heen. Zo'n zin springt er uit terwijl je zo'n stukje leest, en krijgt door de hoeveelheid stilte erom heen een extra lading. Het wit doet het lijken alsof daarmee een conclusie bereikt is, alsof er heel diep over na is gedacht.

Er zijn mensen die er zo een volledig oeuvre op nahouden.

Maar dat is tekst, en tekst is een volledig andere wereld dan spreken. Ik dacht na wat ik kon met stiltes. Ze interpreteren of ze classificeren, misschien. Maar waar te beginnen?

Muntjes

Hij werd voorgesteld als een specialist pur sang. Iemand die alles wist van zijn onderwerp, die tot aan de koningin aan toe lezingen hield over zijn onderwerp.

Een ervaren spreker dus. Zijn verhaal was dus ook doortimmerd en zat vol vernieuwende verbanden.

Maar had niemand hem in bescherming kunnen nemen toen bleek dat hij een nogal gehorige zenuwtic had? De handvol muntjes die hij in z'n broekzak had en waar hij constant mee speelde werden namelijk een storend ritme in een verder vlekkeloze middag.

Homo Forensicus

van onze redactie absurdistische zaken

Hedenavond op uw favoriete station gesignaleerd: een nieuw type mens. Wij interviewden de specialist op dit gebied, de befaamde bioloog Z. Wildman.

- Wie is de nieuwe mens? Hoe gedraagt de nieuwe mens zich?

Z. Wildman: 'Hij is de veertig gepasseerd en begint grijze haren te vertonen. Zijn loop is typisch een verlangzaamde en geexpliciteerde pas, alsof hij zich wil uitdrukken met zijn loop. Alsof hij wil zeggen, hier ben ik, kijk mij eens op dit station zijn. Zijn tas, meestal een aktentas of een koffertje zwaait hij mee als een lichaamsdeel, in een integrale beweging.'

- Wat interessant. Kunt ons nog meer details vertellen?

'Meestal lijkt het alsof hij afwezig in verten staart, maar ondertussen is hij constant alert, en zodiende is hij immer de eerste om een in aangekomen trein te stappen. Van werk ergens naar huis ergens. ongetwijfeld. Maar onderweg lijkt zijn tweede natuur'.

Bioloog Z. Wildman zal de komende maanden verder onderzoek naar de nieuwe mens. Zo hoopt hij te ontdekken hoe de Homo Forensicus reageert op seizoensovergangen. Speculaties over paraplu's en regenjassen gaan al jaren, maar zijn nooit wetenschappelijk onderzocht. Daarover hoopt men nu meer duidelijkheid te krijgen. Tot die tijd moeten we het met deze informatie doen.

Post

Toen ik thuiskwam lag er een brief op de duurmat. (Dat gebeurt ook nog wel eens in dit digitale tijdperk). Een grote envelop met een logo dat ik niet kende. Het bleek een pensioenfonds te zijn. Nu duurt het voor mij nog wel even; pas voorbij 2040 mag ik met pensioen.

Maar het blijkt wel dat ik met een bijbaan van een aantal jaar geleden een pensioen van maar liefst 4 euro heb opgebouwd.

En wat ook leuk is: eventueel afkopen gebeurt alleen bij emigratie of bij het bereiken van de 65-jarige leeftijd. De komende veertig jaar krijg ik dus elk jaar een brief van een pensioenfonds waar ik waarschijnlijk nooit meer iets instop.

Het wordt een vetpot, tegen die tijd.

Ruzie

Een kind op straat heeft ruzie met een ander kind. Dat gebeurt geregeld met kinderen. Maar waar wij vroeger elkaar chanteerden met het dreigement 'je mag niet op m'n feestje komen', heeft deze generatie een nieuw machtsmiddel gevonden.

'Ik ga je blocken op MSN, straks!'

Zondag Fotologdag

Zondag Fotologdag

En de wereld draait door

Ik zat achter de computer en werkte. WordPerfect stond aan en ik was bezig een begrippenlijst op te stellen. En passant vertaalde ik daarbij ook nog een aantal begrippen vanuit het Engels naar het Nederlands, wat ik achteraf beter niet had kunnen doen.

Sommige termen laten zich nu eenmaal niet vertalen. Het zijn ondingen, en ze willen niet. Of eigenlijk wilde ik niet. Want ik was te lui het woordenboek te pakken.

De radio spuwde deuntjes uit zoals alleen een radio dat kan doen. Zonder na te denken en zoals altijd met net te weinig kwaliteit om het echt leuk te maken, maar net weer zo goed dat je het gaat missen als je het uitzet. Om drie uur meldde radio iets over een klein vliegtuigje en New York.

Een kwartier later was de wereld veranderd.

Lucht

Jnnk schreef een paar dagen geleden over hoe mooi ze de lucht vind afsteken tegen de gebouwen, dezer dagen.

En wat krijg je als die laatste twee woorden vertaald in het Engels? These days, en als je daar dan nog are en the bijvoegd krijg je These are the days. En dat is dan weer de titel van het nieuwe album van Saybia, dat over een paar dagen uitkomt.

Een van de nieuwe liedjes op dat album gaat over de lucht, en over hoe mooi die is. Het heet Brilliant Sky en voorlopig kunt u het hier opvissen.

Bus

Een volle bus. Dat gebeurt regelmatig, en ik doe m'n uiterste best om te blijven staan, hangende met een uitgestrekte hand aan een stuk bus.

Omvallen doe ik toch niet, maar tegen mensen aanleunen is ook zo vervelend.

En ik bedenk dat er maar een gek tussen hoeft te lopen die z'n rugzak volstouwt met semtex en plof - boem, weer een aanslag erbij. Als ik omhoog kijk en zie dat dit bus nummer negenhonderdenelf is, heb ik het helemaal gehad. Blij dat ik er weer heel uitgekomen ben.

Blij

Wist u dat je ook van technische overwinningen blij kan worden?

Eindelijk heb ik ontdekt hoe ik het pingen bij blogrolling.com kan automatiseren vanuit Pivot. w00t!, zegt men dan als internetter.

Weigering

Eastpak-meisje loopt naar de snoepautomaat.
Eastpak-meisje steekt haar chipknip in het ding
Eastpak-meisje koopt iets.
De automaat draait voor haar.

Maar dan.
De automaat draait niet hard genoeg.
Snoep blijft hangen in de automaat.
Eastpak-meisje is teleurgesteld.
En dan boos.
Eastpak-meisje geeft een trap tegen de automaat.
Eastpak-meisje scheld.
Wat een klote-apparaat.
Dan gaat Eastpak-meisje naar buiten.
Naar de zon.

Amsterdam

Amsterdam, tram 6 naar het Centraal Station. Natuurlijk is het zonnig en natuurlijk weet ik ook wel dat deze stad wordt overstroomd door toeristen. Maar om nu aan mij te gaan vragen waar een bepaalde straat is.

'k Ben toch geen wandelend straatnamenboek, en zeker niet in Amsterdam.

Gelukkig had de dame in kwestie een kaartje bij zich. En nog een behoorlijk goede kaart ook. Of ze er bij de volgende halte uit moest. Al bluffend en hopend dat ik gelijk had riep ik iets wat op ja leek. Opgelet had ik namelijk niet, ik was aan het kletsen met de medereizigster.

Ik besloot even op te letten of ik wel een goed antwoord gegeven had. De toeristen moeten tenslotte bevestigd worden in hun mening dat al die Nederlanders zo aardig zijn en zo goed Engels spreken. De tram draaide een bocht, en aan het naambordje zag ik dat we de juiste gracht op reden. De halte lag twintig meter verderop. Ik wees het even aan voor de toeriste, daarachter die huizen ligt de straat waar u moet zijn.

Is ons Nederlands imago weer gered. En medereizigster zei, veronderstellend dat het antwoord ja zou zijn, of dat ik Amsterdam vast wel goed kende.

Brand

'De barbeque was afgelopen, en toen kwamen ze met een muilkorf, en die staken ze in brand.

O, ik bedoel een vuurkorf'.

Woeste beesten

Met een sprong veer ik op uit de tuinstoel waar ik in zit en ren naar het huis. Om het toestel te pakken. Want, Natuur, Natuur! Er loopt een rups langs. Groen, en zeven centimeter lang. Zomaar in het wild, alsof dit geen stedelijk milieu is.

Voici, de rups. Welke naam zal ik 'm eens geven?

Zondag Fotologdag

To be or not to be

'Gewoon jezelf zijn' is een brokje taal dat al een paar weken rondhangt in dit hoofd. Want, is wie je bent niet altijd afhankelijk van je omgeving, van de omstanders?

En, stel nu dat wie we zijn altijd wordt beinvloed door met wie we zijn, is er dan ooit iemand onafhankelijk te noemen?

Zinsnede

Nederland stel ik me soms voor als een platte, neutrale draaischijf van een pottenbakker, waarop uit een homp klei een hedendaagse vorm verrijst. De onderlaag is constant (als die tenminste niet wegspoelt), de bovenkant kan telkens veranderen, al naar gelang de tijdgeest en de maatschappelijke behoeften.

Uit: Tracy Metz - Nieuwe Natuur (1998)

Buit

1958 bladzijden.

Miles away from home

Zodadelijk vertrek ik naar de Utrechtse Jaarbeurs. Vandaar dat snelle en gepolijste verhaaltjes en linkdumps nog even op zich laten wachten. (Trouwens, over die linkdumps gesproken, doet u wel eens iets met dat lijstje '5 x actueel'?).

Ondertussen is hier een nogal typisch liedje. Kent u nog?

Proestend

Toen ik thuis kwam was de fles die ik had nog half gevuld met water. In de tweeenhalf uur fietsen had ik maar een kwart liter gedronken. Toen ik afstapte lustte ik dus wel wat. Ik draaide de schroefdop eraf en dronk gulzig. Zoals de mensen op de reclame dat doen, met volle teugen en alsof ze twee weken niks gedronken hebben.

Maar mijn gulzigheid werd mijn noodlot. Ik verslikte me. Tusen verslikken en stikken ziiten maar weinig letters verschil, en het zal ook ongeveer hetzelfde voelen. Al ben ik nog nooit gestikt.

Ik hoestte. En hoestte. Door de hele straat klonken echo's van mijn gehoest. Het water vloog in een paar seconden naar buiten - via m'n mond en via allerlei neusholtes waarvan ik niet eens mee wist dat ik ze had. Hoewel - terwijl ik na stond te hijgen wist ik ineens weer waar dit me aan deed denken.

Het zwembad. Val of sprong van de kant in het diepe. Het moment van ongecontroleerd in het water glijden en met een paar slagen weer boven willen zijn. Proestend boven komen.

In de trein (20)

Ik had al 'nee' gezegd voordat ik goed en wel gezien had welk boek de man onder m'n neus hield. Door de coupe liep een nogal opvallend figuur, met een half kaal geschoren hoofd, een oranje jurk aan en een slonzige rugzak op. Pas toen hij wegliet drong het tot me door dat hij een Hare Krishna-achtig werk van zeker 200 pagina's probeerde te slijten. Een zendeling dus.

Toen niemand interesse toonde in zijn boek, keek hij nogal chagerijnig en liep terug. Vermoedelijk had hij heel wat meditatie-oefeningen nodig voordat hij wat minder chagerijnig was.