In de metro

Het GVB had het bord met de vertrekstatus ander ingevuld; Jaap werd een goed pensioen gewenst. Fijn hoor, wij wensen je ook een fijn pensioen.

*

Terwijl het voertuig optrekt en ik mezelf tegen een paal aanschurk - je moet wat doen om te blijven staan - zie ik buiten een man met een fototoestel. Hij bukt een beetje en maakt een foto van de wegrijdende metro.

*

Toen gingen de raderen draaien. Toen legde de geest de verbanden. Je moet wat doen om de geest helder te houden in die donkere kelders daar beneden. Dat was vast de man die de foto maakte van de laatste rit van Jaap. Die foto krijgt hij op z'n afscheidsfeest, ingelijst en met een tekstje eronder: GVB '1956-2004'. En op die foto sta ik dan, hangend in de metro.

Mini-break

Aan het bureau. Lezende. Met horten en stoten door de tekst heen. Omdat het moet. En ja, af en toe staat er ook nog wel iets aardigs in. Maar het loopt stroef, tegendraads. Leesbaar schrijven is ook een kunst.

Het oog dwaalt af van de tekst en vind op het pakje papieren zakdoekjes dat op het bureau ligt misschien wel een van de mooiste Duitse woorden: Durchschnupfsicher.

Na een tiental seconden wint de discipline weer van de verwondering. Verder.

Zondag Fotologdag Bonus

Zondag Fotologdag

Bright Eyes

De mensen van Wildkamperen hebben een stukje over de een-mans-band Bright Eyes. Nu leest u de achtergrondinformatie maar bij hen, maar zelf wilde ik u ieder geval even wijzen op dit liedje.

Totdat de bom valt (slot)

De hype was niet van de lucht rondom de introductie van het laatste album van U2, How to dismantle an atomic bomb (HTDAAB) genaamd. En nu ligt het album bijna een week hier, en zijn de stofwolken een beetje opgetrokken.

De aankondiging was dat U2 op dit album terugging naar de jaren '80, naar waar het ooit begon. Daar kan ik kort over zijn: het heeft niets met de jaren '80 te maken. De verstildheid van Boy en October is niet terug te vinden. De politieke boodschap van War is er niet. Het komt niet in de buurt van de sfeer die op The Unforgettable Fire en The Joshua Tree bestaat. Het komt nog enigszins in de buurt bij Achtung Baby, en vooral het in 2000 uitgekomen liedje Electrical Storm zou wel op dit album passen.

En wat is het dan wel? Gewoon een album met goede en minder goede liedjes, die redelijk licht verteerbaar zijn. Maar niet iets voor een bijstelling van uw albumjaarlijstjes, en al helemaal niet zo'n hype.

Nog zoiets

"Kijk, ik ben filosoof, dus ik hoef het niet waar te maken".

Woord van de dag

En dan hebben we het over acupunctureel beleid

De rol van de media

Er is nogal wat commotie in Nederland. En als er geen commotie is, dan liggen de zenuwen wel aan de oppervlakte, zo gevoelig lijken sommige mensen. Het is de rol van de media, zeggen sommige mensen. Is dat zo, of niet?

Het eerste wat ik zie is dat de media een enorme zelfversterkend werking hebben. Door het 24-uurs karakter van media wordt er herhaald en herhaald terwijl er vaak genoeg geen nieuws is. Met name in de weekends wordt nieuws nogal vaak herkauwd tot alles zo'n tien keer gezegd is.

Daarnaast is er het zoeken naar sensatie - al dan niet onder druk van kijkcijfers. En dus nodig je zo'n fundamentalist uit in je programma, en ja, dan is het niet zo moeilijk om hem wat extreme uitspraken te ontlokken. Natuurlijk heeft de journalist z'n vrijheid om z'n eigen programma te maken. Maar die vrijheid brengt ook een verantwoordelijkheid met zich mee. Als je achter het roer van een massamedium zit, heb je invloed op het beeld dat mensen van de samenleving hebben. En de vraag is of je, door enkel de extremen uit die samenleving te laten zien, een juist beeld van die samenleving doorgeeft. Het woord medium betekende toch doorgeefluik?

Ja, is dus mijn antwoord. De media spelen een rol in wat je de klimaatverandering in Nederland kan noemen. Een bijrol weliswaar, maar een belangrijke. Meer eigen onderzoek en minder waan van de dag zouden een goede zaak zijn.


Oh, en u kwam hier voor een stukje lijflog in plaats van opinie?

Nou, vanmiddag ging ik even naar de Albert Heijn en toen ging ik bananen halen want die waren op en er was een enorme wachtrij voor de kassa, slecht van die Albert Heijn zeg, nou ja, en na vijf minuten in de rij te hebben gestaan achter een mevrouw met een halfvol kartonnen kopje koffie mocht ik afrekenen en toen betaalde ik 1 euro 33 en dat dus.

Beter tegen de regen

Dan stap ik naar buiten, en is de venijnige sfeer van binnen verdwenen. Het schemert, ruikt naar regen en voor me waaien bladeren van bomen af. De symboliek kan niet meer voor het oprapen liggen. Ik steek over - geen auto's, geen fietsers om overhoop te rijden. Dit zou wel eens een melancholische thuisreis kunnen worden. Moet dat nou, vraag ik me af.

Maar, bedenk ik me veertig meter verder, waarom ook niet. Er zijn plussen voor vanmiddag. Er is hoop, misschien wel perspectief. Hoe ijdel die hoop is, zal wel blijken. Misschien zou je het achteraf verlangen moeten noemen. Nu koester ik de hoop, nu is positief. Want, wat is er leuker dan de belofte van goed nieuws, dan verwachten?

De trein zit vol vermoeide mensen, die treurig naar niets kijken. Als lijdzame slachtoffers zitten ze op hun bankjes. Normaal word ik niet vrolijk van de aanblik, nu doet het me niets. Werkelijk, niets werkt beter dan te durven verwachten.

Kletsen over muziek

(...)

En Nederlandstalig, ja dat vind ik ook leuk, als het maar niet te sentimenteel wordt.
- Een beetje sentimenteel vind ik wel wat, Andre Hazes enzo.
Andre Hazes, nee niet meer dan een nummer voor mij.
- Oh, dat kan ik wel langer horen. Ik verdraag wel een of twee cd's.

(...)

Happy hardcore, dat is nostalgie als je dat terugziet.
- Net zoiets als de eerste cd die je kocht, ook zoiets waarbij je je nu afvraag waarom je die ooit kocht. Wat was jou eerste cd?
Een cd van Rene Froger.
- Die van mij eentje van Sash!, van die Duitse house.

(...)

Naar aanleiding hiervan: wat was uw eerste cd (of lp, voor de oudere lezers)?

Keuzes

Sinds zaterdagmiddag staat er een nieuw bannertje boven deze pagina. Dat grijze ding daar linksboven. Het is best een mooi bannertje, maar het past niet binnen het huidige concept. Het handhaven van de nieuwe banner zou betekenen dat de rest van de pagina op de schop moet, en daar is even geen tijd voor.

Dus maar weer een nieuwe banner. Bladerend en knippend probeerde ik wat. Een stuk of zeven maakte ik er. Wat vind u? Welke plaat is het meest geschikt als banner?

Totdat de bom valt (2)

Zondag Fotologdag

Totdat de bom valt

Vanmiddag zag ik 'm toch al liggen, het nieuwe album van U2. Ondanks dat bronnen de officiele release komende maandag pas laten plaatsvinden.

Al weken circuleert het op album op internet, en toch heb ik het laten liggen. Maar door dit soort recensies word je toch wat ongedurig. En toch liet ik 'm vanmorgen nog even liggen. Want betalen vind ik best, maar dat hoeft niet meteen 20 euro te zijn. Maandag maar even naar de Mediamarkt.

En in die tussentijd nog even wat oude liedjes luisteren.

Schoen

Het strand was bijna leeg. Het toestel had ik meegenomen omdat ik wilde proberen de golven vast te leggen.
Maar of het niet hard genoeg waaide waardoor de golven niet hoog kwamen, of dat de dynamiek van golven is niet te vangen in een statisch plaatje: het lukte me niet. Langs de vloedlijn lag vooral schuim dat uit de zee kwam. De wind waaide het spul in vlokken het strand op. Verder naar het zuiden kwam ik een aangespoelde schoen tegen. Het versleten ding had de kleur van het zand aangenomen en was bijna opgegaan in het strand. Bijna was het verdwenen. Nu is er in ieder geval nog een foto van.

De loodslounge

Het is een gebied waar de komende jaren grote ontwikkelingen komen. Tienduizenden vierkante meters kantoren, woningen, leisure en winkels zullen er worden gebouwd. Nu is het nog een kale moddervlakte, waar alleen wat gloednieuwe wegen doorheen lopen.

Een ondernemer kon niet wachten. Midden tussen de kaalslag staat een loods. Zo'n tijdelijk gebouw dat er uit ziet alsof het bij de eerste herfststorm omwaait. Buiten brandt wat kerstverlichting. Er is iets te doen, in dit niemandsland.

De verassing was compleet toen binnen een behoorlijke hip ingerichte lounge-achtige tent zat.

November

Omdat het zo mooi bij vandaag past. Bij het uitproberen van alle standen van de ruitenwisser. Bij heel vroeg de lampen aan. Bij alle soorten grijze wolken door de lucht. De Dijk, dus (dieplinken lukt niet).

Het is de oostenwind niet, en niet de regen
En niet die hagelbui ook al zit je daar tussen in
Het is niet het bladerafval in de stegen
Het korten van de dagen net zo min

Het is het kalen van de bomen niet ?
daar kan je tegen
Ook de koude laat je koud in zekere zin
Je leert je voeten een keer extra vegen
En je verliezen te bezien als licht gewin

Maar het is het besef na al die jaren
Dat nog die blinde gloed niet is getemd
Van het hart dat wild niet te bedaren
Steeds luider klopt in zijn steeds ruimer hemd

Zo raak je elke herfst somber gestemder
Dat maakt november ieder najaar meer november

Het belang van het raampje

Buiten botst het groen van de wei met het grijs van de lucht. Op de horizon een rij lange bomen - ik denk populieren. Verticaal in een landschap dat horizontaal is opgebouwd. Degene die dat lijnenspel bedacht heeft mag nog wel een keer aan het werk.

Want buiten is fijn. Het hoeft nergens over te gaan, als er maar iets is om naar te kijken tijdens de treinreis. De zwaarbeladen boten op het kanaal, de weides en de akkers, de steden en de dorpen. Alles voorbij het raam, in feite.

Lange tijd vond ik het onzin, het buiten. Leuk voor je eerste reis op een traject, en daarna niet meer. Later veranderde ik van mening. De dingen op een rijtje krijgen lukt veel beter met een uitzicht. Vrijblijvende mijmeren met het plaatje als verstrooing.
Kenners zouden aan deze reflectie ongetwijfeld een Oosters filosofie kunnen koppelen. Maar die dingen interesseren me niet. Het belang van het raampje, dat lijkt me duidelijk genoeg.

De overtreffende trap

Misschien heeft u het wel eens gezien, van die mensen die laarzen over hun broek dragen. Het ziet er niet uit, maar het schijnt mode te zijn.

Vanmiddag zag ik een jongen die z'n sokken over z'n broek heen had getrokken.

Stamkroeg voor webloggers?

Zondag Fotologdag

Neus en lippen

Tussen de regels door.
Tussen de bedrijven door
Tussen de zaterdagse boodschappen door.
Een verantwoord tussendoortje.

Een liedje van The Doors Dears. (via)

Louche

De straatverlichting glom op straten toen ik naar buiten stapte. Best mooi, vond ik, al werd de aandacht snel afgeleid door een vlaag stuifregen die mijn jas in woei. (Overigens: stuifregen bij gebrek aan een beter woord). We liepen over de gracht naar de metro.

Metrostation in. Trap af. Nog een trap af. 'En dit vind ik dus louche', zei ik, referend aan haar eerdere opmerking die avond. Voor ons liep een junk. Of in ieder geval een vreemd figuur - niet iemand die je zou willen kennen. Achter ons kwam weer iemand de trap af. De man achterop schreeuwde wat naar de man voorop. Hij kende het vreemd figuur dus wel. Dus: de man achter ons was ook twijfelachtig. Onder aan de trap lieten we de achteropkomende man passeren. De beide mannen liepen verder het ondergrondse deel van het station op. Ze voegden zich bij de doelloos rondhangende daklozen, die onderdeel van het interieur geworden zijn.

Wij liepen verder naar het perron. De kaartjescontroleurs die er 's middags hadden gestaan, waren er niet meer.

(Naar aanleiding van o.a. dit).

Luister naar Louche (1.6 mb).

Objecten in zwart-wit

De titel had ik al maanden geleden opgeschreven. De uitvoering liet echter nog op zich wachten. Maar hier zijn de eerste foto's uit objecten in zwart wit.

Zinsnede (5)

Music is Prozac for free

Hooverphonic

Met sinasappelsmaak

Gisteren was er deel 2 van het verhaal. Weer een verstandskies er uit. Deze keer zou het pijnlijker zijn, kondigde de chirurg aan. Daarom kreeg ik een recept voor pijnstillers mee.

Het viel wel mee.

Maar wat ik wel bijzonder vond was dat de pijnstillers die ik kreeg een smaakje hadden meegekregen. Je zou ze bijna gaan nemen omdat ze zo goed smaakten.

Ondertussen

Ondertussen luister ik naar het nieuwe album van R.E.M. Dat is best aardig, al komt het wel uit de categorie meer van hetzelfde. Als u het liedje Leaving New York op de radio heeft gehoord, dan kunt u de rest van het album grofweg invullen. Ondanks dat stempeldoosconcept is het best een prettig album, met mooie liedjes, die meer relief krijgen naarmate je vaker luistert.

Ondertussen hoor ik overal de discussie over de moord op van Gogh. Ik luister en lees en zie alle opiniemakers met hun meningen. De een vind nog meer dan de ander.
Een eigen oordeel vel ik maar met mate. De plotseling bewondering voor het werk van van Gogh bij sommigen verbaasd. Soms lijkt het alsof de Nederlandse samenleving ook haar eigen martelaren nodig heeft; en als dat niet zo is dan neigt de beeldvorming er wel naar. Theo als martelaar voor de vrijheid van meningsuiting. Of als martelaar voor degenen die moslims graag bestempelen als geitenneukers.
Wat ik zie is een samenleving die zoekt naar de juiste formuleringen. Naar de woorden die nuances meebrengen. En die zoektocht zal nog wel even duren.

Ondertussen open ik het omhulsel van mijn mobiele telefoon en verbaas me hoeveel stof er in is gekomen in een half jaar.

Zondag Fotologdag

Broers

Bij Arrivals 1 was het wachten. Een meter of twee verderop stond een man met een accent tegen een meisje aan te praten. Echt thuisbrengen kon ik het accent niet. Ik hield het op een Zuid-Afrikaan die al een tijd in Nederland was.

Misschien kwam die inschatting ook omdat hij er zo door de zon gebruind uit zag.

Hij had het over z'n broers. De oudste broer was de materialist. Hij rekende iedereen af op wat je bezat; hij bracht "bezit snel naar voren in discussies".
De jongste broer werkte in een staalfabriek. Een man die zich niet groter voordeed dan hij was. Een man die zich er niet voor schaamde dat hij geen grootste carriere had gemaakt.

Het leek me een interessant tegenstelling. Iets voor een verhaal, iets waar meer bij hoorde. Het kwam niet. In plaats daarvan kwam de gast van de Zuid-Afrikaan, en hij vertrok.

Dag

En de herfst stort zich met een rollende donder uit. Eerst is de hemel egaal wit geschilderd en later breekt de zon de wolken weer in stukken. Op de gedempte gracht zijn de schilders aan het lunchen. De drie mannen zijn in hun bouwkeet gaan zitten en schenken melk uit het halve liter pak in een beker. De deur staat open en je ziet een van hen shag in het vloei draaien. De boom die je twee weken geleden met volledige oranje bepakking fotografeerde is nu bijna kaal; het is een skelet geworden, net als Arafat een soort van bijna-dood.
Je loopt verder en bedenkt je dat de brief die op de bus moest nog steeds klaar staat bij de deur. De datum die boven aan de brief staat zal lang en lang verlopen zijn tegen de tijd dat de brief arriveert. Eigenlijk wel toepasselijk in de herfst - toch al tijdperk van vergankelijkheid.

Tijdloos

Toen de man zijn praatje hield op het congres was iedereen nog redelijk fris. Vlak na de eerste pauze kreeg hij alle aandacht. Dat in tegenstelling tot de laatste drie sprekers, die het moesten doen met een publiek dat vooral de mogelijkheid om te slapen in de fijne stoelen onderzocht.

Maar een scherpzinnig publiek heeft ook nadelen. De spreker merkte bijna achteloos op dat het van belang is om, bij ontwerpen die jarenlang mee moeten gaan, te kiezen voor tijdloze kleuren.

Toen gevraagd werd wat tijdloze kleuren zijn, wist hij ook niet zo goed. Geen oranje, leek het beste antwoord.

Zinsnede (4)

Wat mij betreft zijn katten een soort lopende decoratieve objecten die je kunt aaien

Aaf Brandt Corstius in Folia

All quiet on the Western front

De halve dag staat hier al een venstertje met Teletekst aan. Minstens elk kwartier reloaden.

Want wie wint Ohio?

Ook voor analfabeten

Klik! [mp3, 0,3 mb]

. Ja! U heeft geklikt? Goed zo.

Dit is namelijk het eerste stukje voor mensen die er niet van houden om van een scherm te lezen. Voor analfabeten. Voor de luie mensen. Eigenlijk voor iedereen.

Het leek me wel aardig om af en toe een stukje in te spreken. Als variant op de stukjes die alleen als tekst bestaan. Met een duur woord heet dit podcasten. De stukjes die webloggers schrijven hoef je niet meer te lezen vanaf een beeldscherm, maar kan je meenemen op je iPod. Vandaar ook die naam.

Kortom: vanaf nu ook af en toe een luisterstukje.

Als introductie heb ik, behalve dit stukje, ook Cocon ingesproken.

[Luister naar Cocon].

Geheime boodschap

De spellingscontrole van Word herkent het woord VVD-fractie niet. Dat kan gebeuren. En dan is de suggestie om het woord vervolgens maar te vervangen door PvdA-fractie.

Opvallend, zo'n politieke boodschap.

Update:
Nader onderzoek leert dat woorden als D66-fractie en CDA-fractie wel worden goedgekeurd. De fracties van de LPF, Groenlinks, de ChristenUnie en de SGP worden ook als fout bestempeld.