» 26 10 2004
»
» deel op twitter
» deel op facebook
Lichaamstaal
Een man klikt met zijn pen. Een blauwe bic-pen, waarvan de bovenkant een beetje afgekloven is. Waarom hij die pen heeft is onduidelijk, hij heeft immers weinig op te schrijven. Feit is dat hij de pen vast blijft houden, de hele middag lang.
Een paar jaar geleden hoorde ik iemand zeggen dat dat het zoeken naar houvast is. Dat de handen altijd op zoek zijn naar iets om zich aan vast te houden - alsof zijn ze bang om te vallen, om alleen te zijn. En als de handen niets hebben om zich aan vast te klampen - geen voorwerpen of geen jaszakken om te verdwijnen - dan grijpen ze elkaar. Met de handen gevouwen, de armen over elkaar of zelfs de gebalde vuist - het loslaten lijkt zo moeilijk.
Interessant theorie; interpretatie van het gedrag van de handen. Ik zal nog eens vaker handen kijken als de gelegenheid daar is. Wie weet komen er net zulke boekdelen uit als bij een gezicht.
Ik ben voor camera-toezicht bij colleges, vergaderingen, of waar dan ook, om het klikkende-bicpen-volk op te sporen. Hard aan pakken die mensen. En mensen die hun vingers 'knakken' ook. Uitschot! Allemaal!
mogen daar dan ook
rokende gescheiden mannen,
die met 1 hand in de broekzak,
staan te lanterfanteren
bij?
En mensen die nagelbijten?
Ik heb altijd alleen maar het gevoel dat mijn handpalmen iets moeten aanraken maar dat kan best een getransformeerd gevoel van vast willen houden zijn
schrijf dat nou niet!
ga ik weer de hele week letten op waar ik mijn handen laat...
De wereld van de lichaamstaal is fascinerend inderdaad!
Wachtende mensen frummelen met hun handen aan touwtjes van hun jas; kwade mensen ballen hun vuist (zonder de intentie om te slaan, maar gewoon, zonder nadenken of doel) enz etc.
Ik zelf heb een bril om met mijn handen mee te spelen als ik me even niet op mijn gemak voel (goede afleiding..).
En wat heeft u daarop te zeggen?