Film van Alledag

Hij was lid van een orkest. Optredens in het land - en als afsluiter Vredenburg. Het prestige-concert, waarbij niets mis mocht gaan. Het orkest zou zich timide gedragen, en de meeste aandacht mocht uitgaan naar de solisten.

Aldus het plan.

Uiteraard kon dat niet goed gaan. Normaal liet hij tijdens de pauze altijd zijn bladmuziek op zijn stoel liggen. Hier kon dat niet, dus had hij de muziek op de locker gelegd. Bij het terugkomen, na de pauze, was hij de muziek natuurlijk straal vergeten. Terug op het op het podium overwoog hij een moment om zonder muziek te spelen, maar dit stuk was te ingewikkeld. Dus hij rende terug naar de locker, om de muziek te halen.

En zo kon het gebeuren dat het doek op was, het orkest al zat en het publiek op de solisten zat te wachten. Hij liep het podium op om zich stilletjes bij het orkest te voegen, maar het publiek begreep dat niet, en gaf een groot applaus bij opkomst.

Het schijnt nogal wat boze blikken van de solisten te hebben opgeleverd.

» Maarten | ¶ | 28 02 2005 | Drie reacties

Zondag Fotologdag

» Maarten | ¶ | 27 02 2005 | Eén reactie

Zinsnede (6)

Commerce is only romantic when it has vanished

Robert Harbison

» Maarten | ¶ | 26 02 2005 | Eén reactie

Geen bloggie, wel een troffee

» Maarten | ¶ | 26 02 2005 | Twee reacties

iPodloos

Die middag had ik de batterij van de iPod uitgeput. Er stonden geen streepjes meer op het display; het ding wilde niet meer aan. En dus stapte ik 's avonds op de trein zonder muziek.

Wat een hele nieuwe ervaring was. Het was heel stil. Er was het piepen en kraken van dit oude treinstel, te horen bij elke bocht en brug. Buiten af en toe een auto. De zoem van een lamp die kapot was. Twee banken verderop zat de enige andere gast van de avond. Ik hoorde hem. Adem in, adem uit. Af en toe bewegend. Het was een jongen met een PDA, die hij in plaats van met het pennetje met de hand bediende, zo zag ik bij het uitstappen.

iPodloos leven - of hoe je in anderhalf jaar zo geconditioneerd wordt dat stiltes opvallen.

» Maarten | ¶ | 25 02 2005 | Eén reactie

Conflict

Zojuist typte ik een mailtje. En ik stuitte weer op een aloud conflict: hoe combineer ik het gebruik van haakjes in een zin met het gebruik van getypte smileys.

(Hier maak ik dan een grapje :) en dan moet er ook nog weer een sluitende haak achter). Zo lijkt het alsof de haken twee keer gesloten worden, en dat ziet er tamelijk gruwelijk uit, want dat kan logisch gezien niet.

Een mogelijke oplossing is het gebruik van vierkante haken [zoals deze], maar die zijn zo lelijk. Iemand een oplossing?

» Maarten | ¶ | 24 02 2005 | Twaalf reacties

Nacht

"En ja, dat is een van de mooiste dingen die je kan overkomen.

Om drie uur wakker worden, en dan op de wekker zien dat je nog uren mag slapen totdat je er uit moet.".

» Maarten | ¶ | 22 02 2005 | Zes reacties

Koud

In de Trouw van afgelopen zaterdag stond een stukje over Groenland. Over dat daar het ijs smelt. Het is er niet koud genoeg.

Om er wat aan te doen moet het dus weer kouder worden op Groenland. Mijn suggestie: zet de vrieskist eens open.

(Beeld voor de fotosoep-kunstenaar: een kale vlakte vol openstaande vrieskisten).

» Maarten | ¶ | 21 02 2005 | Twee reacties

Zondag Fotologdag

» Maarten | ¶ | 20 02 2005 | Eén reactie

Canon

Een verhaal over vroeger.

Zus en ik hoorden het Canon van Pachelbel. Dat is een klassiek muziekstuk.

En wij bedachten een ander verhaal. In Zuid-Duitsland ligt namelijk het kleine dorp Pachelbel. En bij dat dorp ligt een heuvel, met een groot kanon daarop. Een keer per jaar wordt het afgeschoten, in bijzijn van vele duizenden toeristen. Zo gaat het al honderden jaren, en zo zal het nog lang gaan.

Luister naar het Canon van Pachelbel

» Maarten | ¶ | 19 02 2005 | Geen reacties

Wachten

Het schemerde en het regende een beetje. Geen stortbui, dit was een regen waar je wel even doorheen kon lopen en als je een goed humeur had het zelfs nog wel een lekker buitje kon noemen.

Ik liep naar het station van de oude stad. Studenten fietsten naar het station. De vrijdagse uittocht was blijkbaar bezig, al was het niet zo opvallend als ik het ooit in Maastricht had gezien. Daar ging destijds een trein die voor negentig procent gevuld was met studenten. Voor het station wachtte ik, vlakbij de taxistandplaats. Mensen komen en gaan. Een enkeling kijk je aan. De meeste zie je niet, ze zijn gezichtsloos. Als elektronen schieten ze langs je heen.

(Elektronen schijnen vluchtig te zijn, dus ik ga er vanuit dat die vergelijking klopt. Maar ik moet toegeven dat ik nog nooit een elektron gezien heb.)

Auto's komen, maar veel te weinig deze kant op. Het stoplicht laat er maar drie tegelijk door, en dan springt het weer op rood, lijkt het. Bovendien kost het weer veel moeite om er ook weer uit te komen, hier. Die Kever die daar gaat, liet zeker twee minuten geleden hier een blonde vrouw uitstappen.

Na een minuut of vijf zag ik de zilveren auto aan komen. Ik stak mijn hand op, en stapte in. Binnen was het warm en stond de autoradio aan. Op Radio 1.

» Maarten | ¶ | 18 02 2005 | Twee reacties

26-2

Gaat u eigenlijk naar de Dutch Bloggies?

» Maarten | ¶ | 18 02 2005 | Drie reacties

Doen en laten

Het zou goedkoop zijn. Te gemakkelijk. Stijlloos. Om een verhaal te maken over de wat zielige man die gisteren bij de bushalte stond.

Zijn geruite pet, zijn dun poloshirt dat ondanks de winter ruim openstond, zijn onbeholpen glimlach.

Nee. Hem laat ik staan.

» Maarten | ¶ | 17 02 2005 | Eén reactie

Bezoek

Vandaag was ik in het Architectonisch Verantwoord Gebouw. En dat merk je. Ik ben zeker vijf keer of de foto gezet, en die man met de videocamera vond de eerste opname niet goed, en deed het doodleuk een keer of zeven over. Letterlijk met busladingen worden ze aangevoerd, en rondgeleid door zacht maar net te hard murmelende gidsen.

En het is vervreemdend, al die mensen die komen kijken, maar naar je kijken alsof je lucht bent. Alsof je de perfectie van het gebouw doorbreekt.

Lege gebouwen voor architectuurliefhebbers. Eventueel gevuld met wat kneedbare figuranten. Daar is vast een markt voor.

» Maarten | ¶ | 16 02 2005 | Drie reacties

Drukte

Stel nou dat het eens zou gebeuren.

Puur hypothetisch. Theoretisch proefballonnetje. Gewoon 'als'.

Stel dat het morgen echt St. Juttemis zou zijn, dan zouden er toch een boel dingen tegelijk gebeuren.

» Maarten | ¶ | 15 02 2005 | Zes reacties

Vragen voor maandagochtend

Welke vorm heeft een stippel eigenlijk?

Wat is het verschil tussen voorwaarden en randvoorwaarden?

En wie weet de oplossing voor de enige niet opgeloste opgave uit het NRC-cryptogram van afgelopen zaterdag: 'familie van de tentjurk'?

» Maarten | ¶ | 14 02 2005 | Zes reacties

Zondag Fotologdag

We never change, do we?
We never learn, do we?

So, I wanna live in a wooden house
And making more friends would be easy

I wanna live where the sun comes out

» Maarten | ¶ | 13 02 2005 | Eén reactie

In de trein (22)

Juist op tijd loop ik met grote stappen het station binnen. De trein staat al op het perron. Een marge van een minuut overhouden, dat is nog eens precies op tijd.

In de dubbeldekker zit ik tegenover een jongetje en zijn moeder. Hij is een jaar of 6, en de plaag van zijn moeder. Zij wil dat hij stil zit en naar buiten kijkt, maar hij begint met het opsommen van alle letters van het alfabet in willekeurig volgorde. Een slamdichter in wording. De combinatie ADHD, die zo goed bij hem zou passen, gebruikte hij niet.

Maar hij produceert wel veel herrie. Verderop kijken mensen om, wat is hier aan de hand? Zijn moeder laat hem beloven dat hij zachtjes zal praten. En hij belooft het, en schreeuwt weer verder dat hij buiten een graafmachine ziet.

Moeder kijkt opgelucht als ze de trein kan verlaten.

» Maarten | ¶ | 11 02 2005 | Eén reactie

Namens Newton

Zo, dacht ik, laat ik eens fijn een stukje gaan typen. En ik begon met een eerste zin.

Krak.

Donderend geraas.

Daar stortte een boekenplank naar beneden. Had niet veel gescheeld of ik had er onder gezeten. Bedolven onder 8 ordners vol papier - logisch dat die plank het niet hield. (En weer een aanslag op de gezondheid overleeft).

» Maarten | ¶ | 10 02 2005 | Vier reacties

Meevallers

'Hee, is het pas zeven uur? Ik dacht dat het al acht uur was'
'Dan heb je een meevaller'
'He?'
'Ja, een tijdelijke meevaller. Over een uur ben je 'm weer kwijt'.

» Maarten | ¶ | 09 02 2005 | Drie reacties

Uitzichten

Zo werd het een koude en zonnige dinsdag in februari.

Een mooie dag om uit het raam te kijken - Einstein bedacht op die manier de relativiteitstheorie.

Of wat dacht u van een bedacht uitzicht. Een eiland bij Ierland, ofzo. Waar twee veerboten heen en weer varen naar het vasteland. Waar de mensen links rijden in afgetakelde auto's.

Het gebouw was veel kleiner dan Phil zich op grond van haar vaders' schetsjes had voorgesteld. Rechts lag, in de beschutting van een heuvel, al tientallen jaren een cafe, daaraan vast het gedeelte dat haar vader had gebouwd. De nieuwe vleugel. Op de begane grond van de vleugel lag een klein eetzaal, daarboven waren de kamers van de gasten. Dat platte zwarte dak was maar tijdelijk, legde haar vader uit, zodat ze op den duur zonder problemen verder konden bouwen. Om de eentonigheid te doorbreken had haar moeder langs alle ramen van de benedenverdieping bloembakken gehangen, waarin fel gekleurde vetplantjes trilden in de wind. Zoals ze daar stond, rood aangelopen, nerveus te zwaaien in een plastic schort, had haar moeder zelf ook iets van een vetplantje.

Vonne van der Meer's Spookliefde is een volledig boek in luistervorm. Gratis op te halen bij VPRO's boekenafdeling.

» Maarten | ¶ | 08 02 2005 | Eén reactie

De teneur van de wachtkamer

Ergens in Nederland zit iemand die een boek heeft geschreven met alle standaardontwerpregels voor wachtruimten. Dat moet wel.

Allemaal houten stoeltjes, die op een rijtje langs de wand zijn gezet. Muffe, eenvoudig te onderhouden plantenbakken. Een paar nietszeggende posters aan de muur. Een klok die de seconden stroperig wegwerkt. Een kleine kans op wat muzak op de achtergrond.

En vooral: verveelde mensen. (Het had namelijk weinig gescheeld of ik had dit postje 'de terreur van de wachtkamer' gedoopt).

» Maarten | ¶ | 07 02 2005 | Vier reacties

Ieder nadeel heeft z'n voordeel

Zo ook global warming.

Want wie verwacht er nu op 6 februari buiten in de zon te kunnen zitten?

» Maarten | ¶ | 06 02 2005 | Eén reactie

Vis moet zwemmen

Sjors W. Struik, de president van Amerika, spreekt veel over freedom en over liberty. Mooie begrippen, maar hoe zit het dan met Guantanamo Bay?

Om de wereld te verbeter begin je met jezelf, natuurlijk. Dus ik laat dit visje maar vrij op het web. Mag het beestje zwemmen tussen alle crawlers en spambots. Zonder iedereen lastig te vallen.

» Maarten | ¶ | 05 02 2005 | Vier reacties

Look ugly in a photograph

Ik loop naar de bushalte en steek het plein over. Hoewel, plein is een groot woor voor een ruimte tussen gebouwen waar het sneltocht en waar je niet zou willen zitten. Midden op het plein (sorry, geen beter woord) staat een man met een fototoestel in de hand.

Vanaf de bushalte sla ik hem gade.

Hij staat breeduit. Groot toestel in de rechterhand. Rondkijkend, midden op het plein. Mensen lopen langs hem heen. Scheren langs hem, terwijl hij stabiel staat.

Hij pakt zijn toestel. Schiet zijn foto's, mijn richting op. Benieuwd wat zijn doel was. Hij draait om zijn as, en maakt een paar foto's van het gebouw aan de overkant. Natuurlijk, dat stuk architectuur waar soms busladingen Japanners voor komen.

Ik zou hem toe moeten schreeuwen dat er van dat gebouw al duizenden foto's zijn gemaakt, maar ik doe het niet. In plaats daarvan stap ik in de bus, en probeer het verhaal weer te vergeten.

» Maarten | ¶ | 04 02 2005 | Geen reacties

Supermarktlogsel

De man die belde met een telefoon die exact dezelfde was als de mijne, gritste de laatste tros bananen weg, terwijl ik nog 3 seconden weg was van het bemachtigen van dezelfde bananen. Ik was overgeleverd aan de nog groen uitziende Max Havelaar-bananen. Mijn groot hart won het van mijn portemonnee en mijn smaakpapillen, dus ik besloot de boeren in de ontwikkelingslanden nog maar eens te steunen.

Achter de kassa zat een jongen die op wilde vallen. Biologisch verklaarbaar - hij zat daar als enige jongen tussen 5 meisjes. Elke klant vroeg hij of dit het avondeten was vanavond. De grijsharige professional speelde het spel mee - natuurlijk bestond zijn avondeten uit 5 zakjes snoep. De Hindoestaan deed hetzelfde - zijn avondeten bestond uit 6 blikjes Heineken. Een blikje stond gelijk aan 2 bruine boterhammen, wist de jongen met bravoure te melden. De Hindoestaan liep weg en hoefde geen bonnetje.
Het was mijn beurt. Mijn bananen werden moeite gescand, en jawel ik kreeg dezelfde vraag.

Het is nooit moeilijk om gevat terug te doen als je de tijd hebt om na te denken. Dan is er namelijk niks gevats meer aan. Ik merkte iets op over apen en bananen, en ja natuurlijk was dit mijn avondeten. Dat was niet de bedoeling natuurlijk. Hij was degene die de grappenmaker was hier, hij moest de show stelen. Hij ging er niet verder op in, maar liet mij snel 1 euro 17 betalen.

De wat ongrijpbaar uitziende dame achter mij was de eerste die het lef had om gewoon nee te zeggen toen hij zijn vraag weer stelde.

» Maarten | ¶ | 02 02 2005 | Vier reacties

Blij van klein dingen

Nee, het is niet langer 1997. Gelukkig is het bij de meeste mensen doorgedrongen dat het niet nodig is om een kermis te maken van je ontwerpen.

Zo ook in Powerpoint presentaties. Less is more, meestal. Ook het aantal draaiende plaatjes en opsommingen die binnenkomen vliegen is afgenomen. Het aantal goed ontworpen templates is toegenomen. Er bestaat wel zoiets als vooruitgang.

Gisteren viel me voor het eerst iets nieuws op. Een stukje navigatie in de slides. De presentatie bestond uit 5 onderdelen, die als klein rijtje bovenaan de slides stonden. Een heel simpel en geniaal idee, want dan hoef je nooit meer te vertellen hoe een presentatie is opgebouwd! Eindelijk af van dat neuzelstukje aan het begin. En bovendien zien de ongeduldige toehoorders meteen hoe lang ze nog moeten blijven zitten voordat ze koffie kunnen drinken.

Ja, er bestaat wel zoiets als vooruitgang

» Maarten | ¶ | 01 02 2005 | Twee reacties