Parklife

Hij was een arbeider. Die bestaan weliswaar niet meer, maar deze man droeg zijn overal met zoveel overtuiging dat er geen betere omschrijving voor hem was. Hij pakte zijn brood uit een tas, en begon het in brokken stukken voor de vogels te gooien.

Er kwam een musje op af, die met wat brokken op probeerde te pikken, maar de meeste kruimels waren te groot. Twee duiven volgden. Een zwerm merels. Een met een klaaglijk piepend jong achter zich aan. Het ging snel. Binnen tien minuten was de straat weer schoongeveegd.

De arbeider keek er niet meer naar om. Die was al lang verder gelopen. Maar voor mij was het leuk vertier terwijl ik eigen boterhammen at.

Generatiekloof

Dan besef je dat ze vroeger echt links moet zijn geweest; na een paar wijntjes verdedigt ze Mao met verve.

A Strange Arrangement of Colour

Het was niet overvol, maar het paste precies. In het gangpad lag een grote hond, waar iedereen met een grote stap overheen moest. Niemand durfde ernaast te gaan zitten.

Naast mij zat een een grauw jongeman met een stoer kapsel en sportjack aan. Dat jack snapte ik niet helemaal; een paar uur later zou ik flink verbranden. Hij luisterde luidruchtig naar Phil Collins. Mooie combinatie.

Achter mij begonnen mensen te socializen. Hoewel, socializen; het gesprek eindigde in een monoloog waarin achtereenvolgens de neomarxistische en de boedhistische kerstboom werd opgezet. Hoe die twee zich overigens tot elkaar verhouden, bleef onduidelijk.

Verderop werden zelfs telefoonnummers uitgewisseld. Het ging over woonruimte, en ik vroeg me af of die jongen misschien Rob was.

NS zet bussen in. Het blijft een belevenis.

Balpencirculatieprocessen

Er zijn twee soorten mensen: filers en pilers (engels: to file: archiveren, pile: een hoop). Filers ruimen hun spullen op, en hebben een net bureau. Pilers zijn tegenovergesteld: ze zijn in staat grote hoeveelheden papier en spullen rond zich te verzamelen zonder enige neiging tot opruimen.

Het gevolg is dat de filer iets kwijt raakt omdat het te goed opgeruimd is, en dat de piler iets kwijt raakt omdat het in de stapels verdwijnt.

Zo ben ik ? piler van nature ? de afgelopen twee weken al twee pennen kwijtgeraakt. Her en der vind ik ook weer pennen. Al maanden maak ik gebruik van een pen van de SVVE zonder dat ik weet hoe die pen bij mij terecht gekomen is. Het is te verwachten dat de circulatie bij filers een stuk minder groot is. Zij bergen hun pennen keurig op en zijn ze niet snel kwijt.

Verondersteld dat de plek waar ik mijn pen achterlaat willekeurig is, moet er een langzame stroom van pennen zijn van pilers naar filers. Pilers raken hun pennen vooral kwijt, terwijl filers ze dus vooral vinden. Kortom, een bericht aan alle filers van deze wereld: mag ik mijn pennen terug?

Zondag Fotologdag

Bij het legen van de camera kwam ik deze foto tegen.

Iets te minimaal. Totdat ik even aan de levels sleutelde en dit spektakelstuk te voorschijn kwam.

Op de fiets

Gelukkig kon ik een fiets lenen. Lopen is helemaal geen doen met dit klimaat. De fiets was een damesfiets, en met een mandje voorop, maar ik kon lekker doorkarren.

Maar.

Toch een vraagje aan de vaste gebruikers van damesfietsen. Hoe sta je stil zonder dat het ding omvalt? Voorbeeldje: ik sta stil, wil iets uit m?n rugtas pakken en laat dus het stuur los. Een mannenfiets ? met een stang ? blijft gewoon staan omdat de stang tegen je bovenbenen leunt. Een damesfiets daarentegen valt gewoon om, tenzij je met veel moeite de fiets in bedwang houdt.

Tips en ervaringen kunnen in onderstaand commentaarveld worden gedropt.

Yeah, just sittin' around waitin' for my life to begin

Vanmorgen, enige minuten voor achten. Voor de deur van de bakker staat de eerste klant al te wachten. Verveeld kijkt ze naar niets in het bijzonder.
Binnen zie ik de juffrouw van de bakkerij staan, aan de toonbank. Verveeld kijkt ze naar niets in het bijzonder.

Nog 3 minuten totdat het acht uur is.

Bonusliedje

Een zomers Bonusliedje om te draaien als u straks naar huis fietst, rijdt of gereden wordt.

Puntschoen

Hij droeg een vreemde schoen, zag ik toen ik beter keek. Een blauwe sportschoen, leek het aan de neus. Maar de achterste helft - de enkel, de hiel, was afgeknipt. Als een soort pantoffels had hij zijn voeten in de punt van de schoen gestoken - verder liep hij blootvoets op straat. Dat zal wat eelt hebben opgeleverd, vermoed ik.

Bittere armoede of een nieuwe modetrend? Of een gefaalde wereldrecordpoging tot het constant op de tenen lopen? Wat het ook was, ik kwam er niet uit.

1

1 Windvlaag heb ik gevoeld vandaag; om dertien minuten over zes.
1 Man met jas aan heb ik gezien vandaag.
1 IJsje heb ik op vandaaag; het was een raket.
1 Onderwerp lijkt vandaag nog meer dan anders voor de hand te liggen.

Zondag Fotologdag

Hond

Ik had een hond. Ineens. Terwijl ik normaal gesproken met een vrij grote boog om die beesten heen loop.

Na afloop van de kraamthee liep ik terug vanuit Rhijnauwen naar de Stad; een wandeling van zo'n 25 minuten. Op een gegeven moment viel het me op dat ik keer op keer werd ingehaald door een zwart-witte hond, een vriendelijk beest. De hond liep langs mij, ging stil staan, en ik haalde het beest weer in. Zo liep het beest mee, alsof ik z'n baas was.

Er liep geen andere wandelaar achter mij, zover ik het straatje af kon zien. Geen baas te bekennen. Ik liep verder, en kwam de stad in. Het was druk bij het zwembad. Op het parkeerterrein probeerde een jongen op z'n achterste wiel te fietsen. Hij viel, onder gelach van zijn vrienden.

De hond liep nog steeds mee. Ik had een hond, blijkbaar. Wat ik daarmee moest, vroeg ik me af. Ik besloot terug te lopen. De hond liep nog steeds achter mij aan - uitdrukkingen als 'Zo trouw als een hond' bestaan niet voor niets. Bij het viaduct stoof de hond er vandoor, het weggetje op.

Ik hoop maar dat hij zijn baas had geroken.

Nijmegen (2)

Stadswandelen dus. Nijmegen is mooie kleine lieve stad (zegt hij, terwijl hij alleen een stuk van de binnenstad heeft gezien). Maar toch, een heel menselijk stuk wederopbouw.

En aansluitend een terras. Iets wat de waardering voor Nijmegen nog wat vergrootte. Een koud biertje. Mensen kijken tegenover de Hema en de V&D. Bus 2 en 8 veelvuldig zien passeren. Een mooi zonnetje.

Visser van Ma Yuan

onder wolken vogels varen
onder golven vliegen vissen
maar daartussen rust de visser

golven worden hoge wolken
wolken worden hoge golven
maar intussen rust de visser

(Lucebert, 1954)

(Uit de 10e druk van de bundel van de afgrond en de luchtmens uit 1995; een boekje dat ruikt naar jarenlang opgestapeld liggen in ramsj-pakhuizen).

In de trein (24)

(Ja, nu kan het nog. Vrijdag niet meer).

*

De Duitser probeert in gebroken Nederlands aan mij te vragen welke bestemming deze trein heeft. Maar zijn Nederlands is zo twijfelachtig, dat ik zijn taal niet begrijp. Pas als ik vraag - in het steenkolen Duits - of hij Duits spreekt, kan ik hem helpen.

*

Mijn muziek kon maar net luid genoeg om de akelig kwebelende dames - 3 echtscheidingen, zeilen in Frankrijk en gekonkel over collega's - te overstemmen.

*

De man met twee dunne witte plastic tassen, gevuld met verse etenswaren, deed zo zijn best om een Metro en een Spits te pakken te krijgen. Opdat hij thuis kon laten lezen over de vrijspraak van Michael Jackson.

De jongen die overal voor was

Hij droeg een oranje, een blauw en een geel polsbandje.

100

Onderstaande foto bleek nummer 100 te zijn. Aangezien er wel Juni op de kalender staat, maar het zo herfstig als Oktober is, was er een zondagmiddag om nummer 100 te vieren. Met een klein filmpje (Quicktime).

Zondag Fotologdag

Avonturen met Microsoft Word (2)

Microsoft bemoeit zich niet alleen met uw politieke voorkeuren, maar ook nog met uw muzieksmaak.

Tralalala wordt afgekeurd door de spellingscontrole. Tralala is correct taalgebruik.

Beter goed gejat

Misschien heeft u het gehoord dat er een nieuw album van Coldplay uit is. Vele critici roepen dat het een album is dat wel erg op U2 lijkt. OOR stelde bijvoorbeeld dat het klinkt alsof The Edge meespeelt op sommige nummers. In het interview ontkende Coldplay dat; het gitaarspel leek juist op dat van The Verve.

Later luisterde ik naar dat album van Coldplay. Oordelen doe ik niet na 2 luisterbeurten. Dat mag niet, zegt Chris Martin in hetzelfde OOR-interview. Maar er viel me wel iets op.

Luistert u eens naar deze sample. Het zijn twee stukjes van 20 seconden muziek, gescheiden door 3 seconden stilte. Het eerste stukje is een deel uit Talk, track 5 van het nieuwe album van Coldplay. Het tweede stukje is afkomstig van U2, namelijk uit Dirty Day (Junk Day Mix).

Mag u oordelen. Berust elke overeenkomst op toeval?

Vul.nu

Stelletje ratten. Of waarom ik een scheldkanonnadelog wilde schrijven. De atletiekbaan ligt op een zichtlocatie. Duizenden mensen passeren er dagelijks. Een dankbare omgeving voor de graffitispuiters.

Het lopersbaantje zelf lieten ze echter met rust. Niet zo interessant, waarschijnlijk. Vanmorgen zag ik echter verandering. Met grote zwarte letters was er gekalkt VUL.NU INKT. Dit was niet zomaar een tag van een overmoedige graffitispuiter, dit was reclame voor een bedrijf dat inkt verkoop en te beroerd is om eigen reclameruimte in te kopen. Tssk. Tijd om eens een Googlebommetje los te laten op dit Belgische bedrijf.

Vul.nu verkoopt waardeloze inkt, dat begrijpt u nu ook wel.

Onvermogen

Toen ik de straat op stapte, bedacht ik dat ik nog geen verhaal had. Het verhaal ligt op straat, dus ik had wel het goede jachtterrein gekozen. Maar, het verhaal ligt niet altijd even bruikbaar op straat.

Misschien moest ik over Coetzee schrijven. De 46 pagina's die ik 's ochtends las, legden opnieuw de vinger op de zere plek: het menselijk drama, het volstrekte onvermogen. Onvermogen waartoe, daar ben ik nog niet uit, bij Coetzee.

Terwijl een dergelijke intellectuele aanpak voor een verhaal dus strandde op mijn onvermogen Coetzee te benoemen, lag het verhaal op straat. Het meisje keek wanhopig naar de nors voor zich uit starende jongen. Hij liep door, weg van haar. Alles wat ze uit kon brengen was een piepend "Waarom doe je zo?". Zonder om te kijken stapte hij verder.

Wiens onvermogen dit was, werd niet duidelijk.

Roemloos

Half tien ?s avonds. De stad is stil aan het worden. De straat kijkt televisie. Buiten staat een man veel vuilnis in een bak te stoppen. Hij duwt en probeert en propt.

Tussen zijn gestommel door klinken de klanken van een speeldoos. Pling-pling-pling doet het mechaniek ? omdat het niet anders kan. Een paar seconden laatste adem.

Het is wachten op de shredder.

Wat ook belangrijk is

Wat vind u van de nieuwe haring?

(Veronderstellende dat de nieuwe haring niet stiekem uit de vrieskist komt: ik was wel tevreden met een stevige en behoorlijk grote haring).

Andermans nostalgie

Onder die titel kan Edwin Mortier's Sluitertijd weggezet worden in de kast. Schetsen van Vlaanderen zoals het ongetwijfeld geweest moet zijn. Maar voor wie, dat maakt nogal uit. Wie erbij is geweest, wie opgegroeid is in een Vlaams dorp zal het herkennen. Maar het probleem is dat de sfeer belangrijker is dan het verhaal. Om eerlijkt te zijn; eigenlijk is het geen verhaal, maar een colletie sfeerbeelden. Best aardig, maar de vraag is of andermans nostalgie zo interessant is.

*

Waar u wel uw boekenbonnen aan uit kan geven, is de Atlas van de Nederlandse Waterstad. (Ik weet het: dit is een genrewisseling, dit is appels met peren vergelijken, maar daar doe ik even niet moeilijk over). Een vrolijk bladerboek, met genoeg plaatjes om zorgeloos doorheen te banjeren, en toch genoeg regels tekst om ook nog inhoudelijk te zijn.

Transplantatie

(eerder

Vandaag de halve dag lopen schroevendraaieren om er uiteindelijk achter te komen dat er een jumpertje verkeerd stond.

Zo handig, die computers.

Ontheemde wesp

Er was eens, lang lang geleden en ver, ver weg een Wesp. Zo lang geleden en zo ver weg was het ook weer niet, maar een schrijver heeft een openingszin nodig. De Wesp vloog vrolijk in de rondte rondom zijn Zeeuwse huis. Zonder erg op te letten vloog hij op een zonnige dag in juni een groot geel ding binnen.

Het was er koud binnen, en er zaten allemaal stoeltjes in. De Wesp probeerde weer naar buiten te vliegen, maar bleek steken op een transparante oppervlakte waar hij maar niet door heen kwam. Toen hij merkte dat het gele ding waar hij in zat ook nog bewoog, schrok hij helemaal. Aangeslagen bleef hij zitten.

Later hoorde hij een meisje praten. Ze was vlak bij hem komen zitten. De Wesp was nu al uren onderweg. Hij keek naar het meisje, dat zat te bellen. Plotseling verstijfde ze. ?Ik zie een wesp?, zei ze ?Je weet wel, van die steekbeesten. Ik ga hem doodmeppen?. De Wesp hoorde dat, en vloog weg. Wat een onbetrouwbare mensen! In plaats van een verdwaalde wesp te helpen willen ze me doodslaan, dacht de Wesp. Hij vloog de coupe door, maar overal zaten mensen. Hij kroop weg in een hoekje, waar hij nog bijna werd opgezogen in de airco.

Uiteindelijk, toen het gele voertuig stilstond, vond hij de uitgang. Buiten zag hij de pont over het water varen. Op het bordje stond Amsterdam Centraal

Invullen wat van toepassing is:

Wie dit leest is ...

Nijmegen

Binnen de organisatie waar ik op dit moment werk bestaat een jaarlijks personeelsuitje. En ondanks mijn status als tijdelijke kracht, kreeg ik een uitnodiging om mee te gaan. Voor een tientje een dagje naar Nijmegen, er bestaan slechtere aanbiedingen.

Het middagprogramma is een keuzeprogramma. En u mag stemmen voor mijn middagprogramma.

1. Stadswandeling: onder leiding van een VVV-gids langs de mooiste plekjes uit de historie van Nijmegen, met monumenten van de Romeinen en uit de Middeleeuwen.
2. Bevrijdingsmuseum: een bezoek aan het bevrijdingsmuseum, met speciale aandacht voor Market Garden.
3. Vrij: een eigen invulling van het middagprogramma.

Dus, wilt u macht en invloed hebben? (Of, in ieder geval, het gevoel hebben dat u macht en invloed heeft). Ga dan uw gang: