Zondag Fotologdag

Lawaai

Buiten laat een man zijn hond uit. Dat moet tenminste het geval zijn geweest, getuigge de geluiden. Nu schreeuwt de man tegen de hond, en wel zodanig overtuigend dat ik een beeld krijg van hoe dat moet gaan.

Althans, zijn schreeuwen vermaakt hem tot een vierkant gebouwd tekenfilmfiguur dat met een rood aanlopend gezicht tegen de hond staat te SCHREEUWEN, terwijl het beest niet luistert. Een absurd tekenfilmgrapje zou gebeuren: zijn longen zouden naar buiten schieten, hij zou verschrikt opkijken en voorzichtig zijn longen weer terugstoppen.

Maar de werkelijkheid is niet zo. Man en hond lopen verder. Gebroederlijk.

FAQ

Wat is dit nu eigenlijk voor waardeloze homepage? Er staat niet eens een ef-ee-kju op! Geen veelgesteld vragen! Dat is wel een brevet van onvermogen. Hoog tijd om dat te veranderen.

Maar voordat er kan begonnen worden met het maken van de FAQ, dienen de juiste ingredienten in huis te worden gehaald. Die hoeven niet speciaal uit per expresse uit Zuid-Frankrijk te komen, maar een paar goede vragen zijn onmisbaar. Dus, stelt u ze maar.

Wat te doen met Duco

Een mooi intermezzo om komkommertijd door te komen, dat is de rol die een feuilleton wel past.

Maar als je hoofdpersoon eenmaal op de wereld staat, moet je ook iets met die hoofdpersoon laten gebeuren. Duco had als onbeschreven blad meer vrijheid dan een normaal mens. Meer vrijheid dan goed voor het verhaal. Dus ben je genoodzaakt stukje bij beetje zijn wereld te scheppen, en hem daarmee de vrijheid te ontnemen. Een proces van horten en stoten, waarbij niet zelden de neiging ontstaan de persoon definitief het zwijgen op te leggen. Ik bedoel: het is zo gemakkelijk om een meteoriet op het hoofd van Duco te gooien.

Vanuit dat perspectief gezien was het lot hem nog gunstig gezien.

Geen zomer

buiten lagen dikke bewolking
leonard cohen stort bijna fluisterend muziek
on clinton street all over ons
de wind toont zich aan gordijnen

Laat (Slot)

Vrolijk verlaat Duco het gebouw van de bank. De lui van de bank reageerden goed op hun uitbreidingsplannen, en waren wel bereid hun liquide middelen iets te verruimen. Nu zijn ze tenminste in staat hun nieuwe medewerker aan te nemen. Veel van de vroegere medestudenten waren flink getroffen door de ineenstorting van de IT. Omdat ze nog genoeg mensen kenden die flink onder hun niveau werkten, was er vast wel iemand uit die groep bereid een deel bij hen te komen werken.

Hij belt opnieuw een taxi om thuis te komen. Met de bus reizen is nog te lastig met zijn krukken. Terwijl hij staat te wachten stuurt hij een sms naar Chris met de mededeling dat het is geregeld. Terwijl hij staat te wachten in de zon denkt hij aan de mooie verhalen die hij kent over de eerste jaren van de grote computerbedrijven. Wie weet is hij zijn eigen verhaal aan het schrijven, op dit moment.

Thuis gekomen besluit hij de middag vrij te nemen. Nu het zo goed gaat, kan er best een middagje af. Dat haalt hij zaterdag wel weer in. Hij spendeert de middag in de zon op zijn balkon, en ziet de file op de ringweg langzaam ontstaan. Twee keer komt er een politieauto langs. Elk kwartier de snelbus. De wereld is geruststellend voorspelbaar.

De ochtend erop werkt hij weer. Er ligt nog steeds een stapel facturen die hij moet betalen; dat is achterop geraakt door de drukte. Meteen doen, anders overschrijden ze straks de termijn nog. Hij logt in en ziet dat het kredietplafond inderdaad verhoogd is. Dan vallen hem de transacties van de afgelopen dagen op. Er staat nauwelijks geld meer op de rekening. Dagenlang is er stelselmatig een geldbedrag van de rekening opgenomen. Hij pakt zijn telefoon om Chris te bellen, als hij ziet dat hij een voicemail bericht heeft.

'Hee Duco', klinkt Chris op het bandje 'Ik ken je dromen over het groot maken van ons bedrijf. Jobs en Gates achterna. En ik wil zelf ook wel rijk zijn. Maar ik heb niet meer de tijd om te wachten. Ik sta nu op het moment te vertrekken naar het buitenland. Bedankt voor de samenwerking. Je was een goede compagnon'.

Pas als hij de uren daarna ook twee afboekingen ziet verschijnen in Heathrow Airport, begrijpt hij wat er werkelijk aan de hand is. Duco is te laat, en hij weet het.

Talenkennis

Zo kijk je even op de website van de komende ronde van de Benelux, en stuit je op het mooiste woord in tijden: Pronostikeer gratis mee en win!

Het duurde even voordat ik wist wat dat betekende.

Laat (5)

Eerder: 1, 2, 3, 4

Buiten gaat de vuilnisman. Het is tien over elf 's ochtends als Duco zijn huis verlaat. Hij krukt langzaam naar het winkelcentrum. Maar hij wordt steeds beter in het lopen met zijn gipsen been. Dagelijks klokt hij zijn tijd naar het winkelcentrum.

Vier weken is het nu sinds zijn ongeval. Vanuit huis regelt hij zijn leven; zijn actieradius is beperkt tot een paar honderd meter om zijn huis. Af en toe komt er wel iemand die hem ophaalt, maar niet iedere dag. Gelukkig mag over drie weken het gips van zijn been - dan kan gekeken worden of het herstel voorspoedig loopt. Gelukkig is zijn werk niet zo afhankelijk van locatie. Bugfixes laten zich ook thuis wel doen. Binnenkort installeren ze versie 1.3 bij de klanten. En nog mooier, binnenkort nemen ze hun eerste personeel aan. Het huidige contract met de drukkerij kon gemakkelijk worden aangepast. En er zijn volop ideeen voor de komende versie.

Met een taxi vertrekt Duco. Chris had geen tijd - ze zien elkaar sowieso nauwelijks - om mee te gaan. Hij zegt de straat en de taxi rijdt, onderweg naar de bank. Tijdens de rit staan ze stil bij de lichten en hij ziet oneindig veel fietsers voor de auto gaan. Maar zijn fiets zit er niet tussen. Ze passeren het kruispunt waar hij vier weken geleden overstak. Nu pas valt hem op hoe druk het hier eigenlijk is. Wonderlijk dat hij destijds besloot erover te rennen. Even later is hij bij het gebouw van de bank. Via de rolstoelingang gaat Duco naar binnen.

(wordt vervolgd)

Zondag Fotologdag

Laat (4)

De dagen volgen elkaar snel op voor Duco. Hij wordt geopereerd aan zijn been en krijgt een stalen pen ingeplaatst. Zijn hersenschudding blijkt mee te vallen, na een paar dagen kan hij weer redelijk helder denken. Hij vind een plek in het ziekenhuis waar hij zijn laptop kan aansluiten, en vind ruim dertig onbeantwoorde mailtjes. Chris bestookt hem doorlopend met berichten over de nieuwe opdracht. Het is wel duidelijk dat Chris zijn toestand nogal onderschat.

Na ruim een week komt hij thuis. Zijn zus brengt hem, en met moeite loopt hij met z'n krukken over de galerij. Het huis is er nog, zijn planten staan er verdort bij en de ringweg ruist alsof hij niet gemist is in de week dat hij weg is geweest. Wat, zoals hij later bedenkt, ook wel klopt. Ringwegen hebben geen mensen nodig, mensen wel ringwegen. Duco wandelt wat door zijn huis, zet koffie, en laat voor de beleefdheid zijn zus ook een kop meedrinken. Ja, hij zal rustig aan doen, niet te hard werken, maar hij red zich wel in z'n eentje. Morgen of vanavond belt hij wel om te vertellen hoe het gaat.

Duco schuifelt zich zelf op de bank, zijn been rechtop. Rustig aan doen, volgens de dokter. Hij pakt zijn laptop en besluit eens een uurtje bij te lezen. Alle gaten die zich in een paar dagen internetloos bestaan hebben gevormd in vullen. Orde maken uit de vele mails die Chris stuurt - straks ook maar eens bellen om te vertellen dat hij weer thuis is.

Na een uurtje heeft hij wel een aardig overzicht gekregen van de situatie. Bij de klant waar Chris het over had - een grote drukkerij - was blijkbaar behoefte aan meer functies voor hun programma. Chris had een lijstje gestuurd met vereisten, en dat was nogal wat. Indrukwekkend, dat Chris zo'n grote klant binnen had gehaald. Normaal ging Duco op bezoek bij nieuwe klanten of bij de bank - hij was een betere prater dan Chris, die toch vooral goed was in techniek. In een laatste mail vroeg Chris of het misschien een idee was om hem het contact met deze klant te laten doen. Het was een talent wat hij vast nooit had ontwikkeld, dacht Duco, en hij vond dat hij lang genoeg gewerkt had en besloot te gaan slapen.

Laat (3)

Als Chris binnenkomt is het officiele bezoekuur bijna afgelopen. Eigenlijk wil het ziekenhuispersoneel niet te veel bezoek op Duco loslaten, maar na wat aandringen mag Chris toch naar binnen. Duco vertelt zijn verhaal - ja, wat was het stom om achter die fietser aan te rennen, het kruispunt over, en ja, wat een geluk dat hij niet overreden is. Het had maar een halve meter gescheeld. Duco houdt zijn beschrijving van het ongeval kort, want hij is razand nieuwsgierig naar het nieuws dat Chris aan te kondigen heeft.

Chris vertelt dat hij vanmiddag bij een klant was, en dat ze waarschijnlijk gevraagd zal worden of ze hun programma nog wat uit kunnen breiden. De klant was zo tevreden over het nieuwe product, en hun ondersteuning daarbij, dat ze zich afvroegen of er nog extra functies kunnen worden toegevoegd aan het pakket. Chris laat een lijstje aan Duco zien. Duco is vermoeid, en niet helemaal helder meer, maar het is wel duidelijk dat dit een grote opdracht is. Chris raakt helemaal enthousiast van de mogelijkheden - dit is enorme stap. Terwijl hij steeds luider en sneller begint te praten, en even snel uitrekent wat het gaat kosten en opleveren, en hoeveel uur ze moeten werken voelt Duco steeds meer hoofdpijn komen.

Iemand vraagt of Chris wat rustiger aan wil doen, het bezoekuur is al voorbij. Chris ratelt door, en even later komt ook een verpleegster vragen of hij niet eens naar huis wil. Ze zegt erbij dat iemand met een flinke hersenschudding niet zoveel drukte kan hebben. 'Ja', roept Chris gevat terug, 'maar vragen ze aan iemand die veel drukte heeft of die een hersenschudding kan hebben?'. Uiteindelijk luistert Chris toch maar naar de verpleegster die hem echt de deur uit wil hebben, en vertelt dat hij morgenavond nog belt. En dat hij Duco's laptop, die op hun kantoortje ligt, nog komt brengen. Als ze deze opdracht echt willen binnenhalen, moet er tenslotte wel gewerkt worden.

(wordt vervolgd)

Laat (2)

Duco slaat zijn ogen weer open in een ziekenhuis. Hij kijkt om zich heen, en al snel is er iemand bij hem om hem zijn situatie uit te leggen. Hij is aangereden terwijl hij het kruispunt overrende. Gelukkig heeft hij het overleefd, zegt een strenge dame die aan zijn bed verschijnt. Hij heeft een gecompliceerde beenbreuk en een flinke hersenschudding, wordt hem verteld. En nog meer, ze hebben hem verdovingen gegeven, maar dat onthoud hij allemaal niet zo goed. Hij probeert te bewegen, maar dat gaat maar moeilijk.

In het ziekenhuis, dus. En een lange revalidatie. Dat is het laatste wat hij kan gebruiken. De afgelopen maanden heeft hij al z'n tijd in het bedrijf gestoken. Samen met z'n compagnon Chris heeft hij een it-bedrijf. Twee man en het beste plan voor een boekhoudprogramma. Een vliegende start bezorgde hen een aantal klanten, maar nu moeten ze zoveel tijd steken in de ondersteuning dat de ontwikkeling van het programma avonden en nachten opslokt. Hij wil een extra man aannemen, maar dan moet de bank mee werken. Duco doet z'n ogen dicht en probeert wat te slapen, maar dat lukt maar weinig met de hoofdpijn.

De dag verstrijkt langzaam. Duco heeft ondertussen wat mensen gebeld - zijn telefoon is gelukkig heel gebleven bij de crash. Zijn kleren zagen er gehavend uit. Familie is op bezoek geweest; zijn zus en zijn ouders kwamen om half zes 's middags.

Om half negen gaat zijn telefoon, terwijl hij nadenkt over de dagen die gaan komen. Morgen zal zijn been geopereerd worden, en zo gauw als zijn hersenschudding weer over mag hij het ziekenhuis uit. Een paar dagen, en dan kan hij naar huis. Hij neemt z'n telefoon van het kastje en ziet dat Chris belt. Chris vertelt dat hij in de stad is - terug van een klant - en dat hij nog even langs het ziekenhuis komt. Hij heeft goed nieuws, kondigt hij aan.

(wordt vervolgd)

Laat (1)

Ergens in de stad slaat een kerkklok drie maal. Duco loopt over het plein. Met grote stappen en telkens op het horloge kijkend gaat hij verder. Hij is al tien minuten te laat, en het is nog zeker zeven minuten lopen. Zijn fiets is gestolen, en nu moet hij lopen. Zijn tempo lijkt meer op snelwandelen, en daardoor voelt hij zijn kuiten verzuren. Hij moet snel weer eens gaan trainen.

Wat is nu het verstandigste? Door de stad, waar het druk is, of er net om heen lopen? Hij besluit er doorheen te lopen. Het is tenslotte pas donderdag, zo druk zal het niet zijn. Een paar straten verder is het toch wel druk. Dat winkelend publiek komt tegenwoordig dus al op donderdag om hier te slenteren, en vooral in zijn weg te lopen. Behendig slingert hij tussen de mensen door. In volle concentratie, elk gaatje tussen de rijen benuttend snelt hij door de winkelstraat. Uit een winkel komt een oudere vrouw, en hij botst er bijna tegenop. Hij staat op het verkeerde been om direct naar links te stappen, en dus moet hij even stilstaan. Liefst zou hij ze allemaal uitschelden, al die suffe konijnen die hier zijn weg staan te versperren. Natuurlijk doet hij het niet, maar het komt nu wel heel slecht uit dat zijn fiets is gestolen.

Om tien voor drie zou hij namelijk aanwezig zijn bij zijn bank. Duco is ondernemer, en heeft een lening nodig. Normaal zou hij met de auto zijn gegaan naar de bank, maar zijn compagnon had de auto vandaag nodig. Toen hij vanmiddag op weg wilde gaan bleek zijn fiets gestolen te zijn. Nu loopt hij in zijn nette kleren - hij moet tenslotte naar de bank - door die stad te racen. Zonder telefoonnummer van de bank, ook dat nog.

Gelukkig komt er zelfs aan de drukste winkelstraat een eind. Aan de overkant van het verkeersplein ziet hij het bankgebouw staan. Tien minuten te laat, terwijl hij net een goede indruk wilde maken.Driftig drukt hij vier keer op het knopje voor het voetgangerslicht. Die fiets.

Die fiets die daar aan de overkant rijdt heeft net zo?n rood plaatje achterop als de zijne had. En er zit ook nog dezelfde voorlamp op. Dat kan geen twijfel zijn, dat is zijn fiets, die wordt bereden door een slungelige jongeman. Vlug kijkt hij en sprint hij naar de overkant. Hij kan net op tijd bij de fiets zijn om hem tegen te houden, schat hij in. Gefocust rent hij door, zijn tas met zich mee slingerend, het eerste voetgangerseiland op. Hij is er bijna als hij getoeter hoort en hij een enorme tik tegen zijn benen voelt.

(wordt vervolgd)

Oud Hollands

Of hoe typeert u het nieuwe jasje?

Tourvolgers

Toch nog eens over die Tour. Ik weet het, voor veel mensen zal het mediabombardement al te veel zijn, maar toch. Wat een monster is het toch. Niet alleen voor de renner, maar ook voor de toeschouwer.

Gemiddeld drie uur live televisie per dag zijn er beschikbaar, en tijdens de bergetappes bijna zes uur. Er waren jaren dat ik gemiddeld wel 2 uur op een dag keek. Ik herinner met een eeuwig durende etappe door de bergen, met een kopgroep van een man of 12. Alle favorieten waren mee, maar Indurain had de boot gemist. Jan Ullrich was 22 en reed als meesterknecht bijna z'n kopman Riis uit de gele trui. Hij was 22 en werd ook toen tweede. Dat was 1996.

Sindsdien zijn er wat kilometers voorbij getrokken op het beeldscherm.

Maar het is een onpraktisch ding, die Tour. Het kost uren om op de hoogte te blijven via de TV. Dit jaar gebruik ik voor het eerst het web regelmatig; als een soort RSS biedt Elja maar liefst 8 verschillende tekst-verslagen aan. Dat is nog eens een oplossing. In plaats van zinloos veel uren te kijken naar een koers die maar niet wel losbarsten, kan er nu nog wat naast gedaan worden. Het monster is onder controle. Voor mij althans, voor anderen duurt het nog een week.

Blote voeten

Een dag geschiedt op blote voeten. Na de douche luchtige kleren aan.
Een dag geschiedt zonder veel moeten. Veel boeken in weinig dagen.
Even slippers aan en kuierend naar de winkel. Verse basilicum geurt knisperend tussen de vingers.

Vrijdagmiddagliedje

Een stukje tekst waar u met uw cursor naartoe kunt navigeren om vervolgens de knop van uw muis in te drukken, waarna allerlei mooie klanken uw leven kunnen verrijken

Paradoxje

Allround Gevel Reiniging heette het bedrijf waar ik langs reed. Toch hadden ze een prachtig stuk graffiti op de eigen voordeur staan.

Vormcrisis

Of waarom lukt het niet om de Metro-puzzel vanmorgen binnen drie minuten op te lossen?

Euroshopper Kruidenboter

In de koelkast tref ik een kuipje Euroshopper Kruidenboter. Het is lunchtijd en er moet gesmeerd worden. Voor ik het weet sta ik het keiharde spul op de boterham uiteen te duwen. Wrikken met een mes om het plat te krijgen. Wat een troep. Ongetwijfeld gemaakt van de allergoedkoopste en allerslechtste vetten die er verkrijgbaar zijn op de wereldmarkt.

Sindsdien ben ik akelig bewust aan het worden van het kopen van goedkope waren in supermarkten. Een ontwikkeling waarvan ik niet weet of ik er nu zo blij mee moet zijn.

Dat kan natuurlijk ook

Een vouwfiets is niet bepaald cool. Wat doe je er aan, als je vanuit je trein toch moet fietsen? Juist, een eenwieler meenemen.

*

Een appel eten onderweg is gezond, maar niet bepaald origineel. Wat doe je er aan, als je toch vitamines binnen moet krijgen? Juist, een tomaat eten. (En dan nog leren om niet te slurpen)

*

Een sticker op je auto is tegenwoordig heel gewoon. Wat doe je er aan, als je toch origineel wil zijn? Je kijkt eens goed naar de eo-sticker, en besluit een haai achter het visje te plakken.

Zondag Fotologdag

Blijf flirten (2)

What if what you do to survive /
Kills the things you love /
Fear's a powerful thing

(Uitzicht)

Blijf flirten

Alweer een dagje weg ? het is zomer ? nu Amsterdam. Mooie stad die ik niet heel goed ken. Tegen het middaguur kwam het eerste bericht. Londen. Bommen. De zon scheen, er was witbier en ijsthee, en al snel dacht ik er niet meer aan. Het werd zorgeloos avond.

Tijdens het avondeten bedacht ik dat restaurant 11 wel een positief stukje waard was. Hip ingericht, formidabel uitzicht over Amsterdam en origineel eten. En ons soort mensen, zou Louter toevoegen. De dingen gebeurden zoals dat gaat in een restaurant en ik maakte en passant wat aantekeningen van deze mooie plek. Voor een stukje. Misschien moesten we een geheime webloggers restaurant gids beginnen.

Opnieuw is er even gerucht. Ik vang iets op over 300 doden. Even stil

Hell no

Ik hoop dat het niet waar is. Maar snel is het feest weer terug rond mij. Amsterdam en zomeravondlicht. De jongens en meisjes aan de bar blijven flirten. En misschien is dat ook wel het beste antwoord op terrorisme.

In de grote stad

Het bordje van de metro geeft twee minuten aan. Buiten het metrostation kondigt zich een nieuwe stortbui aan. Twee bejaarden kijken vertwijfeld in hun Er-op-uit Boekje.

Op de roltrap komt een man naar boven. Dat doen ze de hele tijd, maar deze valt me op. Hij draagt een grote bruinglazen fles en spreekt luidruchtig. Hij zwalkt heen en terug over het perron. Roept iets over de zuidenwind en slangen.

De metro komt. Ik stap in en hij zwalkt hetzelfde metrostel binnen. Luid zet hij zijn betoog voort, maar enige lijn zit er niet in zijn verhaal. Medepassagiers kijken wat meewarig rond. Ze twijfelen of ze een opmerking zullen maken over zijn gedrag. Uiteindelijk doen ze het niet. De Wouter-Bos-kloon gaat zelfs de geprinte versie van Le Monde lezen. Onze bijzondere gast blijft onrustig heen en weer lopen.

Net als ik besluit dat ik hem zielig vind, vertrekt hij. We zijn twee haltes verder. Hij staat nog even in de deuropening, verkondigt dat hij van ons allemaal houdt, en vertrekt.

Wie scheep gaat

2 keer vertraging zorgde ervoor dat ik in
3 dagen een boek van
4 honderd pagina's dik kon lezen met
5 perspectieven erin

Van Rascha Peper las ik de roman Wie scheep gaat (2003). Het is een verhaal over de verschillende manieren waarop de nabestaanden van Hanna LeCoultre omgaan met haar verdrinkingsdood. Haar oude vader, haar man, de man met wie ze haar man bedroog en haar nichtje van 15 kiezen allemaal hun eigen manier om verder te leven. Dat levert een fantastische decor op met vier diverse spelers. Maar door de hoeveelheid perspectieven ontstaat wel het gevoel dat je enkel naar bijrollen zit te kijken. De werkelijk hoofdpersoon ligt op de bodem van de Atlantische Oceaan. Over haar komen we niet zoveel te weten.

Op die manier kabbelt het verhaal naar het einde, waar tussen de regels door steeds meer duidelijk wordt dat bijna alle figuren falen in hun poging Hanna te behouden. Terwijl je op een plot zit te wachten, is ineens de laatste pagina aangebroken. Het boek eindigt op punt waar het nog 200 pagina's door had kunnen lopen. Na 478 pagina's wordt je achtergelaten met slechts de suggestie van een plot.

Dat is het vreemde aan Wie scheep gaat: omdat het geen aanwezige hoofdpersoon kent, en een open einde, leunt het sterk op de schrijfstijl. Een schrijfstijl die overigens erg goed leest, maar af en toe op moet passen voor sentiment. Al met al een boek dat een ongebruikelijke opbouw kent, maar wel goed leesbaar is.

Zomer

Het regent dan wel hard, er zijn toch wel symptomen die er op wijzen dat het zomer is.

Drie keer in een week barbecuen, bijvoorbeeld.

Flipperkastgevoel

De wereld bestaat uit onwaarschijnlijkheden. Met een glas bier stonden we te praten over de verhuurder die weigerde te komen nameten of de aangeboden ruimte wel werkelijk 100 vierkante meter was. Of een ander borrel onderwerp. Goudmijnen in Mongolie, dat mag ook.

Er kwam een aantal Aziaten binnen. Met fototoestellen ? voor ik het weet stond ik ook op een foto. Even snel als ze gekomen zijn, zijn de Aziaten weer vertrokken. Later hoorde ik dat het om de toekomstige burgemeester van Taipei ging, die met zijn gezelschap in Nederland was. Hij kende hier iemand via-via-via-via. God dobbelt niet, zegt Einstein. Maar soms lijkt het er wel op.

Zondag Fotologdag

Straattaal

Mooie zinnen zegt ze. Dagelijks leven en poëzie ligt voor het opscheppen 'Ik zag je lopen op straat, maar ik liep te stressen over aardbeien en powerpoints'.

Een teleurstelling voorkomen

Morgen begint le Tour ? oftewel de Ronde van Frankrijk. Natuurlijk speelt u ook mee in de Rondemaster, en volgt u de wedstrijd op de voet.

Ik zag een man die zat de Sportweek te lezen. De voorkant kondigde 20 pagina?s Tour aan. Uitgebreide overzichten en interviews. Lance tegen de rest, was de titel. Leuk, leuk, leuk, lezen, lezen, lezen, dacht deze informatiejunk. In de kiosk keek ik later rond, maar ik besloot dat ik het toch eigenlijk niet nodig had. Bovendien had ik niet genoeg euro?s bij me.

Later liep ik de trein binnen. Het was stil en laat. De puinhoop die de stroomstoring had veroorzaakt was gelukkig weer voorbij. Op schema naar huis. Dat mocht ook wel, na 16 uur onderweg. Bij binnenkomst zie ik een krantje liggen. Een sportblad. Ik sloeg het open ? jawel, de Sportweek. Nu mocht ik gratis lezen - en kon ik het uitneembare Tourdossier meenemen.

Uiteindelijk heb ik het helemaal niet meegenomen. Er stonden veel verhalen in over vakantievierende voetballers. En een paar overzichtjes over wielrennen, maar niet eens de complete lijst met deelnemers. Het etappeoverzicht was vrijwel gelijk aan dat wat ik in een huis-aan-huisblad had zien staan. Een paar interviews, waaronder de Rabo-debutanten die werkelijk in elke media aandacht krijgen. En toen was het uit.

Ik was een beetje teleurgesteld. De kop was zoveel belovend. Sportweek bleek een flutblaadje. Maar ik was blij dat ik een andere teleurstelling had kunnen voorkomen ? geen Sportweek gekocht.