Deadlinetroubles (slot)

Deadline gehaald. Hedenmiddag parkeerde ik mijn fiets tussen de BMWs op de parkeerplaats van de drukker. Morgen weer echte stukjes. Nu even kijken of ik de blogroll kan repareren.

Deadlinetroubles

Wegens enkele lijken in de kast die opgeruimd moeten worden, even geen stukjes.

U vermaakt zich wel.

Taalkwesties

Een paar zinnen:

Boer 1 vindt koe A belangrijker dan koe B.
Boer 1 vindt koe A belangrijker dan boer 2.
Boer 1 vindt tijdig melken belangrijker dan boer 2.

Dit type zin kwam ik tegen. Wie ze zo naast elkaar zet, ontdekt dat ze voor meerder uitleg vatbaar zijn. Een van de constructies is verkeerd, maar waar zit de fout?

(En ja, natuurlijk kan je dit vermijden door te stellen dat 'Koe A is belangrijker voor boer 1 dan voor boer 2'.)

Zondag Fotologdag

Onderweg

Varia

De man hield een Lang Saai Praatje. Veel open deuren en een tochtige onderbouwing. De symboliek kon niet beter op z'n plaats zijn toen ik zag dat iemand op de rij voor me aan de asperine ging.

*

De Belgische tv zendt graag wielrennen uit. Maar zelfs zo graag, dat ik vorige week op twee kanalen tegelijk dezelfde wedstrijd kon zien.

*

Andijvie met tumtum is wel lekker.

Identificatie van Googleaars

Aaf Brandt Corstius schrijft in de NRC van gisteren een stukje over Googleaars. Nu kennen webloggers die mensen wel; de statistieken zitten er vol van. Favoriete zoektermen zijn regenradar, straattaal en kneedgum.

(Overigens zou ik de theorie willen opwerpen dat deze verdwaalde Googleaars niet de meest handige surfers van het web zijn. Een sterke aanwijzing daarvoor is het feit dat dit type bezoekers nog niet is overgeschakeld op Firefox of andere alternatieve browser, maar nog steeds Exploderrer gebruikt).

In ieder geval, Aaf Brandt Corstius geeft in datzelfde stukje toe dat ze wel eens haar eigen naam zoekt. Nu ben ik die naam ook wel eens tegengekomen in de statistieken. Dat komt omder er hier een klein citaat staat. Betrapt! Bij deze is de eerste googleaar geidentificeerd.

(en Aaf Brandt Corstius, mocht je dit stukje tegenkomen, reageer dan eens. Kan ik mijn vermoeden bevestigd zien)

Mannen met kabels

Ze breken de straat open op een paar plekken
Hebben een rol kabels bij zich
Bij elk gat staat een mannetje
Ze sleuren de kabel door het gat
Een halve meter per seconde.

Maar ze bellen draadloos, deze mannen met kabels, dus waarom ze nog bezig zijn met al die draden, blijft een raadsel.

Haastige spoed (2)

Ik rende de deur uit. Het was al 16 minuten over. Normaal ga ik om 14 minuten over weg, dus ik had twee kostbare minuten verloren. Alweer was ik laat, maar ditmaal had ik in ieder geval mijn spullen bij me.

Ik snelwandelde naar het station en keek naar de lucht. Als ik tijd en een toestel had kon ik foto's maken van een opkomende zon met mistflarden er tussen. Maar ik sprint door en dat verderop de straat is afgesloten. Er hangt een rood-wit veiligheidslint dat een deel van het parkeerterrein afsluit. Verder is er niks te zien. Vanaf de andere ingangen kan je gewoon nog het parkeerterrein op, dus effectief is het niet. Zou hier iets gebeurd zijn afgelopen nacht?

Als ik niet zulke haast had gehad, zou ik een diepgaand onderzoek hebben ingesteld. Nu haalde ik nog net mijn trein.

Sterretjes zien

'He, is dat een vallende ster die omhoog valt?
- Of zou het toch een vliegtuig zijn?'

Niet voor herhaling vatbaar

Gisteravond probeerde ik iets nieuws uit te vinden. Dat moet soms, je weet nooit of het werkt. Wat een boer niet kent, dat lust hij niet. Maar ik ben geen boer, en dus probeer ik wel eens iets nieuws.

Helaas, pannenkoeken met filet americain zijn geen succes.

Zondag Fotologdag

Ik schoof wat in de boekenkast, en dacht, wat Penguin kan, kan ik ook.

ALVB

ALVB is de titel van de nieuwe roman van IJlander (Gijs IJlander, maar tegenwoordig staat alleen het laatste deel van dit pseudoniem op de kaft). ALVB, de afkorting voor Ars Longa Vita Brevis betekent De kunst is blijvend, het leven vluchtig. Deze titel slaat terug op het kunstenaarsproject waarbij gynaecoloog Allard Ipema betrokken raakt. Een Nederlandse kunstenares besluit om samen met een Surinaamse man een kind te krijgen in een project waarbij de verzoening rondom de slavernij centraal staat. Allard wordt gevraagd om de medische begeleiding in dit mediaspektakel op zich te nemen, en hij doet dat. Het project blijkt zijn leventje als succesvol gynaecoloog - getrouwd, een dochter - onder druk te zetten. Problemen die al langer speelden binnen zijn gezin komen nu naar buiten. In een rollercoaster, zoals de achterflap het verhaal terecht noemt, verlaten zowel zijn vrouw als zijn dochter hem.

ALVB is een roman van deze tijd. Het mediacircus vermaalt alle menselijkheid. Net echt. Maar wat ontbreekt in het boek zijn de karakters. Vrijwel alle figuren in het boek ontberen het vermogen tot reflecteren. Ze doen maar iets, lijkt het wel, en dat komt de geloofwaardigheid van het boek niet ten goede. Deze vervelende eigenschap zorgt er voor dat het boek beter had kunnen zijn, als IJlander er wat meer aandacht aan had besteed.

Eindoordeel:

Haastige spoed

Ik was het huis uit gerend, paraplu en ipod en telefoon op zak. Twee bananen in de hand want geen tijd, geen tijd om te eten of wat dan ook. Deur achter me dicht getrokken en naar de trein.

Pas een half uur en een overstap verder kwam ik er achter dat ik portomonnee met kaartje, geld en identiteitspapieren vergeten was. Oeps. Dan was ik dus aan het zwartrijden. En daar ben ik helemaal niet goed in. Ik besloot terug te keren - de benodigde bus zou ik immers zeker niet in komen enkel op vertoon van blauwe ogen.

De terugweg ging tergend langzaam. En natuurlijk, al snel kwam er een conducteur binnen. Ik legde mijn verhaal uit. Waarschijnlijk keek ik zielig genoeg, want ik mocht blijven zitten en werd niet eens op de bon geslingerd. Bij deze dus drie hoeraatjes voor onze Spoorwegen.

Hogesnelheidstijd

Hedenochtend is herfst binnen gevallen in Nederland. En vanmiddag zag ik de eerste kerstman aan een gevel hangen. Zover ik weet zit daar nog drie maanden tussen.

Een mens krijgt ook geen tijd meer om te akklimatiseren.

Het belang van lijnen

Normaal knutsel ik nauwelijks aan de lay-out als ik iets typ met Word. Of hooguit achteraf, even snel een paar kopjes vet en klaar. Het gaat tenslotte om de inhoud. Meestal staan mijn stukken dan ook links uitgelijnd, zoals dat standaard is ingesteld.

Nu heb ik een zorgwekkende ontdekking gedaan. Als ik een stuk volledig uitlijn, ziet dat er netter uit. Maar het ziet er weer zo net uit dat ik minder kritisch ben op de inhoud. Hoe netter ik het maak, hoe minder de inhoud wordt. Als we dat dus omdraaien, dan moet ik dus vooral chaotisch vormgeven om de stukken een geniale inhoud te geven.

Toch mislukt, waarschijnlijk

Vannacht droomde ik
dat ik in Hong Kong was en vanuit
een wolkenkrabber foto's stond te maken:
zonder flits of statief
maakte ik haarscherpe foto's.

Onderdehand zou ik ze wel eens terug willen zien, die foto's.

Another Day

Stiekem ben je er natuurlik het halve jaar al mee bezig. Oordelen of een album jaarlijst waardig is. Meestal is het niet zo. Bij dit album wist ik na ongeveer 4 seconden dat het een goede kans maakt. Luister maar

Horizon

Zeppo schrijft over de horizon. Over het zicht tot aan de einder Een blik zonder een skyline om tegen te komen. Dat overkomt je zelden in de Randstad. Daar kan je over treuren, maar het is niet anders.

Tot ik vanmiddag de oplossing zag. Een weggetje dat volgens de kaart maar op een paar kilometer van de stad ligt. Drie kilometer tot de stadsrand. Zeven tot de wolkenkrabbers bij het centrum. En niks van dat stedelijke gedoe te zien. Je waant je in landelijk gebied, zolang je niet kijkt naar die grote manege verderop. Met dank aan het weer. Mist als oplossing voor mentaal ruimtegebrek. Welkom in het meest dichtbevolkte land van Europa.

Zondag Fotologdag

Nu het nog kan

Dus ik stel voor dat u mijn goede voorbeeld volgt door ook even in de zon te gaan zitten.

Met open einde

wanneer ik je verlaat
- voor vandaag alleen
laat lopen -
dan ben je nog woordloos

een onderhuidse belofte
de glimp van morgen weer
ligt op je lippen
bijna word ik overreden

Het Markermeer en een complottheorie

Sommigen stellen dat het het Markermeer vernoemd is naar het eiland Marken. Dat is natuurlijk een leuke theorie, maar niemad weet hoe het echt zat. Die ingenieurs die bezig waren met het ontwerpen van het nieuwe land waren natuurlijk grootverbruikers van papier en viltstiften. Daarom sloten ze een deal met de makers van al die stiften. Een bak gratis stiften voor de ontwerpers, de naam van een meer voor de fabrikant.

Nu is het nog wachten op het moment dat deze verhulde reclamespot aan het licht komt.

Een man met een dilemma

Tijdens het lunchuur wandel ik even naar buiten om een paar boterhammen te eten. Het is druk als ik gelijktijdig met een jongedame op een bankje ga ziteen. Snel daarna voegt zich er nog een derde man bij. Nadat we een jongen ervan weerhouden in de vogelpoep op het bankje te gaan zitten, ontspint zich een gesprek over hoe het komt dat het zo druk is. Elke stedenbouwkundige zou verrukt uitroepen 'Bankjes! Mixen! Sociale cohesie!'.

Hoewel, gesprek is een groot woord. Na een paar eerste zinnen gaat haar telefoon. Ze neemt op en belt met Nien. De window of opportunity tot een praatje sluit zich weer, en al snel vertrekt de dame weer op haar fiets.

'Ik val op te jonge vrouwen', zegt de andere man terwijl hij een kerstomaatje eet. Het duurt even voordat ik de opmerking begrijp. Hij blijkt leraar op het HBO, dat hier vlakbij is. En die dame die hier net zat, deed haar opleiding aan het HBO. Hij is 31. Of ik me in beeld dat hij kalend is, weet ik niet, maar inderdaad, hij is geen twintig meer. Nee, in de klas heeft hij daar nooit last van. Dan zijn het toch gewoon zijn leerlingen. Maar komt hij ze elders tegen - in de stad - dan gaat het mis.

Achteraf vraag ik me vooral af wat hij wel zag en ik niet. Wat zorgde er voor dat ik een mooie vrouw zag en verder niet zoveel, en dat hij 'voor haar viel', zoals hij dat formuleerde?

In de trein (27)

De man droeg een zwarte koffer. Een zwarte koffer van hard plastic. Verzint u maar een soort plastic, polypropyleen, polyethyleen of een ander poly-geval. Ongeacht het soort plastic dat er mee gemoeid was, dit was een koffer gevuld met Belangrijke Zaken en Gewichtige Dingen. Dat dacht ik, toen ik de man ernstig zag lezen in een nieuwsbrief over Grote Projecten.

Toen hij uitgelezen was, opende hij de koffer. Om er andere Bijzondere Teksten uit te halen, hoopte ik. Dit Nieuwsgierig Aagje keek mee wat er in de koffer zat. Hooggespannen verwachtingen werden ingelost. In de koffer lag het reclamekrantje van de Hoogvliet. Tijd voor complottheorieen, dunkt me.

Wel of geen stress

De stationsomroeper meldt een uitgevallen trein. Meteen is er reactie. De ene helft van het publiek stormt het perron af op zoek naar een andere trein. De andere helft pakt een telefoon en belt. De bijna-zakenman (strak pak dat ontsiert wordt door groene kipling-rugtas) spreekt en passant zijn maaltijd door. Piepers, sla en pudding. Warm te houden, want hij had de indruk dat het een puinhoop was. En als deze trein niet reed, zou de volgende ook weluitvallen.

Ik hoorde het aan en had mijn opties al gewogen. Zo'n vaart zou het toch niet lopen. Ik nam een hap van mijn brood en 34 minuten later dan gepland was ik thuis.

Klare Taal

Na Walter's boek dit keer weer een boek van een ander weblogger: Richard Osinga. Al weet ik niet wat er eerst was: schrijverij of webloggerschap. In het eerste deel van het boek Klare Taal leest het ook als een weblog: hoofdpersoon Jakob krijgt allemaal hapklare problemen, die hij binnen een hoofdstuk ad-hoc weer op lost. Zijn weinig principiele opstelling begint hem halverwege het boek steeds meer op te breken, en daar verandert het verhaal van karakter. Problemen die voorheen in een paar alinea's op te lossen vielen, beginnen nu steeds zwaarder en complexer te worden. Handelen krijgt consequenties en Jakob wordt meesleurd door de omgeving, wat ten kostte gaat van zijn impulsief afgesloten huwelijk. Het boek eindigt met een nieuwe zet van Jakob; onder het motto 'Nieuwe ronde, nieuwe kansen' wordt de lezer met een open eind het bos in gestuurd.

Conclusie: niet geniaal, wel onderhoudend

Langs de Legnissingel

Bezoek

Er werd gebeld. Ik liep naar de voordeur en deed nog even het bovenste knoopje van het overhemd dicht. Je weet nooit wie er op de stoep kan staan, en dan kan je maar beter een beetje beschaafd eruit zien. Dat bleek geen woord te veel gedacht. Er stond een meneer op de stoep in een pak (en dat met 25 graden).

Het was een meneer die met mij kwam praten over het einde van de wereld. En over intelligent ontwerp, en over het boek Daniel. En na een kwartier was hij weer weg, zonder dat hij zijn folder aan mij had gegeven. Het voordeel van dat soort bezoekers is dat ze je nog eens zorgvuldig laten argumenteren. Het nadeel dat ze op volstrekt onaangekondigde tijden en plekken komen.