Zuidwaarts

Tel de wolken. Staar naar het westen om te zien wat er aan komt drijven. Sla de krant nog eens open om te kijken naar de vooruitzichten. Nee, het is te herfstig hier. Ik ben weg. Niet naar California*, maar wel naar de zon en het zuiden.

En dus ben ik de afgelopen dagen bezig geweest met een winterslaap voor het leven in Nederland. Mensen gedag zeggen, taken elders onderbrengen. En nu dit log stilzetten. Tegen het einde van november ben ik terug.

*Elise gaat naar San Fransisco, met een vernieuwd weblog.

Op de markt

Er staat ook een draaiorgel. Het speelt Robbie Williams, geloof ik. Ik passeer de draaiorgelman zonder hem aan te kijken. Bij het voorbijgaan vraag ik me af of hij geen rsi krijgt van al dat geschud met zijn centenbakje.

Maassluis

Wat drijft hem naar dit dorp, zou de voorbijganger zich afvragen. Vanuit het gemoderniseerde stoptreintje ziet hij alleen maar havens en treurige jaren 50 bouw. Hoewel, treurig: is geluk dan afhankelijk van stedenbouw? Dat is een pretentieuze stelling. Na het doorkruisen van wat groen stopt het treintje in het dorp, twee haltes voor het eindpunt. Hij stapt uit, en wacht even tot hij het spoor kan oversteken - er is hier geen voetgangerstunnel of stationshal. Maar Nederland zou Nederland niet zijn als er geen kaartje stond bij de kleine taxistandplaats aan het station. Al snel ziet hij het: langs de molen lopen om bij de Nieuwstraat te komen.

Hoe dichter hij bij het centrum komt, hoe ouder het wordt. 1978-1952-1931-1670? Er zal ongetwijfeld 'Anno' op de huizen staan, maar hij heeft er geen aandacht voor. In het pitoreske dorpstraatje ziet hij een zaak die onder zijn familienaam wordt gevoerd. Bijzonder, dat zie je niet veel. Ook daar gaat hij aan voorbij, verderop ziet hij de borden van de fotozaak waar hij heen moest.
Na een kwartier staat hij weer buiten en legt hij dezelfde route opnieuw af, nu terug naar huis. Het spettert een beetje, maar er zit een tas om het nieuwe fototoestel dat hij juist hier kocht. Hij overdenkt wat hij zag in het dorp. Als het net even anders was gelopen was hij hier opgegroeid. Dan was dit zijn hometown. Gelukkig, denkt hij, is het niet even anders gelopen.

Semi-anoniem alcoholist

Vanaf de halte kan ik de glasbak zien. Terwijl ik wacht komen en gaan de mensen. Een vrouw met een RTL-FM-tas arriveert en begint flessen in de bak te stoppen. En ze stopt niet meer. De ene na de andere groene fles verdwijnt in de glasbak.

Vast een feestje gehad, hoop je. Of na hoeveel flessen zou je iemand alcoholist kunnen noemen?

Maar wat zit er achter de deur?

*Update*

De column van Zwagerman waar ik over sprak is hier te lezen (via)

Boek zoekt schrijver

Nadat er iets over zakkenrollers was omgeroepen, bedacht ik het volgend verhaal.

Jongeman is talentvol sprinter. Wint allerlei wedstrijden in de jeugd van het atletiek en probeert de overstap te maken als prof. Maar, helaas, hij kan de druk als professional niet aan. Op de training laat hij geweldige resultaten zien, maar op de wedstrijden maakt hij er niets van.
Na jaren van miserre besluit hij zijn talent anders te gebruiken. Hij kan immers nog steeds enorm sprinten. Als tassendief doorkruist hij de stad. Een ieder die hem probeert te volgen is hij te snel af. Op die manier bouwt hij alsnog een 'carriere' op.

Enfin, dit verhaal zoekt nog een schrijver die het wat verder uitwerkt. Is er iemand met veel vrije tijd die het ding wil adopteren?

Etnisch Eten Etcetera

Dit weekend uit eten bij een Pers / Iranier. Etnisch eten betekent meestal veel zout, veel kruiden en een menu dat is aangepast aan de Nederlandse smaak. Ik weet niet of er iets als een culinaire cultuurschok bestaat, maar dat Perzisch / Iraans was vooral een nieuw terrein van smaak. Een toevoeging aan de ooit op te richten geheime webloggers restaurantgids.

*

Etcetera: Helaas bestaan er nog geen permalinks naar kranten. Anders had ik u verwezen naar een interessante column van Zwagerman over de status van popmuziek in de NRC van dit weekend (nu kunt u bij het oud papier gaan zoeken).

Iedereen een eigen leesladder?

Ronald schrijft een paar dagen geleden over linklijstjes. Blogrolling gaat gebukt onder enorme hoeveelheden spam, waardoor het ping-systeem onbetrouwbaarder wordt. Bovendien prefereer ik pingen - als iedereen het doet - boven een RSS-reader.

Blogrolling werkt weer even, maar de vraag is voor hoe lang. Ondertussen was ik overstapt op de Verse Meuk-Tracker, een alternatief. Maar de VMT is nog erg beta (momenteel is de site plat). Enfin, vanmiddag herinnerde ik me een template tag in Pivot waarmee ik in ieder geval een tijdelijke oplossing heb.

Immers, met de template tag RSS kan je een RSS-feed invoegen, alsmede bepalen hoeveel berichten je wil zien uit die RSS-feed en ook de opmaak beinvloeden. Hieronder drie feeds als voorbeeld.

Slashdot:


Woordenaar:


File Under:



Wat nog ontbreekt is een manier om deze feeds op chronologische volgorde te krijgen. Een mogelijke oplossing is het invoegen van de Leesladder-RSS:

Leesladder:



Maar dat heeft ook een nadeel: daarmee ben ik gebonden aan de lijst van Blokje, de samensteller van de Leesladder. Dat is een goede lijst, maar ik wil er wel een paar weblogs aan toevoegen. Ik heb net even zitten kijken naar diensten als Bloglog en Bloglines, maar zover ik zie bieden ze wel de mogelijkheid aan om RSS-feeds te verzamelen, maar weer niet om die verzameling als RSS-feed te verkrijgen.

Samengevat: een tijdelik en dynamisch linklijstje kan ik zo samenstellen. Maar chronologie of updates zijn moeilijk vast te stellen.

De ontdagelijksing

Film van Alledag bestaat nu zo'n tweeenhalf jaar, waarin ruim 1300 entries verschenen, inclusief linkdumps. Dagelijks verscheen er een nieuw stukje. Dat geeft stramien aan een weblog.

Maar meer en meer ben ik de afgelopen maanden gaan twijfelen aan dat systeem van dagelijksheid. Van stramien werd het een keurslijf: de dwang om elke dag een verhaal met plot te hebben. Omdat je bezoekers dat nu eenmaal verwachten. Maar niet elke dag kent z'n verhaal dat zich laat loggen. Met sparen en creatief schrijven kan je een eind komen, dat is waar. Maar ik denk dat het dagelijkse stramien uiteindelijk ten koste gaat van de kwaliteit. Aan een stukjesmachine heeft niemand wat.

Vandaar een nieuwe term: de ontdagelijksing. Dit is geen 'ik stop' stukje - dan had ik wel iets dramatischers verzonnen. Maar het is wel een aankondiging van veranderingen. Hoe het precies gaat uitwerken, weet ik nog niet - misschien ga ik meer onderwerpen aansnijden (politiek?) en hopelijk worden de stukjes 'minder mager'. Dit weblog is z'n jeugd ontgroeid, zo lijkt het.

Zwervend nummer

13.10.05, 13:19, 1x stond er op de telefoon. Een gemiste oproep. Soms lijkt het erop dat mensen je juist gaan bellen als je je telefoon even alleen hebt gelaten.

Ik klikte wat en zag een onbekend nummer. +31 en nog wat cijfers (u dacht toch niet dat ik hier vrolijk telefoonnummers ging rondstrooien). Ik belde en was benieuwd waar ik uit zou komen. Het bleek dat mjin telefoonnummer was opgedokeld door iemand die een papiertje tegen was gekomen waarop dat nummer stond. Daarna had ze gezien dat het papiertje van begin juni was. Pas vandaag was ze het papiertje tegengekomen.

Spannend. Mijn telefoonnummer zweeft dus via dat papiertje door de wereld. Benieuwd welke oproepen ik nog meer krijg in de komende maanden.

Dance into the light

Er zit een mugje bij de lamp. Niet zo'n steekbeest - die had ik doodgemept, maar een ander, roestbruin gekleurd zweefbeest. Sinds ik het beest voor het eerst zag, tien minuten geleden, draait het rondjes onder de lamp. Het draalt wat - dan vliegt het weer tien centimeter naar links, dan weer iets naar naar boven en naar rechts.
Bovendien is de vlucht van het beestje niet al te stabiel. Ritmisch valt hij op en neer. Stuiterend. Alsof hij bezig is met een ingewikkelde muzikale compositie. Effectief komt het dier niet verder dan een centimeter of twintig rond een vast middelpunt. Een duidelijk teken van hogere intelligentie. Erkenning van culturele capaciteiten van dit insect is noodzakelijk!

Maar voordat ik het Danstheater kan bellen, wordt het gebrek aan erkenning dit gekweld genie te veel en wordt het zweefbeest suicidaal. Hij verbrandt in de hitte van de lamp.

Op congres

De zaal had het wel gezien. Het voorzitter deed nog iets aan een dankwoord. Oh, en er was nog een extra spreker, die kwam nog even. Het bleek een Britse caberetier. Hij praatte wat met het publiek, en haalde een bolletje wol uit zijn koffer. Hij gooide een bolletje naar een man voorin het publiek. En liet de man verder gooien.

Dat was het startsein voor zijn mede-samenzweerders in de zaal om er nog wat bolletjes wol achteraan te gooien. Een stuk of vijftig bolletjes, vermoed ik. De zaal verviel in anarchie, rebellie en hilariteit. Iedereen smeet bollen wol heen en weer. Ik zat behoorlijk in het midden, dus kreeg genoeg bolletjes toegeworpen. Na vijf minuten was de wol nog niet op, maar ging het fluitje en was het speelkwartier voorbij.

Hoe we ons bevrijd hebben uit de verschrikkelijke warboel van woldraadjes is een ander verhaal, maar wat ik wel weet is dat ik dit nog een keer wil doen. Tijd voor een Guinness Book of Records-poging op het Malieveld, ofzo.

Kristal of basterd?

(Sommige linkjes klikken het best)

Zondag Fotologdag

Kennismaking

Vermoedelijk hebben de meeste lezers van dit weblog wel een mobiele telefoon. En daarmee waarschijnlijk ook een voicemail. U kent de dame die vertelt 'Dit is de voicemail van...' en 'Spreek na de piep uw bericht in'.

Maar wacht eens, kent u die dame wel? Eigenlijk niet, vermoed ik. We zouden eens een meeting moeten organiseren. Dan kunnen al die gebruikers eens kennismaken met die mevrouw die ze al zo lang aanhoren.

Kaartjes

Een kaartje. Denkt u eens na over wat het zou kunnen betekenen, voordat u op meer klikt.

Toen ik het zag moest ik aan iets moorddadigs denken. En niet aan, zoals de legenda aangeeft, aan uitgestorven voorouders van de mens.



Dit plaatje komt uit The Agile Rabbit Book of Historical and Curious Maps - een grappig boek met nog veel meer obscure kaarten. Fijn bladermateriaal voor maar 15 euri.

De mooiste zin van gisteren

Al ruim twee weken loop ik met een stukje rond onder die titel. De titel slaat dus nergens op, maar het bekt wel lekker. Het zit ritmisch juist, die titel.

Maar nu, de mooiste zin van gisteren: 'Sociaal of welzijn, dat heeft iets softs, iets geitenwollensokkerigs. Terwijl het juist het mooiste is wat er is: met mensen werken.'

Het grote wachten

Er was zes uur tijd op te vullen. Even naar de stad, maar ik vond er niet wat ik zocht en vond er wel wat ik niet zocht. Dus dat werd iets anders doen met de tijd.

Ik las de VN en nog wat tijdschriften. Keek hoe de steeds lager hangende zon op de houten tafels scheen. Dronk wat, at wat. Luisterde naar jazzmuziek die me deed twijfelen of ik het kende. Jazz blijft moeilijk te herkennen muziek. Misschien was het Miles David, misschien iets anders. Thuis zal ik het nog eens beluisteren. Las een stuk in Vernon God Little, maar nog geen idee of het een goed boek is. Keek naar mensen. Yoga-beoefenaars, glazenwassers en mannen die eruit proberen te zien als Scandinavisch popsterren.

Weinig conclusies dus. Maar ondertussen is het nu vier minuten voor half vijf. Het grote wachten is voorbij.

De folderisatie van de samenleving

Stapels lagen er. Dus ik ruimde op. Oud papier bij oud papier, wat opgeborgen moest worden, werd opgeborgen. Het werd opgeruimd. Maar ik hield wel iets over: een idee.

Bij het opruimen van al die papieren begon me namelijk op te vallen dat er sprake is van de folderisatie van de samenleving. Allerlei informatie wordt tegenwoordig verstrekt in kleurrijke maar afwijkende papierformaten. A4 laat zich opbergen in ordners en mappen, maar folders laten zich nauwelijks indelen (behalve in een grote doos, maar dan heb je nog geen orde). Officiele instanties sturen je niet alleen een brief, maar ook meteen een glossy folder. Daarin staat allerlei informatie die eigenlijk wel belangrijk is, maar waarbij vorm belangrijker is dan functionaliteit.

Vergelijkbaar is het leuke-kleine-boekjes-probleem, maar daar misschien een andere keer over.

Moraal van dit verhaal: ik heb al die folders uiteindelijk maar in een grote doos gestouwd. Over een paar jaar zal ik ze weer ontdekken.

Ooghoogtes

Vorige week, de bel ging. De dochter van mevrouw F, die eigenlijk helemaal niet mevrouw F heet, maar enkel die bijnaam heeft, stond op de stoep om kinderpostzegels te verkopen. Vijf meter verderop stond mevrouw F toe te kijken hoe dochter de verkoop deed. Ik kocht postzegels en kaarten, en kreeg een sticker om op de deur te plakken. Achteloos plakte ik het ding boven de deurbel. Zo'n sticker geeft aan dat je al postzegels hebt gekocht, en dat je ze niet nog een keer zal kopen.

Een kwartier later werd er weer gebeld. Of ik kinderpostzegels wilde kopen. Weer een half uur later stonden er weer twee kinderen op de stoep met dezelfde vraag.

Achteraf bedacht ik dat zoiets natuurlijk mijn eigen schuld was. Ik had die sticker op mijn ooghoogte gehangen - hetgeen nogal een andere ooghoogte is dan de ooghoogte van de kinderen.

Zondag Fotologdag

Sommige rood, sommige zwart. Met of zonder verlichting, dynamo of achterspatbord. Veel mensen hebben een fiets voor de deur staan. Dan eens damesfietsen, dan een racefietsen, dan weer oude aftandse rijwielen. Loop langs de huizen en tel de soorten.

Maar eerlijk: weinig mensen zullen een fiets heben staan waar je niet meer vooruit komt.

In de metro (3)

Als een bijna ingesleten automatisme bekijk ik medereizigers in de metro. De krant is immers al uit, de podcasts zijn geluisterd en om gedurende een kwartier nog iets anders te gaan beginnen is te veel moeite. Wat is dat, vraag je je af, dat je meteen begint je medereizigers tot karakters in een rollen spel te maken.

De DJ, die belt over het feest vanavond, waar ook Benny Rodriguez draait - je weet wel, die ook in de Now&Wow staat.

De twee jongens die zich druk maken over de nieuwe comics die ze gekocht hebben en de stelling dat er teveel films met superhelden uitkomen (zij vinden van niet).

Het meisje met de lange haren dat zo druk doende is met mooi zijn dat ze er niet aan toe komt om mooi te zijn.

Tracy Metz schrijft over het fenomeen City Safari. Een toeristisch uitje naar de achterkant en de onderkant van de grote stad, inclusief bezoek aan een vluchteling op een achterkamertje. Haar stelling: the more authentic the performance looks, the more of an attraction it becomes. Dagelijks leven als meest authentieke performance - wie weet is dat een verklaring voor het bekijken van medereizigers.