Bijna Thuis

iemand sloopte een prullenbak
die ligt nu te dweilen over de vloer van de trein
een meisje leest dan brown
een man carmiggelt
met een witte broodtrommel in zijn tas
ik krijg een glimlach
waarvan ik me afvraag hoe ik die verdiende
van een vrouw met een kinderwagen
door hollandse luchten straalt een vliegtuig in de zon
modderpoten hebben de vloer besmeurd

Goede doelen

Sinds Live8 vliegen de goede doelen je om de oren op het web. Vandaag is het Download Day, een actie van Novib en download.nl waarbij je gratis muziek kan downloaden of kopen voor het goede doel. Ondanks de technische beperkingen (5x afspelen, dan kopen) zitten er wel leuke titels tussen. Even kijken dus.

Voorts kreeg ik mail van de PvdA, om me te wijzen op Allemaal Gezond, een campagne om het Europese budget dat naar gezondheidszorg in ontwikkelingslanden gaat te verdubbelen. Ook even kijken, dus.

Englishman in Rome

Voor een moment zat ik op een bankje op een piazza in Rome. Ik at een hapje en bestudeerde mijn kaart, toen een man mij aansprak in het Engels, en vroeg of ik een plek wist waar je internationaal kon bellen (een belhuis, dus). Nou, ik wist er wel een paar, maar wel vier kilometer verderop. Dat was wel erg ver weg, en hij ging ook op het bankje zitten.

Zijn levensverhaal volgde. Bijna dan. De liefde hield hem in Rome, ondanks dat hij het niet leuk vond in Rome. Romeinen waren niet in de buitenwereld geinteresseerd, volgens hem. Ze verdienden hun geld met wat ze eeuwen geleden gebouwd hadden, en nu konden ze er niks meer van. Een baan vinden hier zat er niet in, met zijn matig Italiaans. En het systeem was verrot. En zijn doorbraak als musicus of toneelspeler lukte ook al niet. Maar terug naar Engeland wilde hij niet. In Rome had hij nog een dak boven zijn hoofd, in Engeland moest hij de straat op.

Na een uur was zijn verhaal klaar. Nu moet er nog een Sting komen, of bij voorkeur een wat inspirerender zanger, om een liedje te maken over een Engelsman in Rome.

Achttien november, twee minuten over drie

Retraite

Hij heeft zich teruggetrokken aan een tafel op de vide in een grand cafe. Hij schrijft wat op het notitieblok. Er is goede koffie (een zeldzaamheid) en ze draaien Cafe del Mar. Hij herkent Bush' Letting the Cables Sleep (Now Remix). Niet slecht voor dit land. Maar dit is allemaal decor, het verhaal zit elders.

Op een gegeven moment ziet hij het meisje. Ze zit beneden, aan het raam, en kijkt naar buiten. Hij ziet hoe de serveerster een chocoladetaartje brengt. Een zorgvuldig gesneden puntje in de kleur van donkere chocolade, van koffie bijna. Juist een tint donkerder dan het haar van het meisje. Dat is alles wat hij van haar ziet - ze draait zich niet om. Ze heeft lang, mooi haar en hij vraagt zich af hoe haar gezicht eruit ziet. Maar alles wat hij vanaf zijn positie ziet zijn de beschaafde hapjes die ze neemt van haar taartje. Als hij weer naar zijn notitieblok kijkt, merkt hij dat hij terug moet lezen wat hij aan het schrijven was. De concentratie is weg, en hij kijkt weer naar beneden.

Het taartje gaat voor drie kwart op. Dan vertrekt ze. Handschoentjes en lange jas aan. Maar alsof er een afspraak is, ze draait zich niet om. Misschien wel beter zo, denkt hij voor een moment, betovering moet je niet verbreken. Ze stapt de deur uit, loopt de straat in en zal voor altijd zonder gezicht blijven.

Zwevende aarde

Ontwaken (in eigen bed)

Kggk. Kggkggkrrrnnk. Zo klinkt dus een vastgeroeste pivot. Waar is mijn motorolie? Een scheutje erin en het loopt weer als een zonnetje.

Over zonnetjes gesproken, zo heel veel heb ik er de laatste paar dagen niet gezien in Istanbul. Meer regen, en zelfs sneeuw. Maar verder moet u absoluut een keer naar die stad: het leven komt er de spuigaten uit en qua sightseeing kan het mee met de grote Europese metropolen.

Er zijn foto's. Meer dan u kunt dromen, en meer dan ik in een uurtje kan ordenen. Er zijn verhalen, al zijn ze nog lang niet vastomlijnd. Er is achterstalligheid; er moet een maand aan onderhoud worden ingehaald. Kortom, goedemiddag allemaal!