» 31 08 2005
» indetrein
» deel op twitter
» deel op facebook
In de trein (26)
Daar zat ze. Rood krulhaar, blauwe ogen en vooral een onbestemde glimlach. Voor niets en niemand in het bijzonder bedoelt. Ze keek naar buiten, frutte wat in haar tas en dronk een zuiveldrankje. Haar telefoon ging, ze nam op, praatte wat en legde weer neer. Haar ogen straalden en ze vroeg hoe ver het nog was tot het station, terwijl we door de nieuwbouw van Leidsche Rijn reden.
Zodra de conducteur begon met het aankondigen van de bestemming, sprong ze op en liep naar de deur. Haastig verliet ze de coupe.
Ze had een verhaal bij zich. Zonder twijfel. Zo?n verhaal met haken, ogen en voetangels. Een verhaal dat het waard was om verteld te worden. Maar ze nam het mee, op de vouwfiets, de volle stad in.
Mooi he. Dat heb ik ook vaak; dat ik mensen bekijk en bedenk dat er verhalen zitten verscholen. Soms diep en soms pal aan de oppervlakte. Mooi. Mensen.
Ik heb dat ook. Soms bedenk ik ook een soort van verhalen om mensen heen. Vooral als ik flarden van een telefoongesprek heb opgevangen. Dan heeft de film ten minste nog een einde.
Ja, de trein zit vol met mensen met verhalen, maar zelden kom je erachter wat ze zijn..... je beschrijft het wel mooi.
Net als jij...
En wat heeft u daarop te zeggen?