Vragen, vragen

Via-via-via ken ik iemand die in een gevangenisbibliotheek werkt, zo bleek. Gezien het feit dat je via 7 personen vrijwel de hele wereld schijnt te kennen, lijkt het me niet onwaarschijnlijk dat u die persoon ook wel via-via-via kent. En anders kent u ze wel via-via-via-via, namelijk via mij.

Maar een gevangenisbibliotheek, dat levert prangende vragen op: wat kan je daar dan lenen? Alleen misdaadromans? Of juist moralistische, opvoedende boeken? Alle Baantjers? En bij de muziekafdeling: Johnny Cash? Escape from Alcatraz, in de lange DVD-uitvoering?

Soms vraag je je gewoon dingen af, tenslotte.

Zondag Fotologdag

Uitvoering voor uw desktop

In de trein (28)

Het is avond. Een vrijwel lege dubbeldekker zoeft. Het lijkt erop dat een trein meer de sensatie van snelheid met zich meebrengt dan een auto, vooral als het donker is. Buiten ontvouwt zich een landschap van zwart met lichtjes, in verschillende helderheid. Ik pak een metro, en lees het ding nog voor we de stad uit zijn. Daarvoor heb ik de krant ook niet gepakt - het gaat om het papier.

In mijn hoofd zit een aanleiding voor een stukje dat ik wil schrijven. Ik zoek een mooie grote advertentie uit. T-Mobile voldoet wel, daar zit veel witruimte tussen. Ik begin ergens, maar binnen drie zinnen heb ik door dat ik eigenlijk heel weinig te vertellen heb. Een kleine gedachte, en die breidt zich niet uit. Waarom eigenlijk, vraag ik me af, voegt dit zoveel toe? Ik stop met schrijven en pak de iPod.

Er is Spinvis en Flogging Molly, er is the Mavericks en Belle & Sebastian. Allemaal fijne liedjes terwijl ik wacht op een idee. Het komt niet.

Uiteindelijk laat ik de Metro met halfgeschreven stuk achter. Voor de gelukkige vinder, die er meer mee kan beginnen.

Reus

Reus is de titel van het tweede boek van Annelies Verbeke. Het is de opvolger van het succesvolle Slaap!, waarover u eerder kon lezen. Reus vertelt het verhaal van de zussen Hannah en Kim. Dertigers met een op het eerste gezicht opgeruimd leven: werk, alletwee hun eigen vriend Wim, Ikea-meubels. Maar ze kunnen zich moeilijk vastleggen in dit leven. Samen proberen ze uit dit leven te vluchten, en uiteindelijk moeten ze ook Belgie daarvoor verlaten.

Reus kenmerkt zich door een flinke overeenkomst met Slaap! Er komen dezelfde labiele figuren in voor, er is zelfs een behoorlijke overeenkomst in het vluchtgedrag van Maya (uit Slaap!) en Hannah en Kim. Daar ligt wel een beetje het zwakke punt van Reus: het verhaal is gewoon niet zo goed. Slaap! ging uit van een origineel probleem: slapeloosheid. In Reus is het probleem van de hoofdpersonen niet zo duidelijk. Vooral in het laatste stuk heb ik me erg afgevraagd: waartoe?

Dit alles laat niet onverlet dat het wel een goed boek is. De stijl van Verbeke is zelfverzekerd en humoristisch. Het boek barst van de oneliners die je zou willen citeren. Vooruit, een stukje, om de sfeer van het boek weer te geven:

Ik vermoedde dat Kim net als ik vreesde dat ze weldra zou behoren tot het soort mensen dat je vroeger had moeten leren kennenn. Er waren veel mensen die je vroeger had moeten leren kennen. Voor de sinaasappelhuid had je hun strakke billen moeten zien. Voor de kinderen had hun energie je verbijsterd. Voor ze verlaten werden, hadden ze je ongetwijfeld aan het lachen gemaakt. Ze waren genereus geweest en aandachtig, mild en spontaan. Voor de crisis, de scheiding en de schulden, de verkeerde medicatie en de zelfhulpboeken.

En wie weet is dat verklaring voor de onrust van de zussen. Behoorlijk leesbaar, in ieder geval.

Gedichtendag 2006

Tegen de afgrond

Dat ik je aanspreek,
stom hart,
is natuurlijk complete waanzin, je bent
een generieke gegeven uit de cultuurgeschiedenis

Dat betekent: een sterrennevel,
drijvende paddesnoeren, een parcours d'accidents
een zon die in het zwart verkeert
napalm, Reihung, een nevengeschikte wereld
en we schrijven entropie

Het is een woord,
hart,
tegen de wereld

Net zo goed kan ik tegen
de afgrond staan schreeuwen, een canyon waarlangs
op zorgvuldige plaatsen
een houten framepje werd opgesteld
met de vermelding Take Picture Here KODAK

Uit: Dirk van Bastelaere, Hartswedervaren (2000)

Omgekeerde werelden

Ah! Revolutie! Wat zou er gaan veranderen? Zou niemand meer een kaartje hoeven te kopen? Zou de koffie terugkomen, met gevulde koeken voor een kwartje, waar je dan weer gewoon mee kan betalen? Zou alles niets zijn geworden, en niets alles, en anders gewoon, en gewoon buitengewoon? Zou geel blauw zijn geworden en zou Verdonk gelijk hebben? Krijg ik morgen vrij en wonen er toch mannetjes op de maan? Het is wat, die medelingen van de NS. Maar het blijkt toch iets anders:

Tijd

Hoe het weer was, heb ik al geschreven, dus daar kan ik dit stukje niet mee beginnen. En de omgeving kan ik dromen, die is vanzelfsprekend. Er is nooit iets veranderd. Ik kwam langs een basisschool.

Niet mijn basisschool. Hier hadden we wel eens ruzie mee. Hoewel, met de kinderen van de openbare, daar was vaker ruzie mee. Die ruzies tussen scholen, dat zal vast nog steeds zo zijn.

In het klaslokaal zitten kinderen, allemaal met een laptop. Wij deden Huis met de Muis en Woordpakket op zwart wit Macjes. Dat is dus wel veranderd. Evenals het feit dat deze kinderen waarschijnlijk geboortedata hebben van na het jaar 2000. Ouder worden. Het gebeurt en je hoeft er nog niks voor te doen ook.

In de bus

Buiten is het Holland. Het contrast van groene weilanden en grijze luchten, waarbij je weet dat die weilanden alleen groen kunnen zijn omdat de luchten grijs zijn.

Het regent buiten. Van die stuifregen, die aan kracht ontbeert om echt volwassen regen te zijn, maar die je even goed nat maakt. Binnen zitten mensen uit te wasemen. De ramen beslaan en alles wat je ziet, zie je door een kristal van duizenden druppeltjes. Een raam verder heeft iemand geschreven. M houdt van M, blijkens de tekst.

Twee meisjes, op de bank achter me, bespreken de sigaretenconsumptie van een van hen. Een pakje per dag. Vijf pakjes deze week al. Dat werd toch wel prijzig, dat vond ze ook wel. Eigenlijk werkte ze vandaag alleen om haar roken te kunnen betalen. Misschien moest ze maar shag gaan roken, dat is goedkoper. Haar vriendin vindt dat, ondanks de economische voordelen, niet zo'n goed idee. De keuze is tussen de shag of de vriendschap - maar de keuze werd niet gemaakt waar ik bij zat.

Vrijdagmiddagbesteding

Ik kreeg een stokje van Kruimels, eentje dat helemaal uit de US of A is komen overwaaien. Nu zijn de meeste stokjes niet zo origineel, en deze al zeker niet, maar het is vrijdagmiddag, en op vrijdagmiddag mag alles veel. Bovendien ga ik een beetje snijden in het stokje.

Vier baantjes die je in je leven hebt gehad:
- Toen ik nog in de kas werkte, probeerden we elke week iets origineels te verzinnen voor het uitzendbureau. Magazijnmedewerker is tenslotte geen echt spannende omschrijving voor een zomerjob. Destijds ben ik onder andere stickeropzichter, opperpoter en tourverslaggever geweest.

Vier plaatsen waar je gewoond hebt:
- De grote stad die altijd al groot was
- De grote stad die niet altijd groot was
- Een huis

Vier televisieprogramma's waar je graag naar kijkt:
- Sport (bij voorkeur wielrennen, maar obscure Britse sporten zijn ook leuk)
- Met het mes op tafel
- Andere tijden
- Keuringsdienst van waarden

Vier plaatsen waar je op vakantie ging:
- Italie, Griekenland, Turkije
- Canada
- Schotland
- Frankrijk

Vier websites die je dagelijks bezoekt:
- Y! Mail
- Hattrick
- Macfreak
- weblogs

Vier dingen die je graag eet:
- brood (vrijwel alle soorten)
- en vrijwel alle soorten beleg
- chocoladepinda's
- feta

Wie het stokje wil hebben, grijp uw kans. Als u de originele set vragen wil hebben, moet u even bij Kim kijken.

Recept voor een kleine dosis geluk

1. Ga naar buiten als het nevelregent. Zorg dat je in je zomerjas gaat, dan is het nog wat kouder. Loop een stukje, bijvoorbeeld naar de brievenbus of de supermarkt.

2. Ga weer naar huis.

3. Ga thuis aangekomen iets warms drinken, zoals een Cup-a-Soup.

4. Geniet van het wederopwarmingsproces.

De resten van paprika

Reincarnatie nummer elf

Ergens in de kerstvakantie ging het jeuken. Ik had een mooi stukje Javascript gevonden om Ajax-technieken toe te passen. Wellicht kon dat het eeuwige conflict tussen veel witruimte willen, en veel gadgets willen oplossen. Ik knutselde een werkende demo in elkaar. Maar ik besloot uiteindelijk dat het toch niet zo nodig was om u op te zadelen met 100 kb extra javascript. Maar het was wel een beetje zonde van al die uren werk. Dus, alhier reincarnatie nummer elf van dit weblog.

De vorige layout heeft het overigens lang uitgehouden: 6 maanden. Dat is twee keer zo lang als het gemiddelde.

Sterrenbeelden

Dat je een wondje hebt.
En ziet dat er een drupje bloed uitkomt.
Dat het al even aan de gang is, zie je als je naar je shirt kijkt.
Rode stipjes, in de vorm van Grote Beer.
De sterren zijn niet ver weg.

Tulp

Zondag Fotologdag

Mooi liedje

Mooi liedje

Giechelmeisje

Eigenlijk vind ik een telefoon een primitief instrument van communicatie. Omdat je de persoon aan het andere toestel niet ziet, mis je een aanzienlijk deel van je communicatie, namelijk lichaamstaal. Tekstuele communicatie als mail heeft dat ook wel, maar daar kan je meestal nog wel overwegen hoe je bepaalde dingen formuleert. Niet dat veel mensen lang nadenken over mails, maar de mogelijkheid bestaat. In een telefoongesprekken kan je met goed fatsoen geen stiltes van 20 seconden laten vallen.

Met deze overweging als inleiding: ik telefoneerde. Zakelijk. Althans, wat mij aangaat. Maar halverweg het gesprek flitste er door me heen dat dit niet erg zakelijk meer was te noemen. Dit gesprek naderde een intimiteit die niet hoort bij zakelijke gesprekken; een intimiteit die sowieso niet vaak voorkomt in telefoongesprekken. Omdat ik ook een gesprek aan het voeren was, viel er niet erg diep over die gedachte na te denken, maar ik had het gevoel dat ik eigenlijk aan de telefoon zat met een giechelmeisje. De automatische piloot moet wat dingen hebben gezegd die grappig klonken; er klonk gegrinnik over de lijn. Het klinkt wat overdreven, maar ik zag iets van de essentie van de persoon aan de andere kant.

Enfin, ik ben iets optimistischer geworden over de mogelijkheden van de telefoon.

De lotgevallen van een rits

Eerdaags was er de keer dat ik misschien wat te hard aan de rits van mijn winterjas trok. Pats! Haakje van de rits eraf. Toen ontdekte ik dat mijn rits eigenlijk een knap staaltje ingenieurswerk is: er zit een soort remmertje in, waardoor je rits heel moet zijn als die wil werken. Sindsdien trok ik mijn jas dus aan over het hoofd, of deed alleen nog maar de knopen dicht. Iets dat op termijn toch niet zo handig is.

Ik bezocht de stomerij, die ook kledingreparaties doet. Een plek waar ik al jaren niet was geweest. Nu is de stomerij niet een plek waar je voor je lol komt, dus dat is niet zo vreemd. De vloerbedekking grijsblauw, de lampen scheefhangende tl en de enige plant is van plastic. Het ontvangstbewijs dat ik kreeg kon zo uit de jaren '60 stammen. Maar goed, wat maakt het uit, als ze mijn rits maar kunnen maken. Tot die tijd loop ik namelijk in een zomerjas.

Ontdekkingen

'Hee, wat een hippe muziek heb jij op', zegt zus als ze binnenkomt. Toch wel tof dat Miles Davis 47 jaar na verschijnen nog steeds hip is.

*

Ik zet mijn cappucino neer om eens te kijken welke kranten er liggen op de leestafel, om vervolgens iets te ontdekken dat ik nog nooit had gezien: de leestafel bestaat uit louter gratis kranten.

Stadsleven

Terug naar het station besluit ik te lopen. Dat scheelt weer twee strippen, en het is nog best aardig weer bovendien. De stad is hier druk met zichzelf. De tram ratelt door een straat waar je alles kan kopen. Groenten die ik niet ken staan in bakken buiten. Een Italiaanse ijssalon die er uitziet alsof die al dertig jaar hier zit. Een stuk of vijf belwinkels. Directe verzendingen - ook naar Nickerie.

Op een kruispunt hectiek. Twee auto's zijn opeen gebotst, en de inzittenden komen eruit. Geen gewonden, slechts wat blikschade, en tijd om eens een goed gesprek te gaan voeren. Ondertussen is het verkeer wel weer op gang gekomen, en begint om de mensen heen te kolken. Een man staat foto's te maken met zijn huis-tuin-en-keuken digitale toestel, en vertelt terwijl ik bij de zebra sta te wachten dat er nog een derde auto was betrokken bij het ongeluk, maar dat die al weer weggereden is. Twee kruispunten verder staat een ambulance, met een schooljongetje ingepakt in alumiumfolie. Het ziet er niet echt ernstig uit, maar leuk zal het ook niet zijn.

En en passant passeer ik ook Chinatown nog. Met zoveel te zien blijven er genoeg argumenten om te wandelen.

Knielen op een bed violen

Na de grote hoeveelheid aandacht voor Knielen op een bed violen in de jaarlijstjes besloot ik het boek van Jan Siebelink te lezen. Over het verhaal zal u ondertussen ook wel gehoord hebben, en anders kunt u de samenvatting raadplegen. Het verhaal, dat komt wel overeen met de samenvatting, zo denk je de eerste helft van het boek. Pas in de tweede helft beginnen de verschillende conflicten die in het boek zitten naar buiten te komen. Zo bouwt het verhaal zich langzaam op. Het is een ambachtelijk verhaal, met oog voor details. Veel mooie voorbeelden van show, don't tell. Maar dat is ook wel waar het boek ophoudt - het is vooral een mooi verteld verhaal, geen ideeenroman. Kortom: goed boek, maar of het aanvoerder van mijn jaarlijst was geworden, betwijfel ik.

Bij de dealer

Andermans auto bracht ik weg, naar de dealer. Andermans auto had namelijk een probleem met de accu, zo scheen. Ik zette het karretje voor de deur en vroeg of er wat aan gedaan kon worden. Jawel, als ik een half uurtje wachtte, dan zou er wel een monteur naar kijken.

Ik werd naar de wachtruimte gestuurd. Er lag een Telegraaf, maar die had ik snel uit. Vermoedelijk verslaat de Telegraaf de Metro nog wel als het aankomt op snel uit te lezen kranten. Ik keek om me heen, en aanschouwde de ruimte. Een lange tafel, een paar stoelen, wat autotijdschriften op tafel. Ik kon de showroom inkijken, waar een SUV al het zicht op buiten ontnam. Het plafond bestond uit goedkope plafondplaten, en ik had het gevoel dat als ik een schop tegen het muurtje had gegeven dat het gebouw was ingestort. Iets dat overigens de architectonische kwaliteit van de omgeving ten goede was gekomen.

Later las ik nog wat van de autotijdschriften. U hoeft geen nieuwe Golf GTI te kopen, die is het geld niet waard. Behalve Autovisie was er de glossy van het Merk, zelfs met een referentie naar een weblogger (Bas, Bas, je staat erin!). Na een uurtje was andermans auto gerepareerd. Een draadje in de kofferbak, bleek. Laat het maar niet te vaak kapot gaan.

Zinsnede (9)

Die brutale en klakkeloze toe-eigening van het authentieke door wat zelf niet authentiek en uniek kan zijn, omdat het in laatste instantie commerciele doeleinden nastreeft, dat heet lifestyle. Lifestyle is materialisme vermomd als kunst. Het is de belangrijke westerse ideologie van de eenentwintigste eeuw.


Bas Heijne, de Werkelijkheid, p 174

(En het boekje is bijna uit, dus dit is voorlopig de laatste van Bas Heijne)

Foto's jutten

Er lag wat wrakhout, en een emmer. Maar ik kwam niet om spullen te jutten. In plaats daarvan was ik juist op het goede uur op het strand. Meer bij Flickr

Armen van een octopus uit de diepzee

(Of was het toch iets anders, die foto die ik ergens in de nieuwjaarsnacht maakte).