Fait divers

1. Stelling: hoe hoger het aantal BPM, hoe lager de intelligentie

2. Als u wel eens met een auto rijdt, is het u waarschijnlijk bekend dat bij de meeste kruispunten draadjes in de grond zitten, die de verkeerstoevoer meten om zo de stoplichten te bedienen. U herkent ze aan de zwarte streepjes in het asfalt. Nu vroeg ik me af: heeft iemand ooit geprobeerd om zo'n systeem te hacken? Ik bedoel: die draadjes zo manipuleren dat ze denken dat er 15 auto's rijden, waar er in werkelijkheid maar een rijdt. Als je zo'n systeem aan je auto zou kunnen monteren, zou je veel sneller groen licht krijgen, droom ik.

3. Het leukste rockliedje van de afgelopen week. Do you want to see the world in a different way, vraagt het. Zo heel veel anders dan al die sturm-und-drang-bandjes van de laatste jaren is het niet, maar zoveel energie per gespeelde noot maakt veel goed.

De laatste grens (4, slot)

Tergend langzaam zet het treinstel zich in beweging. Het is tweedehands, overgenomen uit West-Europa. We rijden een spoordijk op, richting een brug. Er staan wachthuisjes, er wappert een Griekse vlag. De spoorbrug is van dun ijzer, beneden ligt de rivier. Op de bogen van de brug zijn vlaggetjes geschilder. Aan de ene kant blauwe, aan de andere kant rode. Er staat weinig water in de rivier, waardoor bepaalde stukken zijn drooggevallen. Ik vraag me af aan welk land de drooggevallen stukken zouden behoren.

Aan de andere kant van de rivier staan ook soldaten met machinegeweren op wacht. Ze kijken strengt naar niets, en vooral niet naar de passerende trein. Hier wappert de Turkse vlag. Verder verandert er niets. Het land is nog steeds vergeeld en stoffig - bijna waait een stofvlaag naar binnen. Enkele honderden meters voorbij de grens stopt de trein. Net buiten schootsafstand. Weer moet iedereen de trein uit. Iedereen, behalve de Fransen, moet een visum kopen. Tien euro per persoon in de staatskas, in ruil voor een sticker met een stempel. Een onwennig principe voor de kinderen van Schengen. Het is opnieuw wachten. Onthaasten, dat gaat hier uitstekend. De mannen die hier werken (er werken hier enkel mannen, zo schijnt) zijn druk met alles behalve ons in beweging krijgen. Het is ze niet aan te rekenen, waarschijnlijk is het passeren van de trein het meest enerverende moment van de dag.

Het schemert al licht als de trein vertrekt bij de grens. Door het donker passeer ik het Europese gedeelte van Turkije. Ze hebben er een fabriek, en volle maan, maar verder heb ik er niet veel van gezien. Laat in de avond, zo'n veertien uur na het vertrek, arriveert de trein in Istanbul.

De laatste grens (3)

Op een onbeduidend punt verlaat de bus de weg. Rechts, een meter of 20 naast de weg ligt een station. Of tenminste: een stuk rails met wat betonnen platen eromheen, vanwaar je in een gereedstaande trein kan stappen. Ik lees Die Zeit, dat ik geleend heb van een Duitse leeftijdsgenoot. Als je hardop leest valt Duits best mee, zelfs als het om doorwrochte sociologische analyses over de banlieu en de rellen gaat. De trein rijdt verder. Een man met een formele pet komt langs, en vraagt een ieder om zijn paspoort. Controle. We naderen de grens. De laatste grens van Europa.

Op de grens wordt iedereen uit de trein geladen. Het is een niemandsland. Of hoogstends het land van de vogels. Het is een moeraslandschap, met veel grassen en rieten. Daar staan enkele houten barakken, in verschillende stadiums van verval. Een fantastische plaats om foto's te maken. Maar voordat ik mijn camera heb gepakt vertelt een beambte dat het verboden is om foto's te maken. Militair gevoelig, naar het schijnt. Alleen van de barakken mogen foto's gemaakt worden. Ik schiet een paar foto's vanaf de heup. Op die foto's is overigens niks militairs te zien.

Het is wachten. De trein waarmee ik ben aangekomen vertrekt. In een van de barakken kan je koffie kopen. De lokale bevolking verdient aan de grens, zoveel is zeker. Vanaf de Turkse kant komt een enkel treinstel, waaruit twee Nederlanders komen. Met een Amsterdams accent vertellen zij over hun onverwachte bezoek aan de brandweer in Edirne. Ik voer een lang gesprek met de Duitse leeftijdsgenoot over Turkije en de toetreding tot de Unie. Ik kom Kathleen, uit Vlaanderen, voor het eerst tegen. En aan het eind, na anderhalf uur wachten, krijgen we onze paspoorten terug, en mag de hele groep de grens over.

(wordt vervolgd)

De laatste grens (2)

Om zes uur gaat de wekker van de telefoon. Bereik heb ik in heel Griekenland niet, maar de wekkerfunctie doet het nog. Om half zeven verlaat ik het hotel. Thessaloniki heeft een stationshal, wat een hele prestatie is voor de Griekse Spoorwegen. Het is druk. Zelfs Utrecht Centraal biedt op zo'n tijdstip een rustiger aanblik. De nachttrein is kort geleden gearriveerd. Mensen proberen te slapen op bankjes. Zelf koop ik koffie - Nescafe, zoals overal in Griekenland - en neem plaats op een houten bankje. De pogingen tot slapen op de houten banken van de mensen om mij heen zijn tot gedoemd tot falen. Het is veel te luidruchtig in de hal, en bovendien komt de trein naar Istanbul al snel.

De trein naar Istanbul arriveert. Het instappen is een procede, vol van mensen met veel koffers en meer baggage. Bovendien zijn er vaste plaatsen. Schuifelend en sjorrend neemt een ieder zijn plaats, veelal om daar verder te slapen. Ik pak Paul Auster en vervolg de New York Trilogy. Later spreek ik met medereizigers, eveneens onderweg naar Istanbul. Buiten is het nog altijd Griekenland, hoewel het platter is dan gisteren. In Alexandroupolis, de laatste grote stad voor de grens, worden we uit de trein geladen en in een bus gezet. Het gerucht is dat de spoorweg kapot is. Omdat de omroeper alleen Grieks spreekt, weet geen van de internationale reizigers het zeker.

De bus rijdt enkel b-wegen, en moet daar nog een aantal keer vanaf om kleine stations te bereiken. Hier gaan de Europese Structuurfondsen dus naar toe, denk ik bij het aanzien van de dorpen. De verkeersborden vermelden dat Bulgarije niet ver weg is, maar daar gaan we niet naar toe. Overal langs de straat liggen witte bolletjes - vermoedelijk katoen. De weg gaat naar het einde, naar het einde van Europa.

(wordt vervolgd)

De laatste grens (1)

Athene, dat is sjofel. Een beetje stoffig en dorps. Maar wie zoekt kan er vinden wat hij nodig heeft. Boekwinkels and such, zelfs met Engelstalige titels. Ik vertrok tegen tien uur 's ochtends naar het station. Sprak daar nog met een Albanees, althans met handen en voeten en vertrok om half twaalf met de trein uit Athene, naar Thessaloniki.

Er is oneindig veel Grieks landschap, droog en dor, grijs en gerimpeld als het gezicht van een oude man. Vergelend. Het regent er te weinig. De dorpen zien er ploeterend uit. Wat wel moet, vermoed je, want in zo'n landschap krijgt alles maar net genoeg leven om er te blijven. Stug en gedrongen verdedigt alles z'n plaats.

Thessaloniki is een onbetekenende tussenstop. De trein arriveert er om half zes. Ik loop kort rond en kies een hotel dat er goedkoop uitziet. Twee deuren verder zit een stripclub. Je hoeft je niet af te vragen waarom er zo'n goedkoop hotel op deze plaats staat. Een win-win-situatie, heet dat. Het hotel lijkt uitgestorven. Maar het biedt een schoon bed aan een vermoeide reiziger.

's Avonds wandel ik door Thessaloniki. Langs de hoofdstraat, waar auto's in vier banen breed rijden, zonder oponthoud. Er zitten wat snackbars, waarvan ik bij een eet. Thessaloniki is een grote stad, als je kijkt naar het aantal auto's en de grote van de gebouwen, maar bezienswaardig is ze niet op een avond in november. Ik slaap vroeg, na alle kanalen op de televisie te hebben afgezapt.

(wordt vervolgd)

Hemelreikend

Liftfotografie

Voila. Een nieuw genre. (0 hits op google).

Cirkels

Eigenlijk, bedacht ik terwijl ik spek op mijn brood deed (brood dat ik smeerde voor de lunchtrommel), zijn cirkels de essentie. Het begin en het einde, het fundament. Niet het gezin is de hoeksteen van de samenleving, maar de cirkel. Al lijkt het moeilijk bouwen met cirkels, het is zo.

Ga maar na. De bal is rond. Het wiel even zo. De klok. De O van H₂O en zuurstof. En het cijfer nul, niet te vergeten. De helft van dit stukje bestaat uit nullen, dus belangrijk is het wel. Zonder nul was er immers geen beginpunt. De cirkel is dus het beginpunt. Maar waarvan, dat moet ik nog bedenken. Ondertussen daag ik u uit aan te tonen dat juist het rechte streepje het fundament van alles is.

Over koeien

Net ten oosten van Gouda, ongeveer halverwege Gouda en Driebruggen, staat een plastic koe in de wei. Tenminste, dat was wat ik ervan zag op honderden meters afstand, terwijl de sneltrein er met ruim 100 kilometer per uur langsdenderde. Feit dat de koe niet bewogen had in 4 uur, en dat het de enige koe in het hele weiland was, ondersteunde mijn veronderstelling.

Wat nu volgt is een wat technisch verhaal, maar de meeste deskundigen gaan ervan uit het dat het veenweidelandschap in z'n huidige vorm de langste tijd gehad heeft. Het waterpeil stijgt en het veen zakt snel in. Het houden van koeien, die liefst droge poten hebben, wordt steeds moeilijker in dit gebied. Bovendien is het commercieel gezien aantrekkelijker om koeien in de stal te houden. Exit koeien uit landschap.

Wellicht is de opblaaskoe de toekomst. Al die forensen, die op sneltrein of snelwegtempo door het groen scheuren, merken het verschil toch niet op. Zij zijn slechts geinteresseerd in wat decor. En wat niet weet, wat niet deert.

L' histoire se repete

Soms is het leven net als op televisie. Net als RTL7 herhaalt het zichzelf. Je kan er om wedden dat tijdens het ochtendelijk fietsritje de man met de blauwe BMW al vast warm staat te draaien, maar nog niet weg is gereden. Dat de man met het koffertje de verkeersdrempel oversteekt, en dat het stoplicht op rood zal staan. Herhalingen, het leven zit er vol mee. Ik snap niet waarom er nog mensen naar televisie kijken, dat is helemaal niet nodig om een herhaling te zien.

Dienstmededeling (2)

Reageren is weer mogelijk, de reactiespam lijkt weer even onder controle.

In de trein (29)

Treinen vervoeren mensen. En kranten. Kranten met puzzels, maar zonder ingevulde oplossing. Toch wel zielig, dat zo'n puzzel zo op de wereld is gekomen, enkel om bij het oud papier gegooid te worden en nooit op moeilijkheid getoetst wordt. Er zitten mensen genoeg in de trein die ertoe in staat zouden moeten zijn. Een man met een Bono-bril, die een appeltjesgeur verspreidt. Een jongen met een Geenstijl-petje, die in alles beantwoord aan het stereotype beeld dat je van een Geenstijl-fan hebt. Een meisje dat een bakje kipfilet meedraagt in haar zwarte handschoenen. Een de vrouw die meewarig kijkt naar een pak Optimel Chocolade, maar verder niet onsympathiek lijkt. De meute vouwfietsende forensen. Allemaal zouden ze in staat moeten zijn deze puzzel op te lossen - zo moeilijk zijn die puzzels niet. Maar niemand doet het. Deze puzzel gaat roemloos naar de recycling, ben ik bang. Een monument, dat is wat nodig is, een monument voor de niet-ingevulde treinpuzzel.

Betondromen

Dienstmededeling

In verband met hoofdpijnbezorgende hoeveelheden reactiespam, is de reactiemogelijkheid voorlopig even uitgezet. Ik hoop zo spoedig mogelijk met een werkende oplossing te komen. Dringende en niet-dringende reacties kunnen via de mail.

Grenzen

Grenzen zijn er om te overschrijden. In de meeste gevallen dan. Over de uitzonderingssituaties misschien een andere keer, maar eergisteren heb ik weer een mijlpaal behaald. Iets gedaan wat ik nooit eerder had gedaan. To boldly go where no maarten has gone before.

Het traject Alphen aan de Rijn-Woerden. Voor het eerst. Op drie ander stukjes na heb ik alles in de Randstad getreind. Alphen-Woerden dus. Snel en grassig, om het samen te vatten.

.Next

Eerder schreef ik hier recensies over boeken en muziek. Misschien zou ik ze eens op een rijtje moeten zetten - ze zijn veel Gegoogled. Maar nimmer schreef ik een recensie over een krant - op een enkele sneer naar de Telegraaf of het AD na.

Maar nu is er een mogelijkheid. De nieuw NRC.next. Natuurlijk, ik val niet binnen de doelgroep - ik ben te jong en lees toch wel een krant. Objectief ben ik dus niet. Maar leuk is het natuurlijk wel voor een nieuwsjunk, een extra krant. En het viel me niet tegen. NRC.next bevat veel grafieken en overzichtjes, en interactieve grapjes waarbij de lezer gevraagd wordt mee te denken. Het is natuurlijk te bezien of zoiets werkt, maar een gemeenschap van betrokken lezers is natuurlijk goud waard voor een krant. En inhoudelijk kan de krant prima mee met de ochtendkranten - ik zou de Trouw lager inschatten, en de Volkskrant hoger.

Maar daarmee is ook het grote nadeel benoemd. Het is een ochtendkrant. Eerlijk gezegd ben ik 's ochtends meer geinteresseerd in 15 minuten extra slapen dan in 15 minuten krant lezen.

Innovaties

Bij de kruising komt een blauwe auto voor ons rijden. Een sportief model stuift nog net voor ons. Maar eenmaal op de sluiproute rijdt hij niet door. Tssk, roepen we, heeft iemand zo'n model gekocht, rijdt hij nog maar 50 op de plek waar je 60 mag. En druk is het niet, het heet hier niet voor niks een sluiproute. Als we onder de snelweg door zijn, en vlakbij het kruispunt staan zien we hoe het komt. Hij speelt videoclips op zijn navigatiescherm.

*

Twee collega's hebben peer-to-peer letterlijk genomen. Via bluetooth zijn ze nu mp3's aan het uitwisselen met hun telefoons.

Ik roest dus ik was

Architectendromen

Hoewel het woord station formeel wel waar is, is het hier niet zo op z'n plaats. Twee perrons, twee sporen en het beton van omliggende structuren. Terwijl ik wacht pak ik de camera en maak wat foto's. Lijnen, hoeken en schaduwen. Klinische architectendromen, het liefst zonder mensen. Mensen zijn immers louter balast.

Uiteindelijk was ik niet tevreden over de foto's, dus voorlopig houd ik ze nog even in het archief. Vandaag iets anders, uit datzelfde archief.

Uitzettingsbeleid

Buiten is het donker, en stil op straat. Plotseling kijk ik bij een portiek in het gezicht van een vrouw. Ik heb nog net de tegenwoordigheid van geest om even te glimlachen. Een banneling is ze, buiten gezet om daar haar sigaretten op te roken.

Infrastructuur

Goed geoutilleerd, dat wel

Veel te vroeg was ik. Een beetje te vroeg kan je nog wel verschijnen op een afspraak, maar veel te vroeg komen is bijna even erg als veel te laat komen. Om mijn vroegte te bestrijden liep ik even de hoofdstraat van het stadje. Oud-hollands en weinig volk op dinsdagmiddag.

Aan de rechterkant was er een boekwinkel. Als ik dan toch tijd aan het verdoen was, dan kon ik het bij voorkeur nog een beetje aangenaam verdoen. Ik stapte binnen. Er was niemand te zien in de winkel die voorzien was van alles overheersende grijze vloerbedekking. Er klonk klassieke muziek. Niet van het type klassieke muziek dat je op Classic FM zou horen. Strenge klassieke muziek. Ik keek wat rond, en besloot dat dit een goed geoutilleerde zaak was. Alle namen, voorzien van een dun laagje stof. Ik keek nog even naar de aanbiedingen, maar er was niets dat me kon verleiden gekocht te worden.

Er kwam een andere vrouw binnen. Ze vroeg om een boekje over Dante, dat in de etalage stond. Het was de laatste, aldus de verkoopster. Ondertussen deed ik de deur zacht achter mij dicht.

Niet rechtsaf

Van tevoren had ik me nog zo voorgenomen iets aardigs te zeggen tegen de mensen van het stembureau. Of een grapje met ze te maken, of zo. Iets dat hun dag nog een beetje leuk kon maken. Want de mensen van het stembureau krijgen weliswaar gebakjes, ze zitten wel 14 uur op zo'n stemnbureau en dan komt nog maar de iets meer dan de helft van de kiezers opdagen.

Dus wandelde ik naar het Verpleegtehuis waar het stemlokaal is gevestigd. Binnenkomst door de schuifdeuren, een vriendelijk knikje naar de receptioniste, alles was onder controle. Maar toen. Ineens, zonder aankondiging in verkiezingskrantjes of partijprogramma's, was de route naar het stembureau veranderd. Normaal gesproken moet je rechtsaf, slingerdeslang door een paar gangen. Nu was het rechtdoor.

Weet u, ik houd van altijd dezelfde weg gaan. Dat stelt je in staat andere dingen te doen dan zo op je weg te letten. Om bijvoorbeeld na te denken over welke grapjes je zo direct kan maken. Ofzo. Nu was ik zo confuus door de verandering van de route dat ik helemaal vergat om iets te zeggen tegen de mensen van het stembureau. Voor ik het wist stond ik weer buiten en had ik gestemd op iemand die een leuke naam had. Over anderhalf jaar ga ik het beter doen. Als ik dat tenminste kan onthouden.

Van het een en het ander

Een paar weken geleden kreeg ik mail. Of ik een stuk wilde schrijven voor blad C. Leuk, schrijf ik ook eens iets op gedrukt papier. Dus ik timmer, uiteraard vlak voor de deadline, op een zondagmiddag in anderhalf uur een stuk in elkaar. Weggestuurd, en een week niks meer gehoord.

Gister een mail terug. We zijn blij met je artikel en of je alsjeblieft een factuur wil toesturen. Kijk, zo wordt het helemaal leuk, want zo'n uurloon heb ik nog niet eerder verdiend.

Maar van het een komt het ander. Nu is het namelijk de vraag hoe ik dat belastingtechnisch op ga lossen. Want om me voor één klus aan te melden als freelancer, kost dat niet meer dan dat het oplevert?

Onderweg (2)

Het huis bij de snelweg is nog steeds te koop. Met een garage, dan blijft je auto droog als het sneeuwt. De vraagprijs ken ik niet, maar het bordje is geel. De nieuwe cd van Madonna is niet heel bijzonder. Een paar leuke deuntjes, maar zeker niet meer waard dan even snel een kopietje beluisteren. De sneeuw van vanochtend was het nauwelijks waard zo genoemd te worden, omdat je er zo doorheen reed. Het stoplicht stond veelal op groen vandaag. Vrachtwagens kunnen veel water op doen spetteren. De flitsers van de politie waren vandaag uitgerust met een groene auto, maar bekeken de tegenovergestelde rijbaan.

Wat van ver komt

Tussen de elementen, die vrij spel hebben in de polder, is er een zwaan. Het beest steekt zijn kop onder water, op zoek naar eten.

Bij zo'n beeld vraag je je af waarom het Nederlands zo'n exotisch beeld als een struisvogel nodig had om de term struisvogelpolitiek uit te vinden.

Onderweg

Nadat ik had geconstateerd dat ik winterbanden onder mijn fiets moet plaatsen, liep ik naar de carpoolwachtplaats. Ik stampte wat op de grond om de sneeuw van mijn schoenen te krijgen en klopte de rest van mijn broek. Dat klinkt dramatisch, maar eigenlijk was er maar net genoeg sneeuw om het een beetje leuk te maken.

Vanuit de polder kwam mist de stad binnen drijven. En ik kon heel goed wolkjes blazen vanmorgen. De mist en ik, wij halveerden het zicht van alle automobilisten, die voorzicht over de rotonde glibberden.

Bij de halte stond een gangster. Met een zwarte jas en een zwarte pet en een oorbel in zijn oorlel. En een pakje Appelsap. Dat paste wel niet bij zijn gangsterimago, maar daar kon hij ook niks aan doen.

Kelly, watch the stars

Tja, dokter, op een dag kwam hij thuis, en toen heeft hij de hele avond door het zolderraam zitten turen. De dag daarna kwam hij thuis met zo'n ding, dat was nog maar een kleintje. Luister naar de sterren, zegt hij dan. Kelly, je moet naar de sterren kijken. Maar ik zie daar niks, dan veel zwart en wat witte puntjes. Maar nu, moet u eens kijken wat hij heeft gedaan. Hij heeft onze satellietontvanger anders gericht, ik kan nu geen programma's meer bekijken, en hij hoort alleen maar ruis uit het heelal. Op een dag komt een boodschap. Ze zijn op zoek naar ons, dat zegt hij dan. Laatst riep hij dat onze hypotheek ging verhogen, om een 180 mm te kopen. Maar dan moest hij nog wel de fundamenten van ons huis na kijken, of die het gewicht wel kunnen hebben. Dokter, wat moet ik doen, hij luistert naar de sterren...

Afstand

Vanmorgen reed de rode auto binnen 20 minuten van Hong Kong naar Peking. En het was geen Ferrari, overigens.

Chinese restaurants hebben zelden originele namen, vind ik.