Het intuïtief kookboek

Rijst, kip, tomaat, twee soorten paprika, een scheut honing. Ik kookte, zonder boek, en gooide er wat rode ui, knoflook en kerrie bij. Eigenlijk is dat het leukste. Iets proberen dat je niet kent, maar wat wel ongeveer lekker zal zijn. Koken op intuïtie. Ik zou een intuïtief kookboek moeten schrijven. Als je het openslaat, staat er maar een boodschap in: Doe Iets!

Uw weekendbonus

Voici.

Sinterklaasbaan (slot)

11 weken, dat zijn 44 lunches in het bedrijfsrestaurant, 124 kopjes cafe au lait en ettelijk honderden kopjes slappe thee. 11 weken is enkele meters archief, weggeborgen in grijsbruine kartonnen dozen. Van wintertijd naar zomertijd in 11 weken. Maar ook wel voldoende, 11 weken Sinterklaasbaan.

Soms dacht ik you can check out anytime you like, but you can never leave. Maar niks ervan, Life in the fast lane is een geschikter citaat. Vanaf volgende week ga ik weer iets serieus doen. Niet langer een Sinterklaasbaan, waar ik mensen blij of verdrietig mocht maken met vergoedingen. Rob, bedankt voor het lenen van deze mooie term. Maar je krijgt het woord weer terug. Ik ga iets anders doen, en niet geheel tot mijn spijt.

Stoplichtsprintje

Een man met een sportmodel stopt naast me. Het stoplicht staat op rood, en ik kijk naar zijn voertuig. Zo. Die houdt van hard rijden. Ik zal zo eens kijken of hij dat sportmodel ook waarmaakt in een sprintje.

Het stoplicht gaat op rood voor de anderen. De verkeersstroom stopt. Nu mogen wij. Het is groen en hij gaat weg. Ik trap vol door. En met gemak houd ik hem bij - sterker nog, ik moet zelfs inhouden om er niet voorbij te schieten. Dat valt me eerlijk gezegd nogal tegen, van de man met het sportstuur op zijn fiets.

Aaibaarheid

In Portugal snappen ze het. Als iedereen gaat e-mailen, misschien moeten de mensen dan maar verleid worden met leuke postzegels om nog eens wat over de post te sturen. Vandaar dit aaibaar postzegelontwerp, vermoed ik.

Het is echt

De zon scheen, het was 21 graden en dat zou je weten ook, getuige de drukte op de wegen. Ik heb op het moment een weekje vrij, en dus was de fiets een logische keuze. Gewoon de route volgen, wat paadjes op en bordjes achterna en voor je het weet ben je bij de zee.

Aan zee woei het. Dat zeg ik dan vooral omdat ik van sterke werkwoorden houd. Het kan mij niet onregelmatig genoeg zijn, die taal. Enfin, het woei dus bij de zee en toen kwam ik ook nog zo'n vervelend duin tegen waar ik baalde dat ik geen werkende versnelling meer op mijn fiets heb en ik bijna moest afstappen om omhoog te komen.

Maar waar ik naar toe wilde, met dit verhaaltje dan, want met de fiets wilde ik enkel weer terug naar huis, was dit ik onderweg vele Nordic Walkers tegenkwam. Je zou bijna geloven dat ze gelijk krijgen, met die verhalen over een hype. Het is echt, wat ze op het Journaal vertellen. Maar zegt u eens eerlijk: vindt u het nou cool, dat Nordic Walking?

Toch maar een foto

Zou ik nog een foto posten? De voorraad strekt nog minimaal een week. Hop, een foto, en klaar.



Maar tekst, dat komt niet uit de pen. Het leven maakt vaart, maar dat is zo serieus dat het hier niet past. Het moet er immers niet op gaan lijken dat ik hier iets serieus te melden heb. Of het moeten de twee Chinezen zijn, die met een wasmachine op een steekkarretje midden op straat in een buitenwijk verdwaald stonden te zijn. Met een grote kaart stonden ze te wapperen, zonder richting. Maar dat is zo'n absurd verhaal, dat gelooft u vast niet. En dus, toch maar een foto.

Kuch

Kuch.

Kuch (herhaling).

Als ik een autobiografie van vandaag zou moeten schrijven, dan zou die rijkelijk gelardeerd worden met kuchjes. Ik hoest nogal. Mijn stem is nog wat lager dan normaal - klink ik al als Barry White? Of nee, dat laatste kunt u niet horen. Maar wel dacht ik dat die kuch als identiteitsvormend middel in te zetten moet zijn. Hoort u iemand met een regelmatig kuch, dan weet u dat ik in de buurt ben.

In het microuniversum

De kleine Bruna op Utrecht Centraal is een microuniversum, zo lijkt het als je binnen ben. Duizenden bladen willen allemaal je aandacht. En dan staat er nog een medewerkster te stofzuigen, dus je moet ook nog oppassen om niet over het snoer te struikelen. Ik twijfel of ik een VN zal kopen, of toch een boek. Voor vier tijdschriften heb je een boek, maar je doet weer langer met een boek. Nutsmaximalisatie kan verenigd worden met consumentisme.

Ik besloot het boek te kiezen. Naast mij keek een meisje naar de Avonden, dat weer op stapeltjes op de eerste rij ligt. In pocketeditie. 'Niet doen meisje, niet doen!', dacht ik, 'Aan een samenvatting heb je genoeg'. Telepathisch of niet, ze legde het boek terug. Bij de kassa vroeg een oude man waar de Playboy stond. Helemaal rechtsboven, aldus de verkoopster. Ik legde mijn boek op de toonbank, betaalde 20 euro, en vertrok weer uit het microuniversum.

Snijdend

de kleur van een land bij de noordpool
waar het altijd waait
maar een paar dagen stilaan
per ongeluk lente wordt

je ogen en ik

roest op wit
de contrastgeur van ijzerrijk bloed
dat gemorst wordt op scherp papier

Lightboxing

Na Anne-Lise, kunt u ook hier vanaf nu genieten van de sierlijkheid van het Lightbox-script.

Heerlijk helder slootwater

Een beetje moe

En als ik nou gewoon niks doe, dan wordt het vanzelf nog vrijdag ook.

(Het leven is niet ingewikkeld).

In gedachten vertrokken

Vrijdagmiddag, een paar weken geleden. De afdeling neemt afscheid van wat mensen. De afdeling, dat is 70 mensen en een continue verloop. De hele afdeling verzamelt zich, in het midden van de kantoortuin. Er zijn bloemen en kadootjes. En toespraken, zo uit het boekje geplukt.

Het zijn rituelen, maar afdelingen hebben behoefte aan rituelen. Het nadeel aan rituelen is dat ze alleen werken als je ze gelooft. Dat ze enkel zinvol zijn als de rituelen je klakkeloos omgeven, en dat je niet, zoals ik, er naar staat te kijken en ze als een socioloog onder het fileermes fijn hakt. Bloemen, kadootjes, en toespraken.

Ik kijk toe en speel mijn rol als blijde toeschouwer. Lach mee met geforceerde grappen. En heb ondertussen de hand op de telefoon in mijn broekzak. Omdat het zo maar kan dat mijn telefoon door deze toespraken heen klinkt, en mij een betere baan bezorgt. Ik heb al lang verzonnen hoe het moet gaan. In gedachten ben ik al vertrokken. Zonder bloemen, zonder toespraak, maar met een betere toekomst.

(titel afgekeken bij zeppo)

Medailles

Vroeger, toen ik nog klein en jeugdig was, bestond er de brandweerwandeltocht. Die bestaat nu al jaren niet meer - nog voordat ik mijn tiende medaille kon halen, werd het evenement opgeheven. Ik ben nog steeds niet van plan het leger in te gaan (en het leger heeft mij ook nog niet gevraagd, ondanks dat ik goed kan Risken), dus veel medailles zal ik niet meer vergaren in mijn leven. Maar, niet getreurd, er kan altijd verandering in komen. Zus belt zondag of ik meeloop in de Duinenmars, een opvallende combinatie tussen een wandelaarsevenement en een Haags volksfeest. En wat leverde het op, behalve mooi weer en een oorkonde? Juist, een medaille:

Op het eerste gezicht

Zondagavond, half acht. Ik installeer een nieuwe USB stick. De oude ben ik kwijt - er staat overigens geen vertrouwelijke informatie op. Vermoedelijk zal het ding wel opduiken over een paar dagen. Dat gebeurt namelijk als je iets vervangen hebt, dan blijkt het oorspronkelijke ding helemaal niet zo stuk of kwijt als het leek. Op het eerste gezicht, dat is vaak bedriegelijk.

Op het eerste gezicht ondersteunde die USB-stick ook nog Windows 98, een van de systemen die hier op een oud bakkie draait. Ik had het nog speciaal gevraagd bij de Mediamarkt. Alsof die zaterdaghulpjes deskundig zijn. Ik zou niet over chmod moeten beginnen. Gelukkig heb ik niet zoveel ondersteuning nodig - ik ondersteun mezelf wel.

Zondagavond zat ik schelden. Sandisk bleek eenzijdig de ondersteuning voor '98 gestaakt te hebben, en de drivers verwijderd te hebben. Na wat google-acrobatiek kon ik de oude drivers alsnog vinden. Maar goed, terwijl ik daar zo zat de prutsen, zag ik wel iets anders gebeuren. Fluitende vogels. Een terloopse zonsondergang.

De lente is ontluikend.

Opdat wij niet vergeten

(Dat we op de A4 rijden en 100 mogen).

Het kantoor (2)

Het drinktempo ligt hoog, bij de Sinterklaasbaan. Gezien de goede gewoonte voor elkaar koffie of thee te halen, is het mogelijk om elk half uur iets te hebben staan. Resultaat: 14 a 15 drankjes per dag.

En veel naar de wc lopen, om kleurloze urine te lozen.

Met koffie ben ik al lang gestopt, anders ging ik stuiterend van de cafeine door het kantoor. Dus thee, het alternatief. Na enkele weken begon ik met toch wel zorgen te maken. Ik bedoel: van diabetis kan ik nog zeggen dat het in de familie zit, maar als mijn gebit binnenkort uiteenvalt vanwege 12 kopjes suikerwater per dag, is het mijn eigen schuld. Collega M kwam met de oplossing: slappe thee. Het is een vermomde variant van heet water, maar in tegenstelling tot suikerloze thee wel lekker. Mijn gebit is weer gered - iemand nog iets te drinken?

Meer beestenstukjes

Eergister over een hond. Nu de ganzen. In Leiden-Zuid, niet ver van station Leiden de Vink, woont een familie ganzen. Ze hebben een grasveldje, een slootje en vooral een verkeersweg er precies tussendoor. Iets waar de Familie Gans zich overigens niets van aantrekt van de druk bereden sluiproute.

Zonder angst, zonder vrezen steken zij de weg over. Deze week heb zagen we ze zeker vier keer oversteken op het moment dat we het punt passeerden. Wonderlijk genoeg stoppen alle automobilisten op tijd. Met gemiddeld 2 dode vogels per dag op de weg is het lot, of waar u ook in gelooft, de ganzen beter gezind dan de meeste vogels.

Controlfreak

Het Meisje wandelt met een hond aan de overkant van de sloot terwijl ik terugkom van de Albert Heijn met in mijn hand een plastic tasje waarin zich onder andere een paprika en aanmaakpindasaus bevinden. (Dat zijn nog eens openingszinnen).

De Hond zit aan de lijn die aan de hand van het Meisje vastzit. Meisje gooit een stok voor hond. Apport, apport! Beest rent. De lijn is net rekbaar genoeg om te voorkomen dat het beest zichzelf verhangt in zijn eigen riem. Gecontroleerd spelen. Ik zou het anders doen, geloof ik.

(Ik zou geen hond nemen, eigenlijk).

Enkel een zichtlocatie

Alles is ironie, zo schijnt het soms. Alles bevat die prikkelende bijsmaak, die je herkent van goedkope cola met veel koolzuur.

Neem de thuiszorgwinkel; de plek voor uw rollator, looprek of krukken. De winkel is alleen bereikbaar als je eerst een trapje op gaat, of enkele honderden meters omloopt.

Old School

Er is de Oorlog tegen Drugs, de Oorlog tegen Terreur en ik voer mijn eigen oorlog tegen spam. Voor de time-being heb ik een instrument uit de oude doos opgetuigd, Backblog.

Over de oude doos gesproken: ik heb twee vrijkaartjes voor The Amsterdam Book, Map & Print Fair, komende donderdag, vrijdag en zaterdag in Amsterdam. Iemand die ze wil hebben?

Fietsers

Morgen Vlaanderens Mooiste.
Vandaag waren er bijna alleen maar wielrenners onderweg.
Als enige durfden zij de wind te trotseren.
(Massochisten).
En dit, ook nog.
Wellicht een jeugdige wielrenner, die iets interessanters zag.