In de trein (33)

Een volle, want vertraagde stoptrein. Drie mannen, alledrie in een blauw Greenpeace jack. Fondsenwervers van de straat. Uit hun gesprek volgt al snel de hierarchie.

'Hoe beviel je eerste dag' vraagt de eerste aan de jongste. 'Zwaar' antwoordt deze. Numer twee: 'Je moet er aan wennen. Dit is mijn vierde dag, maar ik doe het al veel makkelijker dan op mijn eerste dag'. Je ziet hem glunderen. Van jongste bediende is hij al een stap hoger gekomen op de ladder - binnen vier dagen. Ze praten wat met hun nieuwe collega, over argumenten en weerleggingen. Ze klinken als de grootste gelovigen van Greenpeace. Alleen zo jammer dat ze ervoor betaald worden. Want, kenden we dat type kerk al: de kerk die zijn gelovigen betaalt?

Ademend

placht de werkelijkheid zich uit te vlakken
de dagen licht heuvelend
extreem lichtblauwe luchten
toefjes westendwind tegen je wang aan galloperend
de slapte van de tijd
je latent ontbreken
een raadsel als de anti-materie
cumulatief besta ik weliswaar,
maar ik voel nog geen regen.

Wembley (VI)

Dit is fragment nummer 6 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.

Youssou komt thuis, zegt niets, loopt langs me alsof ik niet besta. Hij hangt zijn jas op, legt zijn tas in de hoek, wast zijn gezicht bij de kraan en gaat liggen in zijn bed. Hij kreunt nog wat en slaapt.
Ik sluip naar het toilet. Het bevindt zich midden in het huis, de kamers eromheen: hutten om een waterput. De pot is hoog, als een stoel waarin je lui kunt zitten. Wat je doet blijft liggen op een bord van porselein ? alsof het een maaltijd is.
Wanneer ik klaar ben trek ik door zonder me om te draaien. Ik wil niet zien wat ik gedaan heb. Alles moet je zien. Alles. Niets blijft verborgen.
Het keukenraam kijkt uit op een tuin van stenen en planten in potten. Andere ramen geven uitzicht op andere levens. Op elk balkon staat een afvalzak. Donkergrijs, dichtgesnoerd met een wit koord, rond als een voetbal. Het is dinsdagochtend. Wanneer de bewoners straks wakker worden, nemen ze de zakken mee naar de straat en plaatsen ze op tegels die daarvoor bestemd zijn. Mannen in jassen zo groen als jonge bladeren komen ze ophalen. Ze hebben een wagen met twee grote kaken die het afval vermalen. Ze doen hun werk geconcentreerd. De wagen stopt, de mannen springen eraf en slingeren de zakken achterin. Nog voor de laatste zak erin is geworpen, slaat een van de mannen met de vlakke hand op de zijkant van de laadruimte. De wagen trekt op, de laatste zak vliegt al en de mannen springen achterop. Grommend kruipt hij verder door de stad tot al het afval opgehaald is. Dan is de stad schoon, zijn de balkons leeg, en begint een nieuwe week. Ieder vult zijn afvalzak tot het weer dinsdag is.
Het huis is stil op het gesnurk van Diop na. Ik kleed me langzaam aan. Ik moet eruit. Ik moet naar Leolo. Ik heb te lang het eten van Diop en Youssou gegeten. We delen wat er is, maar het is geen delen als ik niets in kan brengen.
Leolo heeft gezegd dat als er iets is, ik naar hem toe moet komen. Ik heb alleen Leolo. Hij is de enige die me kan helpen.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>

Het kwaad der wereld

Op de plek waar ooit spoor 6 moet zijn geweest, namelijk tussen spoor 5 en 7 staat een kiosk. Onlangs is deze kiosk verbouwd. Meer vierkante meters, meer omzet, moet de gedachte zijn geweest. Meer omzet moet ook de gedacht zijn geweest bij het plaatsen van een aantal machines die de geur van versgebakken broodjes verspreiden. Nu ben ik zelf evengoed aandeelhouder in het grootkapitalisme, maar dat een mens zelfs tot in zijn neus aan toe bestookt moet worden met reclameboodschappen, gaat me wat te ver.

Ik ben bang dat het strafbaar is om u op te roepen de kiosk plat te branden, dus dat doe ik niet. Dus verder is dit stukje even zuiver hypothetisch. Wij samenzweerders gooien onze flessen benzine over de kiosk, steken het in de brand en houden ondertussen de rest van het station nat. Een heel Centraal Station afbranden is namelijk erg onpraktisch. Niets blijft over. Niets dan de geur van verbrande broodjes, en op de grond een restje as. De as van het kwaad, zogezegd, maar daar mag George W. zich verder druk over maken.

Drama der grammatica

De, het en een zaten op een bankje in het park. Hun tronies stonden waren niet vriendelijk; het arrogante, brede gezicht van de, die wist dat hij populair was. Het lange, adelijke gezicht van het, die zijn status ontleende aan alle moeilijk woorden waar hij bijhoorde. Tussen de en het zat hun zusje een, met een nogal onbepaald en dik rond gezicht.

Onderuitgezakt zat het drietal in de zon. Tegen elke voorbijganger schreeuwden ze 'Hee! Wil je lid worden? Dat kan niet, want wij zijn de lidwoorden, van ons groepje kan je niet meer lid worden! Hahahaha!'

Maar diep van binnen waren de woorden helemaal niet zo gelukkig met hun status. Ze voelden zich eenzaam in het hokje, en ondergewaardeerd omdat ze nooit eens losstaand, zonder zelfstandige naamwoorden konden opereren. Een had nog een kortstondige flirt gehad met de wiskunde, maar sinds bleek dat ze daar meer van getallen hielden dan van woorden, was ze weer vertrokken. Ook de poging van de om een koffiemerk te worden was mislukt - ingehaald door Senseo. Nu zaten ze hier, voorbijgangers te vervelen, wachtend tot iemand ze op kwam halen.

Dierenverhalen

De Reiger staat aan de kant van de sloot als de Kangoeroe aan komt stuiteren.

Of zal ik van de Reiger toch maar een Antilope maken? Vereisen dierenverhalen eigenlijk een ecologisch verantwoorde leefomgeving?

De Antilope graast als de Kangoeroe aan komt stuiteren.

Maar nee, dat kan ik dat beter niet schrijven. Misschien zit er wel meer betekenis in wat ik niet schrijf ook dan in wat ik wel schrijf.

Veel klaprozen trouwens, dit seizoen.

Identiteit

Waarde Anonymus,

Maar u, wie bent u nu werkelijk? Ik zie mijn statistieken:

14:50, Belgie, Skynet, herbezoek 124
(...)
16:33, Belgie, Skynet, herbezoek 125
(...)
20:38, Belgie, Skynet, herbezoek 126

Wat is het, anonieme bezoeker, dat u zo vaak langs dit weblog brengt? Vertel het mij, schrijf het mij, schreeuw het van de daken, want daar is het zo stil sinds Dille verhuisd is. Mail of stuur per postduif wat er op uw Belgisch hart ligt, dien uw verzoeknummers in en wij spelen al uw favoriete platen.

Met de meeste hoogachting,

Maarten

Geland vliegbeest

Zonvakanties

Al jaren bestaat er iets onder de verzamelnaam zonvakanties. Maar vanmiddag bedacht ik me, terwijl de losgeslagen kranten om mij woeien, dat de zonvakanties de enige in hun soort zijn. Waar zijn de windvakanties, waar zijn regenvakanties? Ik moet bekennen dat er zoiets bestaat als een sneeuwvakantie, maar er zitten nogal wat gaten in de markt. Al heb ik dat eigenlijk al vaker geconstateerd: wie de markt goed bekijkt, ziet dat het net een visnet is, zo talloos zijn de gaten.

Soms is het toch jammer dat ik geen ondernemer ben geworden.

In de trein (32)

Ingestapt pak ik mijn boek en lees verder in W.F. Hermans' Nooit meer slapen. Lees dat boek en u zeurt nooit meer over een mug in uw slaapkamer. Schuin tegenover me was een jongen gaan zitten, zonder boek of iets te doen. Voor hem op het tafeltje lagen een paar tijdschriften. De Flair, en nog een vrouwenglossy. Hij twijfelt zichtbaar. Zal hij, of zal hij niet de moed hebben om de bladen te gaan lezen? Hij bladert langs horoscoop en modepagina's, doet alsof hij niet geinteresseerd, maar blijft toch even hangen in een interview.

Ik was benieuwd of hij het lef had over de sociale conventies heen te stappen, en echt te gaan lezen. Maar helaas, dit verhaal komt niet bij een plot: hij stapte na een paar minuten uit

Maandagavond, toch al laat

Ze rent over het perron. De fluit gaat. Haar tas valt uit haar hand, smakt tegen de stenen. De deuren sluiten nog voor ze de tas heeft opgeraapt. Verdwaasd doet ze een paar stappen, niet wetend waar ze heen moet, nu de trein voor haar wegrijdt.

Een conduc prevelt wat bemoedigende woorden, maar dat is het laatste waar ze behoefte aan heeft. Met meer kracht dan normaal laat ze zich tegen een pilaar aan glijden, omdaar tegen te leunen in het lege kwartier wat haar wacht. De eerste regendruppels slaan tegen de ruiten.

23

Dat overkomt je, lijkt het. Een keer per jaar, het schijnt er bij te horen. Voor niks gaat de zon op, en dat jarig worden kost ook al niks.

(Behalve de prijs van gebak)

Oplossingen en problemen

Er zijn probleem en oplossing, en hoe die zich tot elkaar verhouden, dat is problematisch. Want gewoonlijk is er een probleem, en daar is een oplossing voor. Soms is het een eenvoudige oplossing, een andere keer is de oplossing complexer.

Maar kan het ook andersom? Is het mogelijk om erst een oplossing te hebben zonder een probleem te hebben? Ik dacht aan het verhaal van de benzine. Toen dit goedje in de 19^e eeuw werd uitgevonden, had niemand er een toepassing voor. Het was in feite een oplossing zonder probleem, omdat het probleem, de aandrijving van de benzinemotor, nog moest worden uitgevonden. Of is dat niet zo? Is het benomen van benzine als oplossing iets vanuit het huidig perspectief. Immers, het werd pas oplossing met de uitvinding van de motor. Vooruitlopend op de toekomstige uitvinding van de waterstoffusiemotor, zou water dan ook alvast oplossing voor het wereldenergieprobleem moeten zijn, terwijl die waterstoffusiemotoren nog even waargemaakt moeten worden.

Ik moest denken aan Oskar Schell, de held uit Extreem Luid & Ongelofelijk Dichtbij van J.S. Foer. Oskar heeft een sleutel, maar weet niet bij welk slot deze sleutel hoort. Om en passant een eenzinsrecensie te doen: J.S. Foer heeft een grote dosis schrijftalent, maar zou eens wat minder wijdsprakig mogen zijn. Enfin, Oskar heeft met zijn sleutel de oplossing voor een onbekend probleem.

Toch klinkt het niet geheel overtuigend - bestaan er oplossingen voordat er problemen zijn?

Correcties en aanvullingen

Enige weken geleden meldde ik u het bestaan van een Plastic Koe als landschapselement. Naar aanleiding van dat bericht ging Zus op zoek naar de Koe, maar ze kon het beest niet vinden.

Wat bleek: ik heb de verkeerde locatie gemeld. Aanvankelijk dacht ik dat het beest tussen Gouda en Driebruggen stond, maar het dier staat tussen Woerden en Utrecht, vlakbij Harmelen. Hier op Google Maps, en hier met de ANWB Routeplanner. Tot slot heb ik een foto. Weliswaar met de kwaliteit van een Ufo-waarneming, maar je moet het mysterie ook niet helemaal opheffen.

Lof der twijfel

Misschien heeft u het gemerkt, maar wellicht ook niet. Taalgebruik is aan permanente ontwikkeling onderhevig, en meestal ongemerkt. Alleen een serieuze analyse kan veranderingen in groter verband aan het licht brengen.

Want overal waar ik schrijf, vervang ik het platte misschien door het mooiere wellicht. Misschien, dan is aards en hard. Wellicht heeft iets luchtigs en buigzaams. Natuurlijk is de vraag of mijn voorkeur blijft bestaan. Wellicht vind ik over twee maanden iets mooiers, of misschien keert misschien wel terug als favoriet. Ik weet het niet. Maar voorlopig twijfel ik in schoonheid.

Glazenwassers

Toen ik vanmorgen aankwam bij het nieuwe kantoor stond er een jongen voor de ingang. Het lijkt alsof hij Go-Go-Gadget-arms heeft, maar eigenlijk draagt hij een stok van 18 meter, waarmee hij de ramen wast. Dat was het begin.

Later die ochtend werd er een ladder tegen mijn raam gezet. Een man verscheen aan het raam, en maakte schoon. Hee! Wat is dat! Mijn uitzicht! Als ik uit het raam kijk, dan wil ik dat doen zonder dat iemand terugkijkt. Staren, dat vereist privacy. Dat doe je vanachter een zonnebril, of vanuit het raam. En dat uit het raam kijken heel belangrijk schijnt te zijn, schreef ik al eerder.

Al moet ik bekennen dat het wel goed is, als er zo iemand op je neus staat te kijken. Zo iemand aan de andere kant van het glas, dat zet wel aan tot werken. Als je in zo'n luxe kantoor zit kan je tenslotte niet de hele dag uit het raam kijken, ondanks de positieve effecten van dit uit het raam kijken.

Enfin, vanmiddag waren de ramen weer schoon. Ik kon nog beter naar buiten kijken. Uiteraard heb ik daardoor heel wat geniale ingevingen gehad, maar daarover misschien een ander keer.

Mobile generation (9)

Kun je me zien?!
Kun je me zien?!
Kun je me zien?!
Kun je me zien?!
Kun je me zien?!

schreeuwde een vrouw tegen haar telefoon. De telefoon zei niks terug, dus schreeuwde ze maar door

Kun je me zien?! Kun je me zien?! Kun je me zien?! Kun je me zien?!

'Nee, maar ik hoor je wel' bromde een man die verstoorde opkeek van achter zijn krant. De overige reizigers glimlachten, maar de vrouw met de telefoon hoord het niet.

Kun je me zien?! Kun je me zien?! Kun je me zien?!

De telefoon kraakte. Er was een soort verbinding, al klonk het alsof het om een verbinding met Saturnus ging. Piepen en stuitend was er geluid, maar de boodschap was niet te verstaan, en dat lag niet aan het volume. Zonder aankondiging was de verbinding weer verbroken. Saturnus had blijkbaar genoeg gehoord.

Ik ben benieuwd of ze nog terugbellen.

Mobile generation (8)

Op het station pakt iemand de hoorn van de haak, gooit een muntje in het apparaat en begint te bellen.

Hemel. Ja, dat kan ook nog. Als kijk ik naar een historische film, een anachronisme!

Ik geloof dat ik eens wat minder met mijn tijd mee moet gaan.

Smaakjes

Er staan Earl Grey, Sinasappel, Bosvruchten, Cactus, Rooibos, Groen thee en nog wat gekke smaken in de kast. Zoveel keuzemogelijkheden dat het je zou duizelen. Maar ja, wij leven in een vrije samenleving, dat vieren we zelfs vandaag, dus het gevolg is dat je 9 soorten thee in de kast hebt staan.

Per ongeluk kreeg ik vandaag wat koffie door mijn thee. Waarom is er nog geen mokka-thee? Het is best lekker, namelijk.

Bij zonsopgang

Elke dag is het een beetje zomerder, zo leek het vanmorgen. Het was warm en snel licht aan het worden.

Op het andere perron stond een man. Hij keek naar de grond. In contemplatie, of wat? Hij wankelde. Zijn hoofd leek te twijfelen of het van zijn lichaam zou vallen, alsof het stuiterend tussen de rails wilde verdwijnen. Maar toch niet, er zat genoeg elastiek in de nek om telkens een lichte terugslag te veroorzaken.

Nog even zweven tussen dag en nacht. Het was veel te vroeg, voor hem.

In de trein (31)

'Loslaten, je moet loslaten' gaat er door mijn hoofd, als ik mijn hoofd tegen de ruit van het raampje druk om de seinen te kunnen lezen. Oranje. Dat betekent langzaamaan, maar nog wel doorrijden. Zojuist is de Intercity ons met een rotvaart gepaseerd. Er is al vertraging, en als de Intercity er nog voor moet, dan wordt die vertraging alleen maar erger.

Om 49 over heel rijdt mijn aansluiting weg, weet ik. Als we nu hard gaan, dan kan ik dat nog redden. En alsof ik zelf achter het stuur zit, de gedachte werkt. De trein schiet als een kogel door een zich gestaag volbouwend landschap.

Arriverend om 49 over, zie ik mijn trein op het andere perron vertrekken voordat ik de kans heb gekregen in te stappen. Een dramatisch aspect in mijn leven, en ik heb het niet eens zelf hoeven te verzinnen.

Gelaten gaan drie mannen naast elkaar zitten op een bankje, ongeveer op de melodie van drie kleine kleutertjes. De eerste leest een boek, de tweede een computertijdschrift en de derde luistert naar muziek. Wie van de drie bestaat al heel lang niet meer, maar als u zin heeft om te spelen, voelt u zich dan niet bezwaard.

In de trein (30)

Luidruchtig belt een dame op de bank achter mij.

"Maar, onder ons gesproken...".

Sommige mensen doen er ook alles aan om de verhalen de wereld in te helpen.

Argumenten gezocht

Wat is nu de eerste dag van de week, en vooral waarom?