Volgende bestemming

Alles is een kwestie van schaalniveau. Midden in de Utrechtse stationshal zatentwee toeristen met een enorme dubbelzijdige kaart van Europa. Een lap van twee bij anderhalve meter, volstrekt onhandelbaar, en waarschijnlijk is Utrecht ondanks het formaat van de kaart nog steeds een stipje.

'This is where we go next', zei de dame, wijzend op een puntje op de enorme kaart. Ik stapte de roltrap op en reisde mijn weekend tegemoet.

Lichtend voorbeeld

Snelwegvolk

Voor me rijdt een Ka. Fijn tempo, regelmatige maximumsnelheid. De dag is aangeland bij half twaalf 's avonds, maar het is nog steeds belachelijk druk. Linksvoor zie ik de stumpers op de derde baan, die met 150 aan komen rijden, vol in de rem moeten om niet helemaal op de achterbumper van de voorgangers te belanden, en op die manier 5 minuten eerder thuis zijn.

Auto's schieten als elektronen door het knooppunt Oudenrijn.

Afslagen passerend zoek ik metaforen, oplossingen, sleutels. Tevergeefs. Wat zich toont is het contrast; de stilte van een constante broem van het rijdend voertuig. Benoemen. Misschien wel de grootste kunst die er is.

Vondst

Een groene map, met daarin een blauwe map, en daarin een aantal plastic mapjes. Gevuld met papier van jaren her. Als je goed oplet kan je de hele elektronische revolutie er in teruglezen. Alle versies van Outlook. Van handgeschreven kriegelhandschriften en typmachine via fax naar de domnantie van Times New Roman. Je leest een e-mail uit 1998 van persoon 1 naar persoon 2. Ze waren collega's, blijkens de maar, maar zowel voor het verhaal als voor mij zijn ze volstrekt onbekend.

Hoe dagelijks leven de gedocumenteerde werkelijkheid in kruipt; infecteert alhaast. Dat je leest dat een van de twee in 1998 griep had. Best zielig, toch. Al vraag ik me af of de persoon waar het over gaat het zich nog herinnert.

Fish 'n chips

De wereld is reeds half uitgestorven, omdat over een uur of twee het Nederlands elftal een redelijk onbelangrijke wedstrijd zal spelen. Een haastklus - wat anders - maakt mij laat. Ik eet een happie van de Appie zonder wuppie, terwijl ik wacht op de stoptrein waar wel wuppies opgeplakt zitten. Aan de buitenkant, wel te verstaan.

'Hee, eet je een broodje' zegt een man die het station op is komen lopen. 'Opgewarmd in de magnetron?' Ik heb er geen moment aangedacht, en ontken het. 'Lekker, vast, zo'n broodje, joh, weet je wat ze zouden moeten doen, fish 'n chips, niet te moeilijk, gewoon zoals in Engeland, patat en een stukje vis, niet te moeilijk, want dan kost het weer te veel, gewoon een eerlijk stukje vis, wat is er nu gezonder dan vis, gewoon niet te moeilijk.'

Hij trekt een blikje bier open. Bavaria. Er komt schuim uit, maar niet zodat het in de rondte spuit.

'Mooi idee - wat let u om het te proberen', probeer ik hem uit de tent te lokken. Hij luistert niet en vervolgt.

'Dat zouden ze moeten dien, fish 'n chips, niet te moeilijk anders worden de kosten te hoog, maar wel vers, wat is er gezonder dan verse vis, weet je dat de haring soms wel een jaar wordt ingevroren voordat die wordt verkocht, dat hoort niet, het moet verse vis zijn.'

De stoptrein rijdt piepend het station binnen. Ik heb besloten om als eerste de trein in te stappen. Immers, dan mag hij zelf besluiten of ons gesprek lang genoeg heeft geduurd. Ik ben de monoloog een beetje zat. Hij blijkbaar ook, want voor ik het doorheb beent hij weg en kiest een andere deur. Fish 'n chips. Ik kan betere junkfood bedenken.

In de trein (35)

Voor spitsuur is het rustig. Bezettingsgraad van 75% bij vertrek. Vlak voordat de deuren sluiten rennen de laatste reizigers naar binnen. De tragiek is dat er altijd mensen zijn die het niet halen. Dat is overigens een tragiek die je overal ziet.

De man tegenover mij heft iemand herkend tussen de laatste instappers en steekt zijn hand omhoog. 'Kom je hier zitten?' Er is nog plek; de laatkomer twijfelt. 'Maar hier is geen airco - je gaat toch niet ergens zitten waar geen airco is?' Dat klopt - de airco werkt niet goed; het is warm. 'Het is maar tien minuten', probeert de zittend man nog, maar de staande man heeft zijn keuze al gemaakt. Hij zegt gedag en loopt verder. De airco is sterker dan de vriendschap. Survival of the fittest. Zo'n airco verkoelt niet alleen, maar bekoeld evenzo.

Thuiskomst

Of het nacht was, was moeilijk te beoordelen. 23 uur, 38 minuten, en de horizon was nog steeds niet egaal zwart. Lichter donkerblauw gloeide in het noordwesten. Het wordt nooit meer donker in Nederland. Dat komt door de straatverlichting, maar de midzomernacht doet net zo hard mee. Ongeveer vier uur later zou het alweer licht worden. Waarschijnlijk, want ik zou er zelf niet bewust bij zijn.

Ik kwam uit de trein, niet eens de laatste, niet eens de stilste. Zonder iPod had ik gevreesd voor een saaie thuisreis. Treinen in de tweede helft van de avond hebben namelijk de neiging dodelijk saai te zijn. Je bent meestal de enige reiziger. De raampjes weerspiegelen vooral de binnenkant van de trein, en voorbij dat gespiegel is enkel het donker. En interieurs van treinen, daar ben je na meer dan 40 000 kilometer op uitgekeken. iPods zijn uitstekende middel om je in zo'n omgeving te vermaken. Om eerlijk te zijn: ik luister nooit zo goed naar muziek als in de serene stilte van een late trein. Maar er was geen iPod, geen boek en alle oude kassabonnetjes had ik 's middags al volgeschreven.

Er dreigde verveling.

Ik ben een hedonistische Westerling uit de door snelle en oppervlakkige behoeftebevrediging gecorrumpeerde samenleving van ons. Of het feit dat ik me daar bewust ben, mij anders maakt dan de mensen die dat niet zijn, is een tweede.

Twee banken verder komen andere reizigers te zitten. Ik ontdek dat het analoge afluisteren van gesprekken van pedagogen over auditieve discriminatie niet onder hoeft te doen voor een podcast.

Vanaf de fiets

Het radiootje van de man van de stalling speelt 'Walking on Sunshine'. Als ik mijn sleutel in het fietsslot steek, vallen de eerste druppels. Franz Ferdinand speelt op de iPod 'I want a car, I want a car'. Daar hadden ze gelijk in gezien het weer, maar ik wil geen files.

Overigens is er dringend behoefte aan een variant op het spreekwoord 'What's in a name', maar dan voor songteksten.

Een meeuw scheert tussen de gallerijflats door. Echoend tussen de gebouwen klinkt het geschreeuw van het dier. De zee is nooit ver weg, en toch doen de meeuwen meer denken aan schrale Britse kustplaatsen met fish 'n chips.

Het wit van de pas geverfde straten blijft aan mijn band zitten, en trekt nog lang sporen.

Veel decor

En toen stond ik weer buiten, weer in de Bijlmer. Ik loop naar het metrostation. Op mijn weg kom ik geen mensen tegen, slechts kantoren die te huur staan. Je hoort hier slechts de ding-dong van de metro, het voorbijrijden van de trein en het ruisen van de ring. Tussen de leegstaande kolossendoor naar de metro. Zo 1996, die kolossen. Logisch dat niemand ze wil huren. Ik geloof dat ik de enige ben die een strippenkaart afstempel, waardoor ik nog een metro mis bovendien. Verderop ligt station Bijlmer. Ik zou het kunnen lopen, misschien wel sneller dan een metro voor een halte. Amsterdam Bijlmer is de afgelopen maanden veranderd in een ruimteschip - type Star Wars. Niet slecht naast de Arena, die de klassieke Ufo vertegenwoordigt.

Twee minuten metro brengt mij op Bijlmer - in volle verbouwing, maar nu al een station van LotR-achtige proporties. Waarom men nou in hemelsnaam zo'n kolossaal station bouwt op een steenworp afstand van Duivendrecht, dat zo ongeveer de mooiste ov-knoop van Amsterdam is, blijft mij een raadsel. Misschien ligt het probleem hierin: Duivendrecht heeft bereikbaarheid; Bijlmer het reizigerspotentieel. Ik dwaal af. De eerste trein dwingt mij om via Centraal naar huis te reizen - iets wat ik overigens niet erg vind. Dwars door Amsterdam met ondergaande zon, ik heb er een zwak voor.

Dagen van gras, dagen van stro

Of hoe je huid kleurt na een dag in de zon in de moerassen achter de zee. Eindeloos veel uren. Spelen met je tenen. Een parasol en een zaterdagkrant. De gepaste ledigheid. En ook hij zag dat het goed was.

U ook, hoop ik?

In de trein (34)

Op Sloterdijk kwamen ze binnen, twee mannen van deze tijd. Met de taal van deze tijd. Ze bespraken het leven in een gesprek, wisten het zelfs terug te brengen tot een essentiele zin.

'Je leef maar een keer in je hele fuckin' leven'

Oranje

Laat mij hier eens open deur in trappen: wellicht heeft u gemerkt dat het WK voetbal eind deze week begint. Nadat ik in karatehouding door de openstaande deur ben gevlogen, en me daarbij heb niet heb verwond, wilde ik graag verder gaan.

Kunnen we al die mensen die oranje prullaria kopen niet beter een oranje zonnebril geven? Dan is namelijk alles oranje. Scheelt een boel verven en prullaria. Kunnen we ons tenminste met het spelletje zelf bezighouden.

Op het droge

Lange vingers

Van de talloze feitjes die je dagelijks aangeboden krijgt vergeet je het merendeel weer, is mijn indruk. Of ze liggen zo binnen de lijn der verwachting dat je ze niet als afzonderlijk feit registreert.

Zo anders met de dingen die je wel onthoudt, die wekenlang door je hoofd gaan spoken. Afgelopen zaterdag las ik Eos in de bibliotheek. Een klein bericht over een onderzoek naar man en vrouw, eigenlijk niet eens interessant omdat de uitslag zich liet voorspellen. De verrassing zat in de methode die de onderzoekers gebruikten om de testosteronspiegel van mannen te meten. Mannen waarvan de ringvinger langer is dan de wijsvinger hebben een hogere testosteronspiegel dan gemiddeld. Ik keek direct naar mijn eigen vingers. Mijn ringvinger is langer.

De komende week ga ik ongetwijfeld meer dan anders letten op de lengte van vingers.

Fluitend

Hij gaat niet alleen fluitend naar zijn werk, op zijn werk is hij ook regelmatig aan het fluiten. Dat hoor je als hij langskomt, op de gang. Vandaag had ik hem aan de telefoon. Wij bespraken een lastig probleem, waar wij beiden diep over na dachten. Ik peinsde, al dan niet met gefronste wenkbrauwen. Toen klonk het: een fluitend wijsje over de telefoon.

Ik wou dat ik dat kon.