Decor

Straattaal

Alle huizen staan open. De teksten waaieren eruit.

Je loopt zo wijdbeens de laatste tijd, Karlijn.

Gevonden

Bij de dood van eem megawup

Voor mij reed een Duitse tankwagen, toen ik de A16 op draaide. We gaan steeds langzamer. 110. 100. 90. 85 in de bocht. Ik denk aan terugschakelen, maar voordat we echt stilstaan ben ik van baan gewisseld. Ik schuif nog een baantje op, en kies voor afslag Kralingen.

Beneden sta ik vooraan bij het stoplicht. Achter mij en naast mij schuiven auto's geduldig aan in de wachtrij. LInks van mij komt een Fiat staan, zo'n koekblik. Er zit een mevrouw achter het stuur, en een jongetje klimt heen en weer op de bijrijdersstoel. Het raampje staat open, en het jongetje op de bijrijdersstoel laat zijn megawup uit het raam hangen.

En laat het ding op het asfalt vallen, uit de auto. Hij kijkt beteuterd. Moeder ziet het, en inventariseert de situatie in een oogwenk. Ze besluit niet uit te stappen. Mijn stoplicht gaat op groen en ik rij de stad in. In de binnenspiegel ligt de megawup nog steeds op de grond. Een groot drama lag in het verschiet, maar de afloop is onbekend.

Hier opstijgen

Desolaat

Houdt uw hoofd tegen het beeldscherm

(Idee van Liesan, misschien helpt het).

Rijdt als ...

Collega S. heeft de auto weer opgehaald van de garage, na de regematige onderhoudsbeurt. 'Hij rijdt weer als een trein' merken we op - en tegelijkertijd merken we op dat die metafoor ondertussen wel wat afgesleten begint te raken. Een auto is op de meeste trajecten sneller en betrouwbaarder, dus die vergelijking met de trein is wat aftands.

Tijd voor iets nieuws, maar wat, dat moet ik nog nader invullen. Misschien zou daar een prijsvraag voor moeten worden uitgeschreven.

Nothing really ends

Dus ooit, nog niet zo lang geleden, dacht je dat er een verleden was. Een verleden dat op slot kon; dat wat is gweeest en nu voorbij is. Je hield het erop dat sommige mensen uit je leven verdwenen, en dat alleen stom toeval of een reunie ze terug zou kunnen brengen. Het leven is vloed en eb, of komen en gaan van mensen, waarbij je eerlijkheidshalve toe moet geven dat het niet zo regelmatig is eb en vloed.

Onlangs kreeg ik een uitnodiging voor Hyves. In een milde bui maakte ik een account aan, en liet het vervolgens een paar weken verstoffen. Net zoals bij menselijke contacten geldt ook voor internetregistraties dat het merendeel dat je ooit had inactief is - onderdeel van het verleden. Verleden week kreeg ik mail van Hyves. Iemand had me aangemerkt als vriend. Ik besloot iets langer rond te klikken op Hyves. Daarna bestond het verleden als afgesloten eenheid niet meer.

Geen toevalligheden

Houten, boomtown aan de A27. Het is tien minuten voor tien en dat is op een doordeweekse avond wel eens tijd om naar huis te gaan, zeker als je berekent dat je al tijd aan het snoepen bent van de reguliere acht uur slaap.

Ik wandel over het grote, stenige plein in het centrum. Ontwerptechnisch klopt het: de verhouding hoogte-breedte is voldoende om een zekere initimiteit, charme, te creeeren. Ieder spoor van leven ontbreekt echter: zelfs op Mars is het drukker. Slenterend langs de huizen zie ik mensen televisie kijken, of de hond uit laten. Midden op het plein staan vier mensen rondom een grote dj-set. Put your hands up for Detroit, echoet over het plein. Een evenement, maar zonder publiek. Of het moeten de drie lokale hangjongeren zijn, die bij het fietstunneltje Red Bull drinken en oefenen in het fluiten naar langsfietsende meisjes. Ik vrees voor beperkt aanbod van oefenmateriaal.

Er waait een warme wind vanuit het noorden, bemerk ik op het station. De lucht kleurt pastel. Om twee minuten over tien arriveert de boemel. Conform dienstregeling, maar iets anders viel hier niet te verwachten.

We'll smoke them out of their holes

Opnieuw was er een mug, vannacht. Op mijn voeten ligt het bewijs dat getuigt tegen dat beest. Een onduidelijke herinnering aan jeuk, dat ook, op een tijdstip dat nacht heet, maar niet nader definieerbaar is. Mijn nachtelijk geheugen is als een pan soep. Soms komt er iets bovendrijven, maar het heeft nog zelden de originele vorm.

's Ochtends is alle hopeloos. Buiten onweert het, en aan het plafond is geen spoor te bekennen van de bloedrover. Gecombineerd met het feit dat ik geen tijd heb om op jacht te gaan, zorgt dit er voor dat het insect rustig kan uitslapen en komende nacht weer vers bloed kan komen halen.

Heilloos, deze strategie. Tijd voor verandering van aanpak. Know thy enemy, schreef Sun Tzu reeds. Wellicht een waardevol idee. Ik heb alleen wat moeite om me de belevingswereld van een mug in te beelden. Tot die tijd zal ik jeuk hebben.

In hemelsnaam

Waarom lakken sommige vrouwen hun teennagels in koperkleur?

(Meer onbegrijpelijk dan Zinedine, vegetariërs en Heidegger bij elkaar).

Alsnog oud papier

Een koptelefoon kreeg ik, uit 1975 ofzo, voor noppes en in de originele doos. Na even zoek vond ik ook de juist plug, dus nu kan ik hifi-stereo luisteren. De originele doos ging bij het oude papier.

Later gooide ik het oud papier weg, in de papierbak die bij de glasbak staat. Het is er een zooitje, bij die bakken. Kranten en verpakkingsdozen (Loempia Excellent) slingeren rond. Zo netjes en feestelijk als de aanschaf van een product is georganiseerd, zo kleurloos is het einde van een product. De weg naar afval is voor goedkoop, en hufterproof, zo blijkt bij het weggooien. Terwijl onder andere de doos van de koptelefoon de papier inging, bedacht ik me dat het misschien toch wel nuttig is om de doos te bewaren. Nu gaat de doos nog de recycling in, iets waarvan ik betwijfel of het in 1975 al gebeurde*.

* ik was er niet bij destijds, maar mijn indruk is dat recycling van papier nog niet op de schaal van vandaag gebeurde

Hedendaagse numerologie

'Je lijkt wel een autonoom kunstenaar', was de reactie van Zus toen ik het volgende idee opperde. Wat je zou moeten maken is eenwebsite waarop je geboortedatum gekoppeld wordt aan het isbn-nummer van een boek. Zodat iemand van 20 april 1726 gekoppeld wordt aan de Passievrucht van Karel Glastra van Loon (ISBN 90-204-1726-6). Of, vergelijkbaar, gekoppeld wordt aan de streepjescode van een product. En dan meteen een affiliate-linkje naar Amazon, want ook een autonoom kunstenaar moet z'n geld verdienen.

Een potentiele wereldhit, in alle bescheidenheid.

Vanaf de fiets (maandagochtendeditie)

Het is even voor zeven uur. Er loopt een konijn op het grasveld. Er zij vogels, van die zwarte, die prullenbakken leegplunderen. Of hoe valt anders te verklaren dat elke ochtend elke prullenbak omgekeerd lijkt. Mijn enige stoplicht op de route staat op rood. Ik negeer het, want op dit uur ben ik de enige gebruiker van de stad.

Bijna dan. Er staan een paar verhuizers te lummelen voor een winkelpand. Er zijn enkele fietsers. Een paar automobilisten, maar dat zijn geen mensen zolang ze zich opsluiten in die blikken dozen. Er staat een man onder het gele bordje van de halte. De man van de ijssalon opent zijn winkel, die heet naar een plek in Italie.

Het is een stad der werkenden. Maar geen arbeidersparadijs, want ze moeten wel allemaal om 6 uur opstaan.

Direct naar het hoogtepunt

Als ik de stationshal binnenkom zie ik een oploop bij de WK-corner. Zou er een wedstrijd zijn? De Tour is begonnen, dus voor mij is het WK voorbij. Portugal-Engeland blijkt gespeeld te worden. Honderd mensen of meer staan voor de schermen te kijken. De penaltyreeks wordt afgewerkt.

Zo sta je meteen bij de climax. Geen gezeur van 120 minuten voetbal, maar meteen de zindering in het publiek voelen. Er staan blijkbaar een paar fans van Portugal tussen, want ze juichen voor de ballen die de Portugese doelman stopt. Wellicht is dit een ideetje voor de rest van de wedstrijden: uitzenden in de vorm van penaltyreeksen.

(Ik begin wat voetbalmoe te raken, maar dat had u wel begrepen).