Gezocht: kopie

Bij Albert Heijn legde ik mijn paspoort onder het kopieerapparaat. Ik kopieerde mijn identiteit, nu heb ik er dus twee. Iets waar je normaal minstens een multiversum voor nodig dacht te hebben, blijkt dus ook gewoon bij de lokale Appie te kunnen.

Een vrouw stond een verhaal op te hangen bij de kassa over fohnen, waarvan ik de strekking niet begreep (gebrek aan concentratievermogen, wat weer samenhangt met overmatig gebruik daarvan).

Misschien, bedacht ik, moet ik mijn agenda ook maar eens kopieren. Een blanco, liefst, dan heb ik er twee die ik helemaal vol kan stouwen. Het is overigens ook niet uit te sluiten dat horloges een vergelijkbaar effect hebben, al passen die niet zo goed onder het kopieerapparaat.

Via Baltica (2)

Yvonne vroeg om meer verhalen over de Baltische staten. Welnu, die heb ik niet kant en klaar. En zover ik ze heb, zeggen ze niet veel over de Baltische staten.

Daarnaast zijn vakantieverhalen op weblogs niet de beste. Meestal verzanden ze in 'toen A, toen B en toen C'. Aan dat genre waag ik me liever niet. De oplossing is als volgt: lezers die niet geinteresseerd zijn mogen zich druk gaan maken om mijn volgende bestemming, volgend jaar. Ik heb de volgende bestemmingen in gedachten:

• Nieuw-Zeeland;
  
• eilandhoppen in de Middelandse Zee: Corsica, Sardinie, Malta, door de Italiaanse laars en de Peloponessos naar Kreta en Cyprus;
  
• de Donau afzakken vanaf Munchen naar het oosten;
  
• of andersom (noord-zuid): Gdansnk-Split;
  
• en uw aanvullingen hierop

Voor de lezers die vakantieverhalen durven te lezen, gaat dit stuk nog even verder. U bent gewaarschuwd. De Baltische Staten zijn Estland, Letland en Litouwen, drie Europees georienteerde landen aan de Oostzee. Ik arriveerde per boot uit Helsinki in Tallinn (Estland), liep de kade af en de oude stad binnen. Tallinn heeft een prachtige oude stad, tjokvol Middeleeuwse huizen. Als Hanzestad heeft het veel weg van Duitse en Scandinavische steden. De Esten weten hun kroonjuweel uitstekend uit te buiten, waardoor je je na twee dagen wel in een soort Disneyland waant. Hoe anders is het buiten de oude stad, waar zich een landschap ontvouwt van communistische bouwblokken, vervallen industrie, maar ook veel nieuwe woningen en megasupermarkten. 90% van de bevolking woont in steden, waardoor het platteland enorm leeg is. Bos, heide en grasland - en naar mate je naar het zuiden komt meer landbouw. Maar het platteland is vooral leeg en plat, en niet bijzonder spectactulair, behalve voor rustzoekers. Ik ging er fietsen, maar besloot dat na een keer voor gezien te houden vanwege het rijgedrag van de automobilisten. Ja, ik zag een Merces uit de boch vliegen op tien meter afstand. Omzwervingen brachten mij naar Pärnu (oud handelsstadje en Oost-Europese badplaats), Cesis (plattelandsstadje in Letland), Vilnius (de criminele barok-hoofdstad van Litouwen) en ik eindigde in Riga, de enige echte grote stad van de Baltische Staten, met zowel een oude Hanzestad als een bezige, drukke nieuwe stad vol Jugendstil. De Baltische staten zijn geen plekken met grote attracties; het zijn vooral de surrealistische combinaties tussen Westers, lokaal en Russisch die het interessant maken (er is een grote Russische minderheid).

Stedelijk

Verslonzen

Tssk. Roept u ook eens heel hard dat het schandalig is, dat het zo niet langer kan, dat er absoluut maatregelen genomen moeten worden, dat dit de bloody limit is, dat er geen woorden voor zijn, dat dit de druppel en de emmer is, het bloed onder de nagels, werpt u eens de eerste steen, dat de grens nu gepasseerd is en dat er geen volgende kans meer komt?

Ik ging mijn post opruimen en trof nog postbankafschriften van half april.

Tijdreiziger

De man van de Spits heeft mij een krantje gegeven, zoals dagelijks. Ik heb hem gedag gezegd en bedankt voor zijn krant, want dat is mijn manier om hem ook wat menselijkheid te geven. Anders staat hij daar alleen maar een beetje; dat is toch ook geen gezicht.

Op het perron wordt ik op de hoogte gebracht van de transfermarkt. Het is kwart over zeven en mijn aandacht gaat uit naar de toekomst van Vennegoor of Hesselink.

Een man begint te praten tegen de man die naast me zit op het bankje. Collega's? Een plausibele verklaring. Small talk. 'Mijn bus ging weer snel. Ik vertrok om vijf over acht van huis, en nu ben ik al hier'.

Een tijdreiziger. En dat op dinsdagochtend. De wereld werd hierna uiteraard nooit meer hetzelfde.

Via Baltica

Er is de mogelijkheid om een jaar lang te gaan fotologgen. Na twee weken als een roofdier door de Baltische staten getrokken te zijn, staan er meer dan 400 foto's nieuw op de harde schijf. Kansen genoeg om de tekst te vervangen door het beeld. Te meer ik tegenwoordig het grootste deel van mijn hersencapaciteit verhuur aan derden, waardoor er hier niet zoveel overblijft.

Niet dat ik serieus van plan was om u op een fotodieet te zetten. Maar de fotograaf in mij voelde zich als een kind in een speelgoedwinkel. Wellicht kan deze set iets van het gevoel overbrengen.

Campingvliegvelden

Stansted is een non-plaats. Een campingvliegveld, dat er uit ziet alsof het morgen weer afgebroken kan worden. Een douanekantoor, incheckbalie, een bak winkels en restaurants, en allemaal zo gebouwd dat je ze op kan pakken en ergens anders neer kan zetten zonder dat iemand het verschil zou zien. Vijf vliegvelden heb ik gezien de afgelopen twee weken, en eigenlijk zijn ze allemaal hetzelfde. Je zou ze op wieltjes kunnen zetten, en van de ene plek naar de andere plek kunnen transporteren. Het is dan nog een praktisch probleem dat vliegtuigen waarschijnlijk sneller vliegen dan vliegvelden kunnen rijden, maar in theorie zou je dus op een en hetzelfde vliegveld kunnen vertrekken en aankomen, en toch van plaats veranderen.

Enfin, ik ben weer terug.

Midzomerreces

De hygrometer bewijst het
niet langer droge voeten.
Trulen met je ringvinger
en het gebrekkig verschil tussen de huid onder je horloge en er omheen.

Drie muntstukken van twintig cent dralen in mijn broekzak.
De kroonkurk til ik teder van de fles.

Langzaam raak ik uit beeld.
Ik nader het verdwijnpunt;
het scharnier waar ik oplos in de horizon.

Fotografie is een trucje