» Eén reactie
» 31 10 2006
»
» deel op twitter
» deel op facebook
De andere wereld bijna aanraken
Het is gevonden.
De plek waar je een andere wereld bijna kan aanraken, gewoon langs de dagelijkse fietsroute. Denk nu niet dat ik ben beland in een of andere spiritueel geori?nteerde fietsersclub, dit is een ander verhaal. Afgelopen zomer zat ik een paar keer op Riga's busstation, te wachten op een bus die mij naar een of andere plaats zou vervoeren. Het is er vrij rommelig, maar onleefbaar ook weer niet. Een beetje als Napels, qua opgeruimdheid en staat van onderhoud. Plastic stoeltjes, gewassen grindtegels. Aan de muur hing een grote poster met bestemmingen, geschreven in Lets. Moskva. Smolensk. En nog meer plaatsnamen, legendarische plekken waarvan je nooit wist dat ze binnen je bereik waren en nog meer plaatsnamen die je niets zeiden. Plekken diep in de Oekra?ne, die je alleen kent van die keer dat PSV daar Europacup-voetbal moest spelen, en ze daar ongenadig klop kregen. En allemaal bereikbaar voor drie tientjes en negen uur in de bus deinen.
Ach ja, de wereld van het internationale reizen, van de lange afstanden. Met weemoed terug verlangend naar de kilometers. Herinneringen zijn mooier dan realiteit, dat gouden randje bestaat maar zelden in de werkelijkheid. Nu zie ik ze rijden, terwijl ik naar het station fiets, de bussen van Eurolines. Een bus naar Parijs. En vandaar verder, naar het Zuiden. Daar, achter het raampje, zitten ze. De internationale reizigers die hier net een tussenstop van een paar minuten hebben gemaakt. Ik zie ze. Gelukszoekers die kilometers maken. Plekken inwisselen alsof het om een paar sokken gaat. Wat een machtig idee. Een andere wereld, die reizigerswereld. Ik kan ze bijna aanraken.
» Vijf reacties
» 30 10 2006
»
» deel op twitter
» deel op facebook
Buitenkant
Leest u ook zo graag verpakkingen? Ik wel, in ieder geval. Als leesjunk moet tenslotte elke letter die ergens te grijpen valt, geconsumeerd worden. En vaak genoeg is er niet veel beters voor handen dan een verpakking, van een pak stroopwafels of een pot rolmopsen of een blik soep. Om eens wat voorbeelden te noemen, natuurlijk. Want het kan ook om andere verpakkingen gaan. Bij het vele lezen van verpakkingen gaan dingen opvallen. Eigenlijk is het best wel zielig hoor, dat ik het over de literaire kwaliteiten van verpakkingsmateriaal wil gaan hebben, een beetje zoals het vertalen van handleidingen van elektronische apparatuur, maar het dagelijks leven zit nu eenmaal vol verpakkingsmateriaal. Sterker nog: weten we nog wel tot de werkelijke kern door te dringen, of is alles verpakking geworden, een lijstje met ingredi?nten waarbij de onderdelen belangrijker zijn dan het geheel? Zinnen die ik hier maar neerzet om de gemakzuchtige lezer te verjagen, want die heeft hier toch niets te zoeken. Die hypothetische lezer zoekt inhoud in deze zinnen, terwijl het juist om de gekozen vorm, om de buitenkant gaat. De kern is vermoedelijk van ijzer, of toch vloeibaar, want niemand heeft het ooit gezien, als met een boor gaat kijken kom je niet verder dan het schilletje. Maar in de schil zitten de meeste vitamines, zeggen ze, dus moet je dun schillen. Vaak staat er dus op zo'n verpakking, zo'n plasticje met een adres van een handelsfirma ergens in Brabant of Gelderland, een zinnetje dat iedereen op moet vallen, bijna net zoals de laatste zin van Genesis 4, over het bedrijf waar het gemaakt is, en dat daar ook pinda's worden verwerkt. Dit zinnetje, zo schijnbaar onbeduidend, staat op vrijwel elke verpakking dit ik tegenkom. De conclusie mag u zelf trekken, maar ik ben benieuwd hoe groot die fabriek is.
» Twee reacties
» 29 10 2006
»
» deel op twitter
» deel op facebook
Zondag fotologdag
(en meer op Flickr)
» Vier reacties
» 28 10 2006
»
» deel op twitter
» deel op facebook
Niemand in de stad
Het regent in de straten. En wie niet drinkt rijdt auto, en spat mijn pijpen nat. Ik rijd het fietsje naar huis toe. Niet te hard, want dat kan ze niet. Een oud beestje, dat is het.
Een half uur geleden is het gaan regenen. Regen van het type bui dat een avond en een halve nacht aan kan houden, en dat er voor zorgt dat je de volgende ochtend ruikt dat het geregend heeft. We hebben twintig minuten staan wachten, om te kijken of het overging, maar het hielp niets.
Op de fiets probeer ik het lied van de Dijk te zingen, maar mijn gezang wordt overstemd door het verkeer en de regen. Bovendien ben ik de tekst kwijt. Het was een nacht als deze. En rustig op de brug. Dat klopt, zoals het allemaal klopt. In tien minuten ben ik thuis. Mijn jas hang ik te drogen in de keuken.
» Acht reacties
» 26 10 2006
»
» deel op twitter
» deel op facebook
Vertrutting
Sinds vanavond heb ik een AH Bonuskaart.
Verontrustend. Nu nog een Airmiles-kaart, en tegenstander worden van de afschaffing van de hypotheekrenteafrek, en ik mag mezelf burgerlijk gaan noemen.
» Vijf reacties
» 24 10 2006
»
» deel op twitter
» deel op facebook
Wat dus niet mag
Een veelzijdige dag, zo zou je het kunnen omschrijven. Eerst naar Rotterdam, toen naar de werkstad, en 's avonds weer naar Rotterdam. Van hot en her naar heen en weer. Ik dacht slim te zijn en kocht een dagretour naar Rotterdam. Blijkt, als ik 's avonds terugkeer uit Rotterdam dat het kaartje weliswaar dagretour heet, maar dat je er maar een keer mee op en neer mag reizen. Waarom, vraagt een mens zich dan af, heet dat ding dan dagretour en geen retour. Enfin, mijn eerlijke blauwe ogen redden mij van € 35,- boete.
(en diezelfde blauwe ogen gaan mij redden van uw genadeloos oordeel dat dit een zinloos zeurstukje zonder plot is dat beter niet geplaatst had kunnen worden)
» Twee reacties
» 23 10 2006
»
» deel op twitter
» deel op facebook
Onderweg
Onbekend traject
van Etten-Leur naar Gilze-Rijen
Mooi grasveld denk je nog
volgt een bordje Kuypers graszoden
horizonpluimage
Moerdijk geen fik
een vouwfiets
met racestuur
is hoge kunst
en heel veel wilskracht
ik was al bijna thuis
» Drie reacties
» 22 10 2006
»
» deel op twitter
» deel op facebook
Van de straat
Het slecht verlichte fietspad, tien over zeven 's ochtends. De kilometer onder de bomen, en voor je rijden altijd een paar fietsers; het is nog net geen colonne. Op het pad lopen ook een paar voetgangers, weet je uit ervaring. Geen draagt een lamp. Het zijn donkere objecten, daar rij je zo tegenop als je niet uitkijkt. De man rookte die sigaret vast om de verkeersveiligheid te vergroten.
*
Het meisje met de minirok staat bij haar scooter. Ze frut wat met haar helm. Na een paar minuten pielen doet ze de opbergbak van de scooter en vist er een regenbroek uit. Snel - niemand, bijna niemand kijkt - stapt ze in de regenbroek, trekt het ding omhoog en stapt op de scooter.
» Vier reacties
» 20 10 2006
»
» deel op twitter
» deel op facebook
In de trein (36)
Het is tien voor half vijf en de boemel naar eindbestemming Utrecht sukkelt de laatste kilometers het station in. Een meisje neemt haar telefoon op. Na twee zinnen verandert de toon van vriendelijk naar verwijtend.
'Had je niet iets eerder weg kunnen gaan? Nu moet ik een half uur op een koud station gaan staan. Het regent'
(...)
'Jaja, maar ik ben zo om half vijf op Amersfoort en jij pas om half zes'.
(...)
Een jongen met een gitaar pakt BINAS uit z'n tas. Mijn inschatting is dat hij een formule op ging zoeken om te berekenen hoe hard ze moest lopen om in Utrecht nog een trein te halen die om half vijf in Amersfoort zou zijn.
» Negen reacties
» 11 10 2006
»
» deel op twitter
» deel op facebook
(Nieuw huis)
(Internetverbinding duurt waarschijnlijk nog een weekje)
» Tien reacties
» 05 10 2006
»
» deel op twitter
» deel op facebook
De toekomst van toiletten
Als ik het niet zelf had beacht, zou ik het een smakeloos idee vinden. Plat, banaal, ontheiligend bijna. Ik stond op het herentoilet en deed mijn behoefte. En beacht, terwijl mijn blaas zich leegde, dat het eigenlijk wel een saaie bezigheid was, die pisbak. Het mag dan soms kunst zijn, op de meeste plekken is het nogal saai. Ok, er is dat type met die vlieg, en dat geintje met die tekst die oplicht bij warmte. Maar in het tijdperk waar alles fun is, doet het allemaal nogal beperkt aan. Wat ik voorzie is een urinoir met een gekleurde richtschijf, waar je punten kan halen door de goede kleuren te raken. Dat koppelen we vervolgens aan een identificatiesysteem, waardoor van iedereen de score wordt begehouden. Dan zetten we een kroeg op, een flink grote, met vijf toiletten, in allemaal verschillende moeilijkheidsgraden. Denkt u een beetje aan flipperkasten, daar heb je ook vele soorten van. Aan de muur van de kroeg komt een grote bord waarop direct alle nieuwe scores worden weergegeven. En omdat geen van de klanten genoeg kan indrinken om vijf toiletten achtereen te bezoeken, is de bieromzet gegarandeerd. Over hygiëne moet nog worden nagedacht, maar toekomstige licentiehouders kunnen zich vast melden.
Mrt 2003
Mei 2003
Jun 2003
Jul 2003
Aug 2003
Sep 2003
Okt 2003
Nov 2003
Dec 2003
Jan 2004
Feb 2004
Mrt 2004
Apr 2004
Mei 2004
Jun 2004
Jul 2004
Aug 2004
Sep 2004
Okt 2004
Nov 2004
Dec 2004
Jan 2005
Feb 2005
Mrt 2005
Apr 2005
Mei 2005
Jun 2005
Jul 2005
Aug 2005
Sep 2005
Okt 2005
Nov 2005
Dec 2005
Jan 2006
Feb 2006
Mrt 2006
Apr 2006
Mei 2006
Jun 2006
Jul 2006
Aug 2006
Sep 2006
Okt 2006
Nov 2006
Dec 2006
Jan 2007
Feb 2007
Mrt 2007
Apr 2007
Mei 2007
Jun 2007
Jul 2007
Aug 2007
Sep 2007
Okt 2007
Nov 2007
Dec 2007
Jan 2008
Feb 2008
Mrt 2008
Apr 2008
Mei 2008
Jun 2008
Jul 2008
Aug 2008
Sep 2008
Okt 2008
Nov 2008
Dec 2008
Jan 2009
Feb 2009
Mrt 2009
Apr 2009
Mei 2009
Jun 2009
Jul 2009
Aug 2009
Sep 2009
Okt 2009
Nov 2009
Dec 2009
Jan 2010
Feb 2010
Mrt 2010
Apr 2010
Mei 2010
Jun 2010
Jul 2010
Aug 2010
Sep 2010
Okt 2010
Nov 2010
Dec 2010
Jan 2011
Feb 2011
Mrt 2011
Apr 2011
Mei 2011
Jun 2011
Jul 2011
Aug 2011
Sep 2011
Okt 2011
Nov 2011
Dec 2011
Jan 2012
Feb 2012