Vanaf pedalen gezien

Het is mistig en ochtend als ik de fietssnelweg op draai. De iPod speelt iets en alles is zo gewoon als je maar kan bedenken op donderdagochtend. De zon is opgekomen en voor sommigen is het een verjaardag of een trouwdag of een sterfdag, maar het is voor de meeste mensen toch vooral donderdag. Bij de sportvereniging liggen restanten van ingeslagen autoruiten, maar ze liggen er al twee dagen. Het opmerken niet waard. Achter de ramen zitten de bejaarden van het huis in hun grote leunstoelen naar buiten te kijken.

Een paar fietsers rijden achter mij, en een jongen voor mij. Een meter of twintig voor het stoplicht zet hij een sprintje in. Een demarrage, als dat bestaat in het stadsfietsen. 'Goed gezien' denk ik. Het stoplicht staat nog op groen, en dat scheelt wachten. Ik spurt er achter aan en haal het stoplicht. Maar de jongen voor mij niet. Die rijdt gewoon rechtdoor, in een richting waar helemaal geen stoplichten staan. Waarom een sprint, vraag ik me af. De mens is een mysterie. Ook op donderdagochtend.

De Cracotte-ervaring

In de stationshal werden Cracottes Kant & Klaar uitgedeeld. Blijkbaar duurde het een week voordat de uitdelers van Den Haag de Domstad bereikten. Bonuspunten voor degene die kan deduceren welke route de uitdelers volgden. Als je dat zou willen, trouwens, want het is niet nodig ze op te sporen.

Tegen elven moet het geweest zijn, dat ik het pakje opentrok. Het ziet er leuk uit aan de buitenkant, zo'n ding, maar de binnenkant is een droge cracker waar wat jam in is getrokken. So far de culinaire ambities van zo'n koekje. Aan de andere kant zie ik nog wel perspectief voor de Cracotte als uitdrukking, als metafoor voor deceptie. 'Ik had toch zo'n Cracotte-ervaring vandaag'.

Over twintig jaar van Dale openslaan en de supermarkt maar eens bezoeken, en bezien hoe het afloopt.

Schilfers

in bladeren teloor
foto in een vooraanzicht
drie en een halve week
langzaam wegsterven de echo

le histoire se veel te vaak repete

als ik een pen had en ruitjespapier,
dan zou ik je verwerken tot een sinus
einzelgänger / dubbelganger
loop je mee tot de einder

Datastroomsnelheid

Zo hee.
ik zag me daar toch een datastroom vandaag. Ongehoord, zo'n grote datastroom had ik nog nooit gezien.
Terabytes stroomden aan mij voorbij, minutenlang, zonder ophouden.
De HCC dagen waren afgelopen. Een stortvloed mannen kwam uit het gebouw met tassen vol onderdelen.
Geheugens en schijven en kaarten. Een enorme brei bytes.
Benieuwd wanneer iemand komt met een snellere dataverplaatsing.

Bochtenwerk

(klikbaar)

Argumenten voor rotondes

(Vervolg)

Om vijf over negen 's ochtends belde ik de gemeente. Ja, dit is een fout. Nee, dit heb ik nog nooit gehoord. Dit willen we oplossen. Komt u maar langs.

's Avonds gaat een bus door woonwijken heen, naar het station. Ik ken de route ongeveer. Het zal net-aan worden om de trein te halen. Het rode klokje in de bus springt langzaam verder naar het uur u. Woonwijken uit de jaren '70. Doorgaande wegen, met bushaltes er langs. En rotondes. Telkens moet de bus afremmen en een ruimte bocht nemen, terwijl er nauwelijks verkeer is. Er zijn vast argumenten voor rotondes, maar niet als je haast hebt.

Aangekomen bij het station heb ik nog 2 minuten over, volgens het klokje. Ik ren. Rennen voor democratie, zou dat niet een mooie naam voor een loopwedstrijd gerelateerd aan een goed doel zijn? Als ik me de trappen afstort staat de trein al klaar. Zonder blessures haal ik het. Op tijd in het stadhuis ligt, in het grijze veld van de kieswet, een pas voor mij klaar. Vijf minuten later verlaat ik het stadhuis weer. Gestemd.

Stem Niet

Onlangs verhuisde ik van gemeente 1 naar gemeente 2. Ik ontving nog een stempas van gemeente 1. Kan gebeuren, maar om 2 uur reistijd te besparen wilde ik liever in gemeente 2 stemmen. Ik diende een aanvraag in en leverde daartoe de ontvangen stempas in. Vandaag zou ik de stempas ontvangen waarmee ik in heel Nederland kon stemmen. Bij de post zat een envelop van gemeente 1, zoals aangekondigd. Er zat de verkeerde pas in. Een pas voor meneer D.S., die vijf jaar ouder is dan ik.

Eerst baalde ik. Toen zocht ik. Telefoongids.nl. Google. Hyves. Nergens een meneer D.S. te vinden. Uiteindelijk probeer ik Skype. Hebbes. Naam en geboortedatum kloppen, en 06-nummer staat erbij. Ik belde. Ja, hij had ook een aanvraag gedaan voor een andere stempas. Maar hij had de correcte pas thuis ontvangen. Waarschijnlijk had ik zijn oude oproepkaart ontvangen.

De gemeente is natuurlijk al lang dicht. (Vanaf 5 uur 's middags). Niet alle hoop is nog verloren, ik zal morgen de gemeente bellen en het is ook niet helemaal uitgesloten dat er morgen alsnog iets bij de post zit. Maar vermoedelijk mag ik dus niet stemmen.

Mocht u een zeer zwevende kiezer zijn, die het echt niet meer weet, dan mag u namens mij op GroenLinks stemmen.

update: vermoedelijk komt het goed

Het postzegelmannetje

(Naar aanleiding van Dwangbuis)

Op het Dorp zat de postzegelwinkel. Ik geloof dat het pandje nu afgebroken is, en vervangen door iets anders. In een klein winkeltje zat het postzegelmannetje. Met tegels die ooit groen waren op de vloer, maar nu nog slechts groezelig waren. Hij verkocht postzegels, en als hij dat niet deed zat hij sigaretten te roken en met andere mannetjes te praten. Af en toe gingen we er binnen. En dan even iets langer blijven nadenken welke postzegels je mee zou nemen. Om te kijken hoe vies het er was. Even je verbazen over dat dit kon bestaan.

Later ging hij ook telefoonkaarten, en Magic-kaarten verkopen. Het assortiment werd verbreed, en hij rookte nog meer sigaretten, en ook shag, geloof ik. Op een dag stond een bericht in het plaatselijke krantje. Hij stopte met de winkel, en zou vanuit huis verder gaan met de de verkoop. Er is nooit meer iets van hem vernomen. Anno 2006 is geen spoor van man of winkel meer te googelen.

Het eiland

Dan verlaat je het eiland weer, over een roestig bruggetje. Het eiland dat zich in een hoekje van de stad heeft gemanoeuvreerd, tussen de kanalen en rivieren. Waar het leven langzamer lijkt te gaan. En herfst het meest toepasselijke jaargetij is.

(klikbaar plaatje)

De jaren gaan tellen

Gebrekkig mixend

Op de traverse zit een straatmuzikant met een accordeon. Al dagen. 's Avonds, 's ochtends, als ik langs kom klinkt de accordeon. Mijn iPod staat niet hard genoeg om de accordeon te overstemmen. (Ik wil niet doof worden). Maar wat ik ook probeer, De Dijk, Dream Theater, Faithless of White Stripes, geen van de nummers past bij de accordeonmuziek. (Nog even doorzoeken, dus, of nog harder doorlopen).

Hardloopgedachten

Wat een prettig hoog tempo. Het schijnt goed te zijn voor je tempo, intervaltraining, zo vertelde collega J. tijdens de lunch.
Een man met een hond bij het park. Het is maar een kleintje, dus die houdt mij nooit bij.
Veel bladeren, inderdaad. Daar is het kanaal.
In de Volkskrant van afgelopen zaterdag stond een stuk over hoe muziek bij je loopritme kan passen.
En dat veel mensen liedjes zingen tijdens het lopen.
Go tell that long tongued liar/ go tell that midnight rider/ tell the Rambler, the Gambler, the Back biter/ tell them that gods gonna cut you down.
Mompel ik terwijl ik door de voetgangerstunnel wandel.
En weer rennen. Langs het kantoor van de vakbond, en op het kanaal gaat een stoet eenden, door het donker.
Het is geen lente en toch een familie eenden. Nader te verklaren.
Het bruggetje over. Onder een lantaarnpaal door. Even op het horloge kijken. Nog twee minuten.
Daar kijken mensen tv, liggend op de bank.
Hee. Die school daar, die is oud, maar is dat stuk daarnaast er bijgebouwd?
Au. Mijn benen doen zeer.
Even door het park. Ik hoop dat er geen kolonie vogels in de bomen zit, zoals die keer dat het vogelpoep regende.
Daar is de Texaco. En de grote weg.
Ha, dankjewel, het voetgangerslicht op groen, speciaal voor mij blijkbaar.
Maar als we dat nu zo oplossen. Dat concept omdraaien. Zo had ik het nog niet bedacht.
Ben ik te hard van start gegaan?
Door het rode licht, maar geen auto te zien. De afstemming moet hier beter, wil ik hier aan gehoorzamen.
De moskee is dicht. Het winkelcentrum gesloten.
Er staat een man bij de pinautomaat, angstvallig om hem heen te kijken. Aan de straat staat een Golf, met draaiende motor, klaar om weg te rijden.
Bij de voordeur blijkt heb ik precies drie seconden te veel gelopen.

Monochroom oranje

Het zijn winkels waar verkopers mannen zijn met jasje dasje van tien jaar uit de mode. Winkels met TL-verlichting, dat zijn het, en systeemplafonds. Met computerschermen die letters in monochroom oranje uitbraken. Grote borden die nog grotere korting bepalen, en alles in de omgeving dat kostenoptimalisatie ademt.
Ik kocht er vloerbedekking. Vierenhalve week na de afgesproken levertijd werd de vloerbedekking dan eindelijk volledig geleverd, in plaats van voor drie kwart. Misschien voortaan toch iets beter op de entourage van een zaak letten bij de aanschaf. Monochroom oranje heeft blijkbaar toch gevolgen.

Hoe ik een statistiek werd

Op het perron van een middelgrote, gelovige stad in Holland. Het is zondagavond en intercity's razen langs. Het bankje is koud, mijn winterjas warm. Drie heren stappen op mij af.
'Mogen wij u iets vragen?'
'Jahoor'
'Waar denkt u aan bij het woord kerk'
'Ehm... een gebouw.'
'En heeft u positieve of negatieve gevoelens bij de kerk'

Ik vreesde dat er een evangelisatiegesprek zou volgen. Niet dat ik daar een hekel aan heb, maar het levert meestal zo weinig op, iets dat toch teleurstellend is.

Dat was het niet. Mijn antwoorden werden gestaafd in een PDA, om gebruikt te worden in de lokale kerk. Gereduceerd tot een statistiek. Daar doe je het voor; een plaatsje in de statistiek geeft toch een zekere eeuwigheidswaarde.

Kippenseperatorvlees

Het was haar eerste echte dag bij het bedrijf. 'Keigaaf' had ze gezegd tegen haar vrienden 'een traineeship bij een groot bedrijf'. Na een week inleidingen en cursussen kon ze nu echt aan de slag. Met haar autootje was ze 's ochtends naar het bedrijventerrein gereden. Nu zat ze aan tafel, bij de plantmanager. Maandagochtend, kwart over negen, met een kop groene thee. De plantmanager pakte een blik van zijn bureau. 'Kijk. Dit maken we hier. Runderknakworst. 51% Rundvlees, dan mag het runderknakworst heten. Voor het overige: kippenseperatorvlees en water'.

De complexiteit van postbezorging

Omdat ik 's avonds toch langs het kantoor van Belangrijke Instantie zou fietsen, bedacht ik dat ik de post ook zelf wel even kon bezorgen, in plaats van gebruik te maken van de diensten van de Tante Post Groep. Zo'n postbusnummer is toch maar anoniem. Aangekomen fietste ik het verlaten parkeerterrein op. Bij de ingang van de kantoortoren stond een bouwwerkje, bestaande uit 8 brievenbussen op een betonnen onderstuk. Ik zocht naar huisnummer 2. Maar slechts nummers 4 en 6 waren in gebruik. De overige brievenbussen waren dichtgeplakt of waren zodanig gevuld met massa's post (een dik pakket van de OHRA lag bovenop), dat het er niet op leek dat de brievenbussen regelmatig geleegd werden.

Tssk. Alsof de Belangrijke Instantie alleen maar post op haar postbusnummer durfde te ontvangen. De arrogantie van de macht, zeg maar. Net toen ik wilde gaan kijken of ik de post niet gewoon onder de voordeur door kon schuiven, ontdekte ik een kleine brievenbus naast de voordeur, tegen het struikgewas aan. Mijn post is binnengekomen in het bastion van de Belangrijke Instantie. Ik wacht op antwoord.

Winterklaar

Buiten is het oergrijs. Niemand vertoont zich. Op de zondag doet de stad zijn best verlaten te lijken. Van binnenuit lijkt alles koud te zijn, zoals je verkleumd raken na een paar uur. Een nieuw jasje voor het weblog. Helemaal winterklaar. Laat de sneeuw maar komen.

Selectiviteit

Nu weet ik best dat ik in een buurt woon met vermoedelijk bovengemiddelde criminaliteitscijfers. Maar in een week drie folders ontvangen over uitvaartverzekeringen; ik wist niet dat het zo erg was.