» 04 05 2006
»
» deel op twitter
» deel op facebook
Bij zonsopgang
Elke dag is het een beetje zomerder, zo leek het vanmorgen. Het was warm en snel licht aan het worden.
Op het andere perron stond een man. Hij keek naar de grond. In contemplatie, of wat? Hij wankelde. Zijn hoofd leek te twijfelen of het van zijn lichaam zou vallen, alsof het stuiterend tussen de rails wilde verdwijnen. Maar toch niet, er zat genoeg elastiek in de nek om telkens een lichte terugslag te veroorzaken.
Nog even zweven tussen dag en nacht. Het was veel te vroeg, voor hem.
Dat was vast mijn geschiedenisleraar van vroeger. Ik heb hele uren doorgebracht me afvragend wanneer zijn hoofd nu werkelijk los zou laten.
Dat zweven is soms erg lekker. Als het maar in bed is. De wekker nog even snoozen.
Niet alleen voor hem. Ik had ook rustig nog een uurtje extra kunnen slapen, maar wilde er vroeg uit om nog wat laatste dingen door te lezen voor de vuurdoop van straks.
Knikkebollende mensen vind ik altijd heel grappig. Schattig ook wel.
En wat heeft u daarop te zeggen?