» 12 05 2006
»
» deel op twitter
» deel op facebook
Lof der twijfel
Misschien heeft u het gemerkt, maar wellicht ook niet. Taalgebruik is aan permanente ontwikkeling onderhevig, en meestal ongemerkt. Alleen een serieuze analyse kan veranderingen in groter verband aan het licht brengen.
Want overal waar ik schrijf, vervang ik het platte misschien door het mooiere wellicht. Misschien, dan is aards en hard. Wellicht heeft iets luchtigs en buigzaams. Natuurlijk is de vraag of mijn voorkeur blijft bestaan. Wellicht vind ik over twee maanden iets mooiers, of misschien keert misschien wel terug als favoriet. Ik weet het niet. Maar voorlopig twijfel ik in schoonheid.
dat zou wellicht kunnen, maar ook welhaast, bijna dan, eigenlijk, toch?
Er is toch een verschil in betekenis tussen misschien en wellicht?
Je kan toch niet overal misschien vervangen door wellicht?
Maar ik vind het eigenlijk ook mooier :o)
Ligt wellicht niet dichter bij waarschijnlijk dan bij misschien? Los daarvan is het een bijzonder elegant woord dat ik, als u het goed vindt, me ook ga toe-eigenen.
Heel mooi! Maar wellicht niet overal te gebruiken?
Ah. Een mede-wellichter... ik betrap mezelf er ook op. Zeer bewust ben ik me iedere keer weer wanneer ik 'wellicht' opschrijf. Vreemd, die taal. Ik ben aan het bedenken met welke woorden ik dat nog meer doe...
Grappig, hoe smaken verschillen. Ik denk dat ik over het algemeen een voorkeur voor misschien heb, omdat wellicht soms wat gekunsteld aan kan doen. Ondanks dat het natuurlijk wel stijlvol klinkt.
zeppo
wellicht
ja
misschien een beetje ambtelijk?
En wat heeft u daarop te zeggen?