Mixdrankjes

Aan de horizon staat een geel-rodige maan, bijna vol. 90%, schat ik. Die donkere, roestige kleur is overigens geen goed teken - het zegt iets over de vervuiling in de afmosfeer. De eerste intercity van de dag naar het zuiden racet door het donker. Aan een bedrijfsgebouw hangen grote letters. Roestvrijstalen buizen.

In de eerste stad over de sloot koop ik een kop koffie op het station. Het meisje van de kiosk vraagt met een zuidelijk accent een euro vijftig voor een kleine koffie. Terwijl ik roerend wegwandel raak ik de draadjes van de iPod aan en valt het linkerkoptelefoontje uit mijn oor. Uiteraard, anders zou ik dit verhaal niet vertellen, precies in de koffie. Met enige ongeloof zie ik het dopje wegzinken in de koffie. De compleetheid van globalisering in dit beeld bevalt me wel. Daar belanden IJslandse postrock, een Amerikaans-Brits ontwerp, een Taiwanese assemblage in wellicht niet-slaafvrije koffie uit Brazilie, Kenia of Ghana. Ik grijp het oortje uit de koffie en besluit dat dit dan wel het einde is van deze oordopjes. Voorzichtig blaas ik het ding droog. Het werkt nog - echt onverwoestbaar, die iPods.

Munt (met peultjes)

(Foto is klikbaar. En voor u en masse gaat roepen dat die kleur er niet helemaal gezond uit ziet: er zit wat kleurbewerking tussen)

Over het verlangen naar een sigaret

In het park zat een man op een bankje, een man met een grote hoed.
'Heb je vuur' vroeg hij.
- 'Nee', antwoordde ik, 'Ik rook niet.'
Hij vloekte. 'Niemand rookt ook meer tegenwoordig.'
- 'Is dat een probleem dan? Dat is toch eigenlijk alleen maar goed?'
'Weer zo een! Weet u, ze hebben mijn hele carriere kapot gemaakt!'
Hij krijgt een hoestbui, maar ik wacht om zijn verhaal aan te horen.
'Ze vroegen me toen ik jong was, toen ik nog paarden had, en koeien, en woonde op een huis in het Midwesten. Jarenlang werkte ik mee aan reclame's, dan kreeg ik een slof sigaretten van ze, en dan moest ik stoer naar de horizon kijken, zittend op een paard, met mijn koeien voor mij uit lopend. Ik mocht overal optreden, in de kranten, tijdschriften, billboards, bioscopen. De vrouwen vielen bij bosjes voor me. Man, dat waren tijden.'
'Maar nu is het allemaal veranderd. Ik mag al een paar jaar de bioscoop niet meer in, en uit de Formule 1 ben ik ook al verbannen. Nu zwerf ik over straat, als banneling van portiek naar portiek, om in gestolen kwartiertjes mee te roken.'
Daar zat de Marlboro-man, en hij vertelde zijn levensverhaal. 'Enfin', rondde hij af 'over een paar minuten begint de rookpauze bij het kantoor hier even verderop. Daar kan ik vast wel een vuurtje krijgen. Want ik snak naar een sigaret.'

Stilte

Gedichtendag kent als thema 'Stilte'. Ik zou me er snel vanaf kunnen maken, door een paar lege regels te posten. Flauwe grap, opdracht voltooid. Ik zou kunnen verwijzen naar stukken over de mogelijkheden van stiltes. Bladerend hier uitgekomen.

Dingen

De dingen lopen langzaam vast
In een oog het licht
De dingen grazen rustig nu

Ik schuif een luciferdoosje
twee centimeter naar rechts
op de tafel

De radiatorwarmte
tegen mijn dijen
Voor het raam
kastanjes en seringen
Zij vragen geen toestemming

(Eva Runefelt, 1994)

In de trein (39)

'En dan heb je van die collega's die naast hun werk wonen, die hoeven niet te reizen, die kunnen om half acht hun bed uit, en zijn altijd op tijd thuis. Dat is bij mij wel anders - op en neer naar Arnhem'

'Heb je dat gezien op TV? Die man, die Brit, die verteld over zijn tijd in de jungle. Het kapmes is het belangrijkste instrument, met elk onderdeel die je ites anders. Het snijvlak heeft een andere functie dan de punt.'

'Ik zou dat ook wel willen, een weekje naar de jungle ofzo.
- Wat wil je daar dan?
Of in de bergen, weet je wel, alleen zijn, je wordt gewoon helemaal op je zelf teruggeworpen in zo'n situatie! Dan leer je jezelf pas goed kennen.

Bij het uitstappen komen twee licht kalende veertigers uit de bank achter me gekropen. Paraplu en keurige tas in de hand. Thuis wacht ongetwijfeld moeder de vrouw, met een verzorgde warme maaltijd.

Een oude bekende

Eerst hardlopen. Dan uitlopen, het laatste stukje tot huis. Weer langzaam zuurstof toelaten in de benen. Opklaringen. Het weerzien met een oude bekende. Betelgeuze, die staat er ook nog.

Wolkenfotografeerweer

Foto's klikbaar

Toch 90 jaar te laat geboren.

Mijn geschilde aardappels zijn duidelijk beinvloed door het kubisme.

Hello World (2)

Woord van de dag

Opgooglen

(Bij een zoektocht reeds 675 hits opgegooglt, dus in opmars).

Luchtverplaatsing

Tja. Ik had een stukje op het oog, over het percentage omgewaaide paraplus's, vanmorgen bij de tram al. Bij nader inzien voegt het niet zo veel toe.

In de trein (38)

Een man met een overheadprojector.

(FAQ: Had hij daar een speciaal kaartje voor nodig? Niet dat ik weet)

Perpetuum mobile

Zij spraken.
Beide wilden het laatste woord hebben.

Maar zij stuurt me kaarten uit Madrid

Meer ansichtkaarten. Deze komen uit Amsterdam. Digitaal, elektronisch, luisterbaar, in mp3: Hydrus.

Nieuw plaatje van iets Ouds

Parkrand

Een man. Zijn vrouw vertrok. Definitief, ontdekte hij op een avond. Hij pakte zijn auto en reed rond. Stapte uit toen hij aan de rand van het park komen. Vlakbij reden de auto's naar de snelweg. Zittend op zijn auto zag hij de bomen en de autolichten. Hij schreeuwde. En schreeuwde. Tegen bomen en koplampen en lucht en de wereld. Een hardloper zag hem. Hoorde hem. En schreef hem op.

Ongelukjes

uit blanco berging je
in het hok van rommelhout
waarachter het campinggas
duikelend donderend daverend
een oranje zwaailicht
op klinkers, betonklinkers
natriumoranje

haarscherp peterselie
slagersmes kipfilet
vers in zo'n plasticje
scheidend leven
daar ben je toch voor verzekerd
witte lichten passeren
bestijgen

In de trein (37)

Flarden buitenlands. Koffers. Niet eens de trein vanaf Schiphol. Een telefoon op een uitklaptafel. De Cosmopolitan. Twaalf pagina's horoscoop. Het Sexdieet. Ik eet een appel. De .Next, natuurlijk en vers geperst sinasappelsap. Muts (Umbro), pet (New York Yankees), sjaals (merkloos).

Buiten weilanden, de fietspaden waarover overdag de gereformeerde kinderen naar school fietsen, in colonne. Maar dat al is nu verduistert, weggenomen van de wereld, slechts doorsneden door een warmgestookte, met neuspiercings en kantoorklerken gevulde intercity. Navelloos staren. Springhaar. iPod uitgespeeld. A Rush of Blood to the Head, probeer het nog eens. Veel veranderd sinds de aankoop. Centrum Rotterdam, de Lijnbaan, in al z'n goedkope-cola-met-veel-prik-attitude, het album waar je maanden naar uitkeek in een plastic tasje van de winkel.

Huiswaarts, huiswaarts.

Hoognodig

Ik heb mijn wintersjaal teruggevonden.

En geen pardonregeling

Gewassen grindtegels dienen per direct verboden te worden en zoveel mogelijk uit het straatbeeld verwijderd te worden.

007

Zelden is weblogland zozeer een community als op 1 januari. Gelukkig nieuwjaar en goed 2007, allemaal. U natuurlijk ook.

Maar wat me stoort is de zwart-witheid van de uitdrukking. Het ontbeert realisme. Alsof je kan spreken over een gelukkig of een goed jaar. Alsof we niet volgend jaar december opnieuw terugblikken, en zien dat het toch allemaal anders is gegaan. En dan constateren dat er plussen en minnen waren, dat er verloren is en gewonnen is, en dat het allemaal grijzer is dan goed of slecht. Daarom: ik wens u een jaar waarin de plussen, de winsten en het goede de overhand hebben.