Voorpret

De lol van vakantie zit 'm net zo goed in de voorpret. Ziehier! Een ticket. Nu kan ik niet meer terug, hoezeer het ook een beetje een achterlijk plan is om 34 uur onderweg te willen zijn.

De poortjes van Pavlov

Al zeker twee jaar staan ze op plekken waar je snel door ze heen rent. De poortjes.

Binnenkort wordt het gebruik verplicht. Dan moet je met zo'n pasje inchecken. De eerste mensen met zo'n pasje lopen rond. Zijn ze u al opgevallen? Van de week llip ik een metrostation op, een voor me liep een meneer met zo'n pasje. Bij het passeren van het tourniquet zag ik een kleine flits. Een kleine elektrische flits. 'Zijn die dingen zo slecht geinstalleerd?', dacht ik nog, maar de man liep door alsof hij het niet merkte. Alsof hij niets meer merkte. Hij voegde zich keurig in de volle coupe van de metro.

Hij stapt uit bij hetzelfde station als ik. Voor me zie ik hem uitchecken; hij knippert met z'n ogen en loopt dan verder. De meneer onthulde het geheim. De werkelijke reden van die poortjes en die pasjes is een andere. Ze geven u een licht schok, zodat u verdoofd het openbaar vervoer binnengaat, en u ten alle tijde keurig gedraagt. Met de toch al massaal aanwezige camera's kunnen allen die zich misdragen worden geselecteerd voor het ontvangen van een extra dosis.

(zie ook de vertrouwelijke kabinetsnotitie 'Handhaving van normen en waarden in het OV')

Altijd optimistisch

Niettemin hoor ik zojuist het muziekje van de IJscoman die de straat in komt rijden.

In de trein (45)

Afgelopen week. Medereiziger. Een complete zak winegums om 8 uur 3. Of het ontbijt is of 'tussendoortje', ik vraag me maar een ding af: waar ging het mis?

Accordeonmuziek

Op de stationstraverse zit een accordeonist. Bijna altijd, minstens van 7 tot 7 uur en 7 dagen in de week. Ok, soms zit er wel eens aan andere speler, maar ook accordeonisten zullen wel eens naar de tandarts of bij hun moeder op bezoek moeten. Enfin, ik loop daar dagelijks langs, met forse stappen, want mijn slentertalent is nu eenmaal beperkt. Gerede kans dat ik daarbij mijn iPod draag. Maar wat ik ook probeer, U2, Wilco, Bright Eyes, the White Stripes (nieuwe album is geweldig), Arcade Fire, Dream Theater (nieuwe album is ook geweldig), The Field, The Fray, K's Choice, Patrick Wilson, Sigur Ros, Johan, Bruce Springsteen, Starsailor, Aimee Mann, Brahms, Aerosmith, Franz Ferdinand of Incubus, kortom alles wat op last.fm voorkomt, het klinkt niet. Disharmonie, dat is toch ondraaglijk! Misschien voortaan verzoeknummers aan gaan vragen? Of nog harder doorstappen?

Stapelbaar

Klare taal
In het hart van het land
Het verloren land het ontsnapte land
De komende vijftig jaar
Slaap

(meer voorbeelden)

Een held op Youtube (2)

(Als ik de titel van dit stukje ter herinnering in een smsje noteer, bemerkt ik dat T9 de term youtube niet kent. Mijn telefoon wordt oud! Maar dat geheel terzijde.)

Hardlopend, langs het kanaal. De zon schijnt lange schaduwen, de langste dag nadert. De slepers en duwers op het kanaal varen door, recht zo die gaat. Voor me springen twee jochies uit het struikgewas, met een klein zilverkleurig fototoestel. 'U komt op Youtube, meneer'. Na de stad, nu dus de wereld. Andy Warhol zou trots op me zijn. Hoewel ik er niet bepaald in mijn zondagse kleren bijloop, en erg florissant ben ik na driekwart rond ook niet meer. Ik heb het filmpje nog niet terug kunnen vinden. Misschien gelukkig maar.

Droste

Er bestaat hier nog een sigarenwinkel. Hoewel de verkopen bestaan uit tal van andere artikelen, zou de noemer toch sigarenwinkel zijn. Een van de artikelen die verkocht worden zijn staatsloten. En nu hangt er al een paar weken een poster op de ramen. Koop staatsloten hier en win een televisie. Daar houd ik van. Een loterij organiseren om loten te verkopen.

Zondag fotologdag

Zuidoost

Twee maanden breng ik door op een kantorenpark in Zuidoost. Bij bosjes staan ze er, alsof iemand een blokkendoos kantoorgebouwen heeft omgekieperd. Gebouwen met een portier den die waakt dan de hele dag over een slagboom waar iedere automobbilist zich meldt voordat 'ie naar binnen mag. De lunchwandeling heeft iets bizars. Een groepje mannen (dit is een mannenbedrijf) loopt een rondje om een parkeerplaats. Als de zon schijnt, want als het regent wordt er veel minder gewandeld.

Het regende vanmiddag. Water stortte zich langs dubbelglas naar beneden. Het kantoor is al bijna leeg en buiten kruipt een stroom mensen met of zonder paraplu's traag naar de metro. Met een blikje cola in de hand staar ik naar buiten. In het volgende kantoorgebouw - 35 meter afstand, een parkeerplaats, een fietspad en een parkeerplaats tussen ons - staat ze te bellen. Met een hand aan het oor kijkt ze naar buiten. Eigenlijk had ik moeten zwaaien, bedenk ik achteraf.

Hemels

Mobile generation (10)

Het is half zes, Kees loopt het kantoor uit om naar huis te gaan. Enige minuten later is er paniek. Kees is zijn telefoon vergeten! Snel gaat het raam open, en wordt van vijf hoog naar de parkeerplaats beneden geroepen om te kijken of Kees er misschien nog staat. Kees was reeds vertrokken.

Ramen

Voor niemand

Zondagochtend, het hardlooprondje ten einde (4,99 kilometer, volgens deze handige afstandmeter). De kruispunt ligt er verlaten bij. Dubbele busbaan, minstens twintig stoplichten, acht zebrapaden en veel wit op de grond. Twee mensen in nette kleren staan bij een bushalte even verderop om naar de kerk te gaan. Twee kinderen op fietsen die alvast zijn begonnen met buitenspelen. Ze staan aan de zijkant en spreken een taal die ik niet versta. En het kruispunt, dat is er, dat is er op deze momenten voor niemand.

21 riv

Verhalen

Sommige verhalen moeten verteld worden, omdat ze er anders simpelweg niet meer zijn. Bij de grote witte kerk sprak een man ons aan.

Geboren in Algarije kwam hij naar Frankrijk om schilder te worden. Of dat nu kunstschilder of huisschilder was kon ik er niet helemaal uit opmaken. Maar hoe dan ook, hij kon het niet waar maken en zwierf van baan naar baan. Twaalf ambachten, dertien ongelukken is een spreekwoord dat te weinig gebruikt wordt. Hij kwam te werken bij een sloper, deed het vuile werk, en op een dag ging hij naar de dokter omdat hij iets voelde aan zijn longen.

Nu stond hij op een avond bij die grote witte kerk en verteld zijn levensverhaal. En over de angst om morgenochtend niet meer wakker te worden. Over zijn kijk op de wereld, hoe hij in Schopenhauer had gevonden dat dit niet het einde zou zijn, en hoe Schopenhauer verband hield met Nietschze, en Nietschze met het nazisme, en over de vermeende Joodse afkomst van Adolf Hitler, en over Freuds invloed op Jung. Elke poging het gesprek te sturen faalde, hij hield een monoloog. Dat hield misschien ook verband met het feit dat mijn aandacht voor de andere helft elders uitging; welke babbeltruc was dit? Wanneer werden mijn zakken gerold? Niets van dat bleek waar. Dit was een echt verhaal. Die moeten verteld worden.

Zomer

Wakker worden om kwart over zes en het is al ruim licht en meteen de buitendeur open kunnen zetten (en dat dus ook doen).

Carbonpapier

Een zondag, enige weken geleden. Nadat we in het restaurant van het huis koffie hebben gedronken, koekjes hebben gegeten en domino hebben gespeeld met oma, brengen we haar terug naar de afdeling waar haar kamer is.

Op de afdeling scharrelen wat mannetjes rond. Altijd zijn ze onderweg, nooit thuis. Een van hen begint een gesprek.

'Weet u, ik moet het met u hebben over die claim.'
'Welke claim?'

Het blijft even stil, en dan vervolgt hij.

'Wij moeten eens kennis maken. Het is de eerste keer dat mijn vrouw en ik met uw bureau te maken hebben.'
'Ja. Maar waar gaat het dan om?'

Weer ontbreekt het samenhangende vervolg. Hij blijft staan voor het prikbord waar het activiteitoverzicht voor de komende week hangt.

'Maar heeft u mijn adres? Dan ga ik nu naar huis.'
(...)
'Ja, ik schrijf u wel een briefje, dan regelen we dat.'
(...)
'U begrijpt, voor mij als jurist is dit een lastige zaak.'

Het is de formele taal die er geen twijfel over doet bestaan wie hij ooit was, voor hij ziek werd. Nu sturen we hem naar het einde van de gang om te voorkomen dat hij ook naar buiten loopt als wij vertrekken.

Popfotografie

Al weblogjaren lang zie ik de popfotografie verschijnen op sites als File Under. Mooi en technisch knap. Maar pas vanavond begreep ik waarom ik het nooit zelf zal gaan doen. Want hoe mooi het plaatje ook is, het momentum van geluid, beeld en sfeer is nooit volledig te verbinden aan een afbeelding.

(Wellicht werkt veel van mijn eigen fotografie andersom. Vanuit een banaal en sfeerloos onderwerp een atmosfeer, een suggestie proberen te ontwikkelen)

(Als u dit mystiek gezwam vind mag u dat zeggen. Je moet er bij zijn geweest, zeg maar).