Vragen, vragen (3)

In Brussel staat een station dat in het Nederlands 'Brussel-Zuid' heet, en in het Frans 'Bruxxelles-Midi'. Nu is België een land met wel meer vreemde constructies, maar is het werkelijk zo dat de Walen zodanig op Frankrijk waren gericht dat ze dit pas als het midden beschouwden, terwijl dit voor de Vlamingen al het laatste station van Brussel betekende? Wikipedia kent het antwoord niet. U misschien wel?

De gifbeker

Gistermiddag, kwart over vijf, Utrecht Centraal. Ik kom aan en zie dat er een grote menigte staat. Rabobank heeft namelijk grote televisieschermen opgesteld waarop de Tour gevolgd kan worden. Blijkbaar is de wedstrijd nog niet gelopen. Op het scherm zie ik de laatste 500 meter van Rasmussens glorietocht op de Aubisque. Als hij de finishlijn passeert klinkt een applausje. Een applausje: ingetogen, terughoudend. Alsof het voorgevoel er al was dat vanochtend het geheel in rook zou zijn opgegaan.

Ze kennen u geloof ik

zei ik toen een troep duiven op deze aanrijdende mevrouw afstormde.

Tussen de mensen

Amsterdammers zijn asocialer dan Rotterdammers, bedenk ik als ik de metro uitstap. In Amsterdam moet ik mijn schouders inzetten om de metro uit te kunnen stappen en niet te worden overlopen door instappers. In Rotterdam gaat dat veel gemakkelijker. Terwijl ik dit voor de zoveelste keer bedenk, loop ik naar de roltrap en laat me vervoeren. Daar zie ik ze staan, drie treden voor me. 'Ben jij dat?' denk ik. Het zou kunnen, het is Amsterdam. Op de rug gezien lijk je wel op mijn herinnering. Het is lang geleden. Herfst 2004, toch? Dat ik beter tegen de regen schreef, over jou en ijdele hoop en de zin daarvan.

Je stapt van de roltrap af. Ik kijk naar je vormen. Het zou kunnen, het zou zomaar kunnen. Wat zou ik tegen je zeggen? Zou je me herkennen? Voor me stap je de volgende roltrap op. Sommige mensen staan stil op de roltrap, jij loopt er langs, spurt het ding op. Ik volg, wil het nu weten. Als we bijna boven zijn blijf je stilstaan op de roltrap. Een half gezicht is voldoende om de conclusie te trekken. Je blijft verleden. Ik kan je weer opbergen in mijn geheugen.

Zondag fotologdag

In de trein (49)

Overhoord is het anglicisme dat Walter gebruikt. En passant was een serie die Mies ooit schreef. Maar een Nederlands woord voor de verhalen die je oor binnen waaien kan ik niet vinden.

De intercity zoeft langs Lage Weide. Oneindige rijtje dozen, in kleurtjes. Zwaardere milieucategorieen. Het domein van staalboeren, zandschuivers, duwbootkapiteins en containerboys. Een vrouw tegenover me voert een tegenover telefoongesprek. Merkt nog op dat ze iets zachter zal proberen te praten, maar die intercity's zijn tegenwoordig zo stil dat daar niks meer tegen helpt. En bovendien, een goed verstaander heeft aan een half woord genoeg. En dus een verhaal over een uitdovende liefde, waarin vooral de betekenis van het allerlaatste smsje geuid dient te worden. Koester het. Laat het je verrijken niet belemmeren. Is dat een signaal van hoop of een mes in de rug.

Overhoord, ik wou dat ik een betere term kon verzinnen. Tot die tijd doe ik het maar met In de trein deel 49.

Toelichting gezocht

In de trein (48)

Een man met een zwarte rugzak, een Samsonite, waar een eikenblad uitsteekt, en je denkt Thorin Eikenschild is reeds lang dood maar zijn wapen wordt nog altijd gedragen.

(De man was overigens niet klein en had ook geen baard).

Acrobaatjes

In de trein (47)

(Fait divers uit het grootste reservoir van dagelijkse opvallendheden. Ik ben aan het opruimen.)

Een dame die twee foto's uit haar handtas haalt, ze vluchtig en stiekem bekjkt en dan weer weg doet, en dat je er bij verzint dat ze dat elke ochtend doet, een ritueel om niet te vergeten wat op de foto's staat, en dat bij de foto een hartverscheurend verhaal van herinnering moet horen. (Maar wat dat verhaal dan precies is kan ik weer niet verzinnen).

*

Twee jongens die het leven beschouwen en iets geleerd hebben, namelijk Caesars Veni vidi vici en dat nu elke drie zinnen bezigen, en dat de vraag is wat ze gezegd hadden als Caesar die Pharnaces II nooit verslagen had.

In de trein (46)

(Fait divers uit het grootste reservoir van dagelijkse opvallendheden.)

Een dame, hakschoentjes en oorbellen, een echt prinsessenkind, die nu eens niet een krant, tijdschrift or roman lees. Zelfs geen Gamma-krantje. Maar een a4tje met iets dat, aan de letter en de nesting te zien niets anders kan zijn dan een lap programmeertaal.

*

Dat je met je iPod zit, en dus er niets van verstaat, maar aan de lichaamstaal kan lezen dat het gesprek aan de andere kant van het gangpad serieus is, gewichtig, zodanig dat er gezocht moet worden naar de formulering, dat de mime het horten en stoten van het denken perfect laat zien.

De vergankelijkheid

De sporthal wordt gesloopt. De boel gaat tegen de vlakte. Na twee dagen fiets ik langs en zie ik hoe het stalen skelet half ontmanteld staat. Een van de baskets hangt nog, half verzakt aan waar een muur was. Alsof de slopers het nog een nacht wilden laten hangen, als icoon van de jaren, van de punten die er gemaakt werden, van de wedstrijden verloren en gewonnen en van de zinloze trainingen. De vergankelijkheid hangt daar, denk ik terwijl ik de sporthal passeer.

(Terwijl de slopers vermoedelijk gewoon naar huis wilden)

Delegeren

Twee jongens staan er tegenwoordig. Bij de ingang van het station. Zeventien zullen ze zijn, of negentien. En ze vallen op, ze zijn anders dan de andere uitdelers die er waren. Hun voorgangers waren fanatiek, zorgden er wel dat je hun krant kreeg. Die voorgangers kwam je niet voorbij zonder of een krant of een schuldgevoel dat je had geweigerd een krant aan te pakken. Nee, de nieuwe uitdelers zijn anders. Ze hangen wat tegen de muur aan - 'laidback' zou je dat noemen - ze kijken wat rond, staan wat te kletsen met elkaar, kijken naar de jonge vrouwen die langs lopen. En ondertussen ligt er naast de trap een grote stapel kranten, die slim is neergelegd. Iedere reiziger die wil pakt er toch wel een. Reizigers genoeg hier, die stapels gaan gemakkelijk op. Dus verbaasde het me niets toen ik ze vanmorgen al om tien voor acht zag vertrekken. Die kranten doen hun werk zelf wel.

Revolutie

Het komt in decadente kleine potjes met de opmerking Excellent erop, je betaald er vermoedelijk belachelijk veel voor, maar het is de grootste innovatie sinds pindakaas met stukjes noot.

Pindakaas Cashewnoten

De bus rijdt op rails

Wilt u waken als ik weg ben

Op het centraal station stap ik in het gereedstaande metrostel. Mijn oog valt op een meisje, vier bankjes verder. Geen wonder, ze is mooi. In de vier minuten die gewacht worden tot vertrek kijkt ze zeven keer op het bordje met de vertrektijd en twee keer op het horloge. Een strak, gespannen gezicht. Ik neig naar het maken van een opmerking. iets in de geest van 'het komt allemaal wel goed'. Omdat het soms belangrijk is om dat te horen. Op Beurs stapt ze uit, weekendtas over de schouder. Bij het uitstappen wordt het duidelijk. Geen idee waar ze heen moet, links of rechts. Meisje in de grote stad. Gelukkig kiest ze de goede richting.

titelverklaring