Herfstplaatjes

Je kan het ook toeval noemen

Hardloopronde. Het waait hard langs het kanaal maar dat is goed om het lichaam af te koelen. Ik heb de lange route gekozen. Op het moment dat de benen langzaam vol beginnen te lopen word ik langzaam ingehaald door binnenvaartschip 'De Volharding (2)'. Er is zoveel poëzie in het leven.

Wat ik las (2)

Een dagje in Rotterdam wacht op mij als ik extra vroeg het bed uitstap. Het is extra donker en de wekker extravagant hard. In de trein pak ik een boek, want 51 minuten extra reistijd heeft ook z'n voordelen. Na een halve alinea besef ik dat ik dit al gelezen heb. Ik weet dat ik verstrooid kan zijn, maar dat ik me in het geheel niet kan herinneren Sleuteloog van Hella Haasse gelezen te hebben, baart me toch wel zorgen. Ik pak de Intermediair die ook in de tas zit en lees die diagonaal door. Uitgelezen laat ik het blad achter in de trein.

(...)

Het is een fraai staaltje tijdelijke voorzieningen wat ze op Rotterdam CS hebben neergezet. Zelfs de Burger King hebben ze in een keet midden op het bouwterrein open weten te houden. In Rotterdam begint de toekomst als eerste, denk ik vol trots als ik de trein weer binnenstap. In de trein zie ik de Intermediair weer liggen, op dezelfde plek waar ik 'm weer heb achtergelaten. Gelukkig is mijn geheugen nog niet geheel verdampt en herinner ik me dat ik die eerder heb gelezen. In plaats van lezen spendeer ik de tijd aan werk, het schrijven van een weblogstukje en het kijken naar schapen.

Wat ik las

Maar wat ik dan haalde bij de bibliotheek, vroegen woordenaar en Tine. Daar kan ik lang of kort over doen. Dit weblog moet vol, dus wordt het lang.

Het metrostation is een paleis. Komsomolskaya ontcijfer ik het cyrillisch, althans de eerste lettergrepen, de rest heb ik nagezocht op internet. Ik heb tevoren de kaart bestudeerd, dus ik weet wat ik boven de grond tegen moet komen. Drie grote stations, met een doorgaande weg er tussen. Leningradsky Vokzal, Kursk Vokzal en Yaroslavl Vokzal. Na 100 meter roltrap ben ik boven. Het is de chaos die ik verwacht. Mensenmassa's, taxi's, auto's, kiosken, geen doorkomen aan. Maar de weg herken ik, en aan de overzijde zie ik een van de stations. Oversteken, en dan de ingang van het Leningradskly Vokzal vinden. En snel, want mijn trein gaat al over twaalf minuten.

Daarna gaat het snel. Ik steek de weg over, vraag het een voorbijganger waar nu precies de ingang is van het station is en het blijkt dat ik toch de andere kant op moet. Weer de straat over. Ik spurt, verlies nog anderhalve minuut met het zoeken naar het goede spoor maar arriveer ??n minuut voor tijd, om de trein in te springen waar de dames van de Russische Spoorwegen in de halletjes sigaretten zonder filter staan te roken die ruiken alsof ze bestaan uit puur vergif. Ze roken het met defaitisme op het gezicht want er is geen andere keuze dan roken. Pas als ik wegrijdt uit Moskou begrijp ik wat er is gebeurd. Er bleken meerdere uitgangen van de metro te zijn, waardoor ik aan de andere kant van de straat uitkwam, waardoor ik noord en zuid heb omgedraaid. Het had niet veel gescheeld of ik was in Koersk beland. Ook leuk.

Enfin, vanaf dat punt vertrekken ook de treinen naar Siberië. En dan begint het toch te jeuken. Siberië was dus zo dichtbij. Om het jeuken wat meer fundament te geven besloot ik wat te lezen. De afgelopen dagen las ik De goden hebben honger van Gerard Jacobs.

(wordt wellicht vervolgd)

Zoef

Circa 440 kilometer gemaakt met het dagkaartje.
2 Provinciehoofdsteden (en nog 2 meer maar niet verder dan het station dus die tellen niet)
1 museum
5 tentoonstellingen
1250 ml water
6 krentebollen met extra belegen kaas
22 stations
1000en zaterdagmiddagwinkelaars in binnensteden (argh, verkeerde dag uitgekozen)
1 zon, veel stralen

Coulissen (2)

De verloren zoon

Na iets meer dan 11 maanden van bibliotheekloosheid ben ik weer lid geworden.

(Dus dan ga ik nu een boek lezen, in plaats van nu een stukje te schrijven).

Op het verkeerde been

De trein boemelde het station binnen, zoals treinen dat overal ter wereld doen. Ik stapte uit en begaf me op weg naar de fiets. Op het perron liep een gezin met zonnebloemen. En even verderop, weer mensen met zonnebloemen! Zou er iets zijn? Ik bekeek de mensen met zonnebloemen en streepte de opties af.

Zouden ze naar een musical zijn geweest? Hmm, vast niet, daar liepen mensen in pak met een zonnebloem. Een congres ofzo? Dat iedereen bij het uitgaan een zonnebloem meekreeg? Maar de groep werd steeds diverser, en alle opties begonnen af te vallen. Vooruit, een familiebeurs dan? Dat zou het laatste zijn wat het zeer diverse pluimage dat met zonnebloemen liep kon verklaren. Zo'n groep werd steeds minder verklaarbaar. Waar zouden die met z'n allen geweest moeten zijn?

Boven aan de trap blijkt een chipsfabrikant, die vanaf nu alles in zonnebloemolie frituurt, zonnebloemen uit te staan delen.

Coulissen

'In alle soorten en maten'

De barkeeper wilde vroeg slapen

De pub was er een zoals je die overal tegenkomt. Rotterdam or anywhere, Liverpool or Rome. Een Britse pub en bij binnenkomst speelden ze jaren '60 muziek. Beatles en de Stones, en nog wat van dat spul. Fijn, en wij kozen een tafel en bestelden.

(Intermezzo. Gesprekken over het leven en onzin en alles wat daar tussen in zit).

Na enige tijd ging de muziek harder. En enige tijd later nog harder. Mijn tafelgenote opperde dat dat tot doel heeft om mensen sneller te laten drinken. Immers, wie elkaar niet meer verstaat, gaat sneller drinken, en een leeg glas moet aangevuld worden. Hier had het een averechts effect. De barkeeper had namelijk niet alleen de muziek harder gezet, maar ook voor hardere muziek gekozen. Hij koos voor the best of death metal 2004. Enfin, wij schreeuwden nog een tijdje tegen elkaar terwijl alle andere gasten vertrokken, totdat het glas leeg was. Het tijdstip waarop de laatste bezoekers die avond de pub verlieten was opmerkelijk vroeg.

4 uur 46 hedenochtend

Een herhaling van zaken. Linkerkuit, deze keer. En ik moest ineens denken aan een heel oud stukje.

Show, don't tell

Vrouwen zijn raadselachtige wezens. Ik zit op een muurtje op de rechteroever, het is half acht en ik maak een paar plaatjes van de stad aan de andere kant van het water. Aan deze kant loopt een bescheiden promenade, en direct aan de rivier een wandelpad. Er gaan hardlopers langs. Je zou een studie moeten maken van loopstijlen.

Maar dat misschien een andere keer. Voor me stapt een dame van de fiets, gaat op het muurtje zitten en kijkt naar het niks in het bijzonder. Later loopt ze naar het restaurant dat verderop zit. Een rendez-vous of een bezoek aan het toilet? Wat het mooiste verhaal oplevert, zou ik zeggen. Teruggekomen stapte ze op de fiets, maar voor ze dat doet, rolt ze de rechterbroekspijp van de spijkerbroek omhoog. Alleen dat (de linkerbroekspijp blijft gewoon zitten). Ondertussen is het twee weken geleden. Ik snap het nog steeds niet.

Punthoofd

Die Romeinen, dat waren misschien rare jongens, maar ze waren wel slim. Ik neem aan dat u wel eens een plaatje heeft gezien van zo'n Romeinse legeraanvoerder met een helm op hoofd. Zo'n helm had een mooie puntige tooi bovenop. Dat is buitengewoon voordelig als je later standbeeld moet worden - iets wat wel binnen het plaatje van een beetje succesvol legeraanvoerder paste - want dan gaat er geen enkele duif op je hoofd zitten. Want die arme Poesjkin hieronder, dat is toch geen gezicht.

Laat me wel weer zitten met de vraag of die punkers met hun hanenkam nu hetzelfde voorhadden. No future was hun leus, maar hadden ze soms een geheime agenda?

Fastforward

Je komt thuis van wat je noemt je zomervakantie, maar omdat het hier veel warmer is dan in het noorden besluit je dat het tijd is voor t-shirts en blote voeten. De koelkast is van mening dat het tijd is voor boodschappen en in de schappen zie je de marsepein al klaar liggen.

Wie weet hoeveel vierkantjes dit zijn wint een prijs*

*Over de uitslag kan worden gecorrespondeerd, maar niet tot in de eeuwigheid.