Dertig centimeter

Dingen die via horen-zeggen worden doorgegeven worden zelden kleiner. U herinnert zich het fluisterspelletje uit de kleuterklas, en ach, u kent vast meer verhalen over muggen die olifanten werden dan andersom.

Afgelopen maandagavond relativeerden we het belang van statistiek, en ze kwam met een opmerking die ik onthield 'Een statisticus waadde door de rivier die gemiddeld 1 meter 30 diep was. Hij verdronk.'. Nu twee dagen later die uitspraak nog steeds in mijn hoofd zit besluit ik eens te Googlen of dit misschien ergens vandaan komt. Enfin, het is een citaat is van Bomans. Hij heeft het echter over een rivier van één meter diep; iets dat voor een statisticus een significant verschil is. Ondertussen is er dus dertig centimeter water bijgekomen. Waar kwam die dan vandaan?

Zondag fotologdag

De teloorgang

'Man', riep ze, 'in die tijd had ik geld als water. Maar dat duurde niet lang. Het geld brandde in mijn handen. Sindsdien heb ik een gat in mijn hand, en ben ik alles weer kwijt geraakt.'

Een dag waarop ik mij er snel vanaf maak

Want ik heb het gevoel dat er toch geen weblogstukje uit mijn handen komt, vandaag. Dus vandaar een link naar een webstrip: xkcd. (Wel met keuze uit ruim 300 tekeningen).

#1819

Hardloopgedachten (2)

'En daar, dames en heren, draait hij de brug op. Die brug moet u niet onderschatten, in dit vrijwel vlakke parcours is een hoogteverschil van tien meter op de laatste paar honderd meter nog een forse hindernis. Maar nog even en dan komt hij binnen het bereik van de vaste camera's. Jawel, hij is het hoogste punt gepasseerd en we kunnen hem hier vanaf de finish zien. De voorsprong op de nummer twee is royaal, maar hij geeft niet toe aan de vermoeidheid, hij doet er alles aan om een toptijd neer te kunnen zetten.'

De winnaar is nooit moe, immers.

De laatste bus

Om tien over drie stap ik uit op een aangeharkt bedrijventerrein. In de verte zie ik ze staan, op slagorde met hun vlaggen zichtbaar in de wind. De autobedrijven op een rijtje. Gewoon doorlopen tot je bij de juist bent, kijk, daar staat 'ie al klaar. Binnen doe ik wat papierwerk en een kopje thee voor de vorm.

Op de terugweg voeg ik net voor de bus in op de rotonde. Dag bus, rijd maar lekker verder zonder mij! Op de snelweg komt de Intercity voorbij op het naastgelegen spoor - die mag 130, ik maar 120. Het einde van een tijdperk, het begin van een nieuw. Nou ja, in de trein zal ik nog wel eens komen, maar ik hoop dat nu met gerust hart alle laatste bussen kan missen.

West

Nadat ik doorhad dat ik voor de tweede keer aan Sleuteloog van Hella Haasse begon, was het volgende boek dat ik las West van Walter van den Berg. Na twee alinea's bekroop mij opnieuw het gevoel van deja vu. Dit was Sloterparkbad, het verhaal dat eerder in de Gids had gestaan! West is namelijk een bewerking, of uitbreiding, van het eerdere verhaal. Na veertig pagina's in een verhaal dat ik al eerder had gelezen legde ik het weg, en bleef het boek twee weken liggen.

Op een zondagmiddag pakte ik het weer op en las het in een ruk uit. Elke tijd krijgt de schrijver die ze verdient. Pim Fortuyn zei wat ze dachten, Frans Bauer zong wat ze voelden, Sonja Bakker bedacht het dieet dat bij ze past. Zo gewoon gebleven. Walter schrijft hun verhaal, over de mensen die gewoon bleven, gewoon bleven hangen in Amsterdam-West.

Stijltechnisch is het piekfijn, dat boek kan u zonder twijfel kopen. Het verhaal van een strijd tussen twee broers is zo oud als de mensheid, en daarmee een klassiek thema in een hedendaagse setting. Maar persoonlijk bleef ik toch met een lichte kater zitten - de helft al kennen is jammer.

(Eerder: de Hondenkoning)

Blindeboekenruil

Twee weken geleden gaf Kruimel de aftrap voor blindeboekenruil. Oftewel, wat moet je met de boeken, die je in de kast hebt staan, maar waarvan je je afvraagt waarom ze er staan. Dus dan maar ruilen, want iedereen heeft toch boeken die misschien voor een ander wel interessant zijn.

Nadat ik de postbode twee keer op een werkdag voor een dichte deur had laten staan ging ik zaterdag mijn pakje ophalen. De eerste ronde levert me een boek op over Zuid-Afrika, ingebonden en nooit gelezen. Ik ben benieuwd - en wat mij aangaat gaan we nog een paar rondes in, want er staat hier nog wel meer die vooral ruimte in beslag nemen.

Herfstplaatjes (2)

#1813

Een paar dagen geleden kocht ik Haydn bij het Kruidvat, vioolconcerten, en ik was blij verrast voor 4 euro.

Gisteren kocht ik In Rainbows van Radiohead, althans, ik besloot er 5 pond voor neer te leggen. Je mag namelijk zelf de prijs bepalen. Nu ben ik druk bezig te bepalen wat ik er nu eigenlijk van vind. Bij Radiohead duurt dat altijd even, en dus blijf ik onzeker of die 5 pond nu een correcte waardering was. Misschien zou het systeem nog verder op de schop moeten, en zou ik de mogelijkheid moeten hebben om extra bij te betalen als het album uitgroeit tot album van het jaar.

Enfin. U nog aanraders, de laatste tijd?

Dor

'Vreemd', vroeg ze aan de ietwat luie bioloog, 'jij houdt toch zo van planten? Waarom geef je ze dan nooit water?'
'Welnu, dat zie je verkeerd.', antwoordde hij 'Ik houd niet van planten, al ben ik bioloog. Ik doe een darwinistisch experiment.'.

Rusland / de plaatjes

Opdat ik ze niet als 50 losse foto's post, heb ik de foto's van Rusland bij elkaar gezet. Meer na de klik.

De zaterdagse boodschappen: een rondgang

1. Er is een nieuwe supermarkt. Met het vergeten van de Dreft als excuus maak ik een rondje om anderssoortige producten tegen te komen.

Met twee flessen Dreft en nog vijf andere artikelen verlaat ik de supermarkt.

2. De Mediamarkt is een plek waar je niet te vaak moet komen. Het is net als de omgeving van Tsjernobyl: een bliksembezoek kan geen kwaad maar te lang blijven is schadelijk. Op zoek naar een kabeltje loop ik langs de laptops met Windows Vista al geinstalleerd. Een van de schermen toont een foutmelding: de veiligheid van uw systeem is nu onvoldoende. Hihi, denk ik, koop je een nieuwe laptop, zitten de veiligheidslekken er in de winkel al op.

3. Op zaterdagmiddag kan je gemakkelijk een paar busladingen bijeen sprokkelen in de stad. Mannen die buiten de winkel staan te wachten op hun vrouw. Je zou er een tv-programma over moeten maken waarin je diepgravende interviews houdt met die mannen. Lijkt me een mooie doelgroep voor de EO. Die mannen hebben eerst vijf minuten staan wachten bij de deur, zijn dan naar buiten gegaan en vragen zich af of dit nu is wat het leven brengt. Op zo'n moment stapt een evangelische rasoptimist vanachter een lantaarnpaal vandaan, met een cameraploeg in z'n kielzog, om nu eens haarfijn uit te gaan leggen wat het leven kan brengen. Andries, als je deze programmaformule wil hebben, dan bel je maar!

Ik dwaal af. Na het zebrapad zit een kostuumspeciaalzaak. Een vrouw stond buiten te wachten. Het cliché werd omgedraaid: het kan dus ook andersom!

Wat het is weet ik niet

(Maar de verpakking is in ieder geval te recyclen).

Spraakgebrek

Letters kan ik schrijven, hoewel in een beperkt handschrift, zelfs wat Cyrillisch en Grieks. Zinnen kan ik bouwen, soms vol wormvormige tussenwerpsels, ware gedrochten uit een mistige schimmenrijk, maar uiteindelijk blijven het letters.
De jongen tegenover me in de trein kan iets dat ik niet kan. Hij hoort dingen in zijn hoofd en probeert ze uit met zijn handen. Hij zet rondjes en streepjes op een papier. Even drummen met zijn handen, een ritme, de glimp van een gedachte vastleggen. De stokjes blijven in de tas zitten - en hij zet het op schrift. Hij schrijft een taal die ik niet spreek. Ja, een taal die kan horen, verstaan, maar spreken kan ik niet.

Maandagochtend