Een kwestie van smaak

VN: 2008 internationaal jaar van de aardappel

Zullen we dan na december maar meteen aan 2009 beginnen?

Hylke (2)

Met haar vader en twee neefs reed Hylke in een busje naar de stad aan de andere kant van het land. Haar neefs tilden een paar meubels omhoog en Hylke vertelde waar ze het neer kon zetten. Niet dat ze veel ruimte had, maar zelfs bij de inrichting van een paar vierkante meter was Hylke een beslist mens.

Met haar vader en haar neefs haalde ze Chinees. De neefs waren hongerig en aten ook ieder nog drie boterhammen. Nadien vertrokken haar vader en haar neefs. Hylke pakte een boek uit de kast die net in elkaar was gezet, en zette haar rode bril op. Boeken lezen, daarvoor was ze hier gekomen, en ze hadden er hier oneindig veel.

(wordt vervolgd)

Hylke (1)

Toen Hylke in de zesde klas zat, nam haar vader haar mee naar Leeuwarden. 'Hylke', sprak hij, 'als je straks gaat studeren, vind ik dat je een nieuwe bril nodig hebt. Een nieuw montuur voor een nieuw periode in je leven'. Haar vader was een beslist man. Zij liet zich verleiden tot de aanschaf van een bril met rood montuur, op dat moment erg in de mode, volgens de opticien.

Ze zou de bril in Friesland niet veel meer dragen. Ja, als ze eens een middag moest leren voor haar eindexamen, dan zette ze het ding op. Maar niet op de fiets, waarmee ze dagelijks 12 kilometer naar school fietste. Niet als ze was met Ruben, de jongen die haar had beloofd om samen een huisje te kopen, als hij genoeg verdiend had bij de loodgieter waar hij werkte. De bril droeg ze niet als ze met haar oma bezig was om appeltaart te maken voor de komende verjaardag van een van de neefjes. Het was wel onhandig dat ze niet zo goed zag, maar ach, oma zag toch ook niet zo goed meer? De taart werd er niet minder om. De bril was iets voor de toekomst.

Het werd zomer en Hylke zette haar vrijer de wacht aan. Dat was zielig voor die jongen, maar het kon maar beter nu gebeuren. Hylke was een beslist mens, net als haar vader. Ze had met haar zus gezien hoeveel moeilijkheden dat op kon leveren, als je zo'n jongen alleen op het dorp achterliet.

(wordt vervolgd)

Zondag fotologdag

(Mijn planten krijgen genoeg water om te overleven, maar blijkbaar dusdanig weinig dat ze in de bloei schieten. Deze was alleen alweer uitgebloeid voordat ik de bloei had opgemerkt.)

In de trein (51)

Slaapdronken priegel ik iets op een briefje. Als ik wakker wordt lees ik het terug en zie wat het waard is.

Kernbegrippen voor scenes uit een late trein. De boomlange jongen die aan het bellen is om te laten onderzoeken hoe laat zijn aansluiting per bus vertrekt, of hij nog voldoende tijd heeft om een drankje te kopen, want hij heeft dorst. Hij weet niet hoe laat zijn trein aankomt. Ik meen me te herinneren dat de trein om dertien over het uur het station binnen komt, maar ik weet het niet zeker genoeg en houdt mijn mond. Als je een bemoeial wil zijn moet je wel zeker van je zaak zijn.

Op de vierzitter naast me zitten twee zestienjarigen, trots op hun ongrijpbaarheid en autonomie. Ze geven commentaar op reizigers, schelden wat in het rond, en maken als ze niets anders voor ogen hebben, elkaar het leven zuur.

Een platinablonde vrouw in een blauw truitje herkent iemand anders in de coupe. 'Jij gaat ook met de trein - Ah! - Dat wist ik toch niet, dan ik toch gezellig bij je zitten!'. Op mijn papiertje schrijf ik Kiss of death, hoewel ik later twijfel over de overdraagbaarheid van die term.

Om dertien over het uur komen we het station binnen.

Typfouten zijn de redding van de spontaniteit van de wereld

Vandaag een presentatie, waarin een landschap met singels voorkwam. U weet wel, van die sloten, maar dan iets luxer verwoord. Er stond een wonderschone typfout. Een landschap met singles. U weet wel, vrijgezellen, maar dan iets hipper verwoord. Ik ben nog steeds bezig me voor te stellen hoe dat er uit zou moeten zien.

Zondag fotologdag

Mobile generation (11)

Parallel: met je rechterhand een telefoon vasthouden en een voicemail boodschap inspreken.
In je linkerhand houdt je een andere toestel en schrijf je een sms.

De loop der dingen

De kapper was vlakbij, dus het was logsich dat ik daar ging kijken toen ik een kapper zocht. Terwijl ik in de stoel zat bezag ik het. Een grote kapper met plaats voor vijftien mensen tegelijk en wachtruimte voor vijf, terwijl er nooit meer dan twee personeelsleden rondliepen, om even zoveel klanten te bedienen.

Tijdens een andere knipbeurt deed ik een potje hoofdrekenen, en kwam er achter dat deze kapper eigenlijk niet kon bestaan. Nu hoeft dat niet zo'n probleem te zijn, natuurkundigen hebben ook 90% extra deeltjes moeten verzinnen om het bestaan van het heelal te verklaren, dus dan kan zo'n kapper er ook nog wel bij.

Vier weken geleden probeerde ik het nog eens. Ik vroeg waarom het altijd zo weinig bezet was; of het geen zin had om wat groter te worden. Het antwoord was ontwijkend. Nu, een paar weken later, bestaat deze anomalie niet meer. Er zit een andere naam op de gevel. Mijn spaarkaart komt niet meer vol.

Rennen

Iedereen gaat altijd maar zijn trein halen. Maar nooit komt iemand zijn trein brengen.

Noties bij '100% Chemie'

In Eindhoven kocht ik een boek, ingebonden, met een paar krassen en scheurtjes op het wikkel dat om het boek heen zat. Omdat het wikkel lelijk was verwijderde ik het, en zette het boek in de kast.

I'll only buy a book for the way it looks / And then I stick it on the shelf again, zong ik zacht van binnen.

Plots ontstond er een vraag die om beantwoording schreeuwt. Waarom zet ik alle gebonden boeken in de kast met wikkel en al, terwijl zo'n wikkel na verloop van tijd, mede dankzij het lezen van boeken, lelijk wordt en toch storend staat, terwijl het eigenlijke boek niet kapot te krijgen is en bovendien veel chiquer in de kast staat?

Even tussendoor

Nu ook akoestisch

Bijzonder beleg (1)

Een serie over op broodbeleg

Ja! Om het maatschappelijk belang van dit weblog wat te vergroten begin ik vandaag een onregelmatige serie recensies over bijzonder beleg. U weet wel, van die potjes waar uw oog op valt bij de supermarkt, iets dat uw nieuwsgierigheid zo hardhandig prikkelt dat u het niet op het schap kan laten staan.

Vandaag de eerste aflevering, met Remia's Pizza Quick. Een saus die je op brood kan smeren, waarna je je boterham in de oven af kan bakken tot een pizza. Nadat ik vandaag de gelegenheid kreeg mijn klaargemaakte broodjes kaas om te wisselen voor een echte verse lunch, had ik vanavond vier bammetjes met kaas over. Dit was de kans om Pizza Quick in te zetten! (Maar dat is geweldig, Mike!!!, zou de meneer van Tell Sell hebben gezegd).

Enfin. Pizza Quick smaakt een beetje zoals de tomatensaus van een goedkope diepvriespizza. Je vindt het best te eten omdat je trek hebt, maar als je eerlijk bent is zijn er betere recepten verkrijgbaar.

T.e.a.b.: een driekwart-volle pot Pizza Quick. Gekoeld bewaren.

Je hebt een weblog en daar moet dan een stukje op

Met een iPod in de rechterbroekzak stond ik in de keuken en deed, tja, laten we ze klusjes in de keuken op zaterdagmorgen noemen. De plant water geven, de vloer schoonmaken, inventariseren wat ik voor boodschappen nodig had. iPod start een nieuw liedje, en ik herken het in twee seconden, sta klaar om uit volle borst mee te zingen en mijn luchtgitaar te bespelen en door de keuken te springen. Het is juist daarom dat ik een iPod pak als ik suffe zaterdagochtend-in-de-keukenklusjes moet doen, want hoe vaak doe je dat nu stuiterend? Jammergenoeg is de batterij op na 5 seconden, dus ik stond alweer stil voor ik goed begonnen was.

*

Ondertussen heb ik sterke aanwijzingen dat er een complot onder vogels bestaat om schone auto's onder te schijten.

*

Random play in iTunes levert niet alleen Mendelsohn en Travis op, maar ook het Wuppielied kwam bovendrijven.