Puzzelstukjes

De zon is lang onder. De wereld is een mozaïek van kunstlicht. De schaduwen vallen over deze stad waar altijd gewerkt wordt. Ook nu klinken er nog activiteiten uit de bouwput. Ik ben twee minuten te laat en bel vast. Voicemail.

De ruimte waar ze me heen leidt is hoekig. Geen café van oorsprong. Een hoge, ondiepe ruimte aan de straatkant, daarachter een verlaagde ruimte bezaaid met nissen en kolommen. Een razendsnelle serveerster zet twee drankjes neer.

Terwijl we praten - hak op de tak, maar er is veelsoortige gespreksstof - dwaalt een liedje dat ik lang niet gehoord hebt de gehoorgang binnen. Blur. Met haar hand speelt ze met haar nieuwe haren. Een grap over clowneske figuren aan een buurtafeltje.

Met bierviltjes speel ik terwijl ze naar het toilet is. Linksom en rechtsom. Stapelen.

Later zijn er geen woorden meer. Een gewenste stilte valt. Ze kijkt in mijn ogen; ik in de hare; een seconde, twee seconden. De conclusie blijft onbesproken.

#1856

'En dan rijd je dus de brug over, en vervolgens de doorgaande weg volgen, en dan kom je bij de opslag van de snelweg. Opslag? Oprit. Nou ja, er is een afslag dus waar is dan de opslag?'

Fait divers

(Ceci n'est pas un eindejaarsopruiming)

*

De vergadering is besloten en geheim, nu het over miljoenen en een gevoelige beslissing gaat. Zeer vertrouwelijke materie. Het is echter wel warm, erg warm in deze zaal. En zo wordt besloten het raam maar open te zetten, dan komt er tenminste frisse lucht binnen.

*

Mijn OV-chipkaart is binnen. Met een foto waarop ik kijk alsof ik opgepakt ben door de Russische staatspolitie en net een nacht in een duistere gevangenis heb doorgebracht. Achteraf bedenk ik dat het geen toeval is dat ik dezelfde foto heb gebruikt bij de aanvraag van het Russisch visum.

*

'Tja daar kan je dan wel weer een extra bv'tje tussenzetten, maar dan worden het wel erg Holleeder-achtige praktijken'. Bokitoproof is dan wel woord van het jaar geworden, deze mag ook meedoen.

Sneeuw (2)

Eerder kwam ik niet verder dan een snel plaatje. Gisteren ging ik nog net op tijd naar buiten om een paar plaatjes te maken. Nadat ik een mevrouw tegenkwam, die op de motorkap van een paarse Volvo stond, welke ze eigenhandig de sloot in had gereden omdat het glad was in dat bochtje, bedacht ik dat het misschien toch wat gevaarlijk was om over kleine landweggetjes te rijden. Niet dat er iets gebeurd is. Geen glijpartijen of slippertjes. Ik hield enkel plaatjes over.

Jaarlijstje

Ooit probeerde ik hier wel eens een stukje muziek te recenseren. Daar ben ik mee gestopt toen ik door kreeg dat ik in de meeste gevallen alles wat ik kwijt wilde kon melden in een of twee zinnen. Schrijven over muziek is uiteindelijk net zoiets als dansen over architectuur. Dat laat onverlet dat er nog steeds veel goede muziek gemaakt wordt, en dat ik toch enige aandrang voel dit te delen. Een jaarlijstje met de beste albums van 2007, met ultrakorte recensies, lijkt me een mooi compromis. Om muziek te luisteren heb ik links naar de betreffende Myspace-pagina's ingevoegd.

• Radiohead - In Rainbows - Briljant album dat nog lang niet is uitgewerkt.


• The Field - From Here We Go Sublime - Minimale techno op een uitgestrekte vlakte.


• Bruce Springsteen - Magic - Ome Bruce maakt een cd die weliswaar niets vernieuwends in zich heeft, maar wel veel ouderwets goede liedjes bevat.


• The White Stripes - Icky Thump - Een gitaar en een drumstel en een genie, veel meer is er niet nodig.


• Arcade Fire - Neon Bible - Om onduidelijke reden had ik Funeral nooit opgepakt. Nu de schade ingehaald.


• Wilco - Sky Blue Sky - Omdat een laidback album op z'n tijd ook past - gecombineerd met een wonderschoon optreden.


• Bright Eyes - Cassadaga - Grootse teksten van een muzikaal wonderkind.

• Burial - Untrue


• Patrick Watson - Close to Paradise


• Tom McRae - King of Cards

Mobile generation (12)

In het café is na een paar drankjes een bezoek aan het toilet noodzakelijk geworden. Bij het urinoir scoor ik over de dertig seconden non-stop. (Sinds ik in een boek las over iemand die dat soort tijden bijhield, ben ik het ook eens gaan klokken). Drie bakken verder staat een jongen te lozen terwijl hij in de andere hand een zijn telefoon vasthoudt. Dat is handig! In dertig seconden kan je immers een heel aardig stukje sms typen, hoewel ik daarbij vrees dat je dan weer niet teveel bier moet hebben gedronken want dat is weer slecht voor de snelheid.

Sneeuw

Om twintig over acht stap ik in de auto en rijd naar het tankstation. Bij de favoriete pomp gaan de liters snel naar binnen, je zou je voor moeten stellen dat je cola op dat tempo in kon schenken. Dan draai ik om, rechtsaf en de rotonde om en naar de snelweg. Vier snelwegen en drie rivieren lang bekijk ik landschappen van mist en rijp en bevroren velden. Honderdtwintig en doorkachelen en toch geen camera mee, dus er niet te goed naar kijken want dan krijg je spijt en bovendien is het niet zo goed te combineren, dat staren naar landschappen en snelwegrijden.

In de stad waar ik aan kom heeft het gesneeuwd. Echte sneeuw, twee tot drie centimeter dik. De schoolkinderen plukken het van de boomtakken. Alsof het een speciaal voor mij opgespoten decor is. Voordat ik doorloop, snel een plaatje met de telefoon.

Voor iedereen die het ooit fout zei

Ze bestaan echt. De Wepsen.

Na 31 december

Afgelopen weekend heeft de politie gestaakt, en schopte als gevolg daarvan het levensritme van enige honderdduizenden landgenoten door de war. Immers, het betaald voetbal kon slechts beperkt doorgang hebben zonder veiligheidsmaatregelen.

Vanmiddag bereikte mij een gerucht dat de vakbond nog veel grotere plannen heeft. De politie dreigt te gaan staken op oudjaarsavond. 31 december gaat alles plat. Bronnen in Den Haag melden dat de regering zo bang is voor zo'n situatie, dat overwogen wordt om oudjaarsavond, evenals het voetbal, uit te stellen. Of internationaal geaccepteerd wordt dat Nederland daarom 32 en 33 december 2007 in zal voeren, wordt betwijfeld. In de Veiligheidsraad gaan stemmen op voor een VN-interventie, maar voorlopig wil men Nederland nog even de tijd geven er zelf uit te komen.

Zondag fotologdag

(Misschien wel erg donker voor een zondag)

Flarden

Avond en naar de winkels. Zelfde verhaal opnieuw, maar nu met een man die in de telefooncel staat te bellen. Het is best koud en hij spreekt in het dialect van deze stad. Plat en onmiskenbaar.

In de supermarkt koop ik spinazie en brood. Met een dichtgeslagen jas loop ik weer terug. Koude donkere dagen voor kerst enzo. De man in de telefooncel staat nog steeds te bellen. Er vliegen flarden uit zijn telefooncel. Wat heb ik jou dan te bieden, vraagt hij aan de andere kant van de lijn. Bij voorkeur denk ik niet te diep na over zijn situatie.

Le rêve

Ik ga naar de winkels. die zijn bijna allemaal dicht 's avonds maar de supermarkt niet. Een man staart naar de etalage van een van de gesloten winkels. Bij het reisbureau is de etalage in ieder geval nog verlicht. Hij staart en ik loop langs hem en staar met hem naar de etalage. Casablanca 129 euro.

En Imagine was zijn woord

re?li?kwie (de ~ (v.), ~?n)

1 door gelovigen vereerd overblijfsel van een heilige of van een voorwerp dat met Christus of met een heilige in aanraking is geweest => reliek
2 voorwerp, afkomstig van een bemind of vereerd persoon of afkomstig uit vroeger tijd, waaraan de bezitter veel waarde toekent

De ontdekkingsreiziger

Zondag fotologdag

Op pad (2)

Je wandelt een vreemd toilet binnen, laat achter wat je kwijt wilt en draait je weer om. Het lichtknopje draai je om voordat je naar buiten stapt en terwijl je een halve tel later naar buiten stapt bedenk je dat zulks niet erg verstandig is op een toilet waar de positie van slot en lichtknopje je niet bekend zijn.

Op pad

In hartje Rotterdam, ergens tussen Koopgoot en Erasmusbrug in, daar moet ik zijn. Het eclectische beeld van wederopbouw en alles wat daarna komt omgeeft me. In een oogopslag tel ik jaren '50, '60, '80 en '00. Om het beeld van verandering kracht bij te zetten ligt de straat open. Of het heeft iets met het riool te maken, dat kan natuurlijk ook.

Nummer 93d, dat is wat ik weet. Ik zie een portiek en loop binnen. Ook het portiek wordt verbouwd. Ik loop de trap op en op de derde trapomwenteling ga ik even in een net gelegd cementvloertje staan. Oeps. Niet gezien. Nog twee trapjes hoger kom ik een stijgerconstructie tegen die over de trap is gebouwd. Er hangt oranje bouwplastic en ik besluit terug naar beneden te gaan. Dit kan niet kloppen, op zo'n plek ga je als bedrijf niet zitten.

Met een grote stap omzeil ik de natte cementvloer en loop weer naar beneden. Na een check blijkt dat ik echt het goede huisnummer heb gevonden. Een van de werklieden wijst mij op de lift; een klein liftje waar je niet al te veel liftangst voor moet hebben. Boven aangekomen blijkt het toch te kloppen; een kantoor op een bovenste verdieping, waar een aantal woningen is samengevoegd.

Niet alles is wat het van buiten lijkt.

Hagelwit

Zes dagen zult gij arbeiden

Afgelopen zondag. In een hoekje van het scherm staat msn aan. Iemand heeft zich 'God.' genoemd. Dat kan. Na verloop van tijd wordt die persoon inactief.

Hylke (3)

Ze schreef haar moeder vanuit de universiteitsbibliotheek. Dat er een festival is in de stad, met dichters en schrijvers en muziek, en dat ze daar met een vriendin naar toe gaat. Dat het dan geen zin meer had om nog met de intercity naar Leeuwarden te reizen, en ook nog met een bus, maar dat ze volgend weekend absoluut zou komen. Hylke was druk.

De weken en de maanden verstreken en Hylke zocht een bijbaan. Een vriendin werkte bij de supermarkt. Op een avond sprak ze een kwartier met de filiaalmanager van een supermarkt, en die besloot dat ze mocht komen. Maandagavond en woensdagavond, sprak hij met haar af. De supermarkt lag in een wijk met een slechte naam, maar Hylke besloot dat maar te negeren. Een week later zat ze er, achter haar kassa, met de rode bril op.

De supermarkt was een plek waar mannen met baarden van drie dagen en gehaaste kantoorwerkers zich aan haar kassa komen melden, en ongeduldig staan te wachten. Hylke had geen twee-euro-munten meer en belde een collega om een nieuw zakje te komen brengen. De rij groeide, en Hylke zag de mannen kijken. Maar waar ze nu precies naar keken, dat wist ze niet precies. Zij zagen dat ze nog niet zo snel was als die andere meiden. Eindelijk, na een minuut die leek langer te duren dan normaal, kwam haar collega met een zakje munten.

Gelukkig, met voldoende muntgeld schoot het op. En niemand had rare producten die de scanner niet herkende. De wachtrij was snel verdwenen. Een jongen in een wollen trui wenste haar zelfs nog een goedenavond. Het zou allemaal goed kunnen komen, hier in de grote stad.