Gedichtendag 2008

De god in mijn hersenen

Toen ik al bijna ontwaakt was herinnerde ik mij
dat ik die nacht in het verleden had geleefd
en zonder de geringste verbazing weer
geloofd had dat God bestond

ik wilde hem eindelijk wel eens spreken
het is een bijzonder aardige man zei iemand
je kunt hem gerust eens bellen

ik belde en er klonk een stem, een heel lieve stem
zodat ik mij een lieve gevleugelde vrouw voorstelde
zoals je wel ziet op felicitatiekaarten

wilt u god, werd er gezegd, toets dan ??n
wilt u god niet, toets dan niet
ik toetste ??n

en dezelfde gevleugelde vrouw zei: er is nog
??n wachtende voor u en die ene bent u

ik herinnerde mij dat ik hier eindeloos over
moest nadenken tot ik ontwaakte en God weer
was verdwenen, ergens in mijn hersenen

Uit: Geluk is gevaarlijk, Rutger Kopland

Rennen naar de tram

Het was gisteravond. Nu was het wel vaker gisteravond, hoewel dat dan altijd weer geweest is, maar dat doet niet ter zake.

Het was gisteravond en ik liep naar de tram. De halte bevond zich om de hoek, dus ik zie niet of er een tram aan komt rijden. Er doet zich een situatie voor met de volgende eigenschappen:
1. de tram rijdt elke zes minuten;
2. ik weet niet precies op welke minuten;
3. ik wil zo snel mogelijk thuis zijn.

De vraag is of het dan zin heeft om te gaan rennen, naar de halte. Vele keren heb ik daarover na gedacht, of dat zin heeft, en of dat opweegt tegen het feit dat een heer van stand niet over straat rent, maar met een krachtige doch beheerste tred de wereld tegemoet treed. Rennen voor de tram past niet echt in dat beeld.

De redenering is als volgt:

Je weet niet wanneer de tram komt. Die kan over een minuut komen, of over twee minuten, of drie minuten. De kans op alle mogelijkheden is even groot. Dus ook al ga je rennen naar de halte, de kans dat de tram direct voor komt rijden wordt niet groter. En de kans dat je de tram mist wordt dus ook niet groter als je niet gaat rennen. Dus heeft rennen geen zin. Toch?

Zondag fotologdag

Op voetbal

F. is opa en vertelde over zijn kleinzoon. Zijn kleinzoon had 'm verteld dat hij op voetbal zat. 'Bij welke club speel je?' had F. gevraagd.
'Ajax', zei de kleinzoon.
'Jaja', bromde F.

Een paar weken later zag F. zijn kleinzoon weer. 'Hoe gaat het met voetballen? Bij welke club speelde je ook weer?'
- 'Utrecht', antwoordde de kleinzoon, 'Ik heb alle levels al gehad!'

Stadslucht

(Camphone)

De zwaairelatie

Intermenselijke relaties zijn een onderwerp waar we niet snel over uitgepraat zijn. Sterker nog, op de keper beschouwd zijn het de enige relaties die er zijn. Sommigen zeggen een heel persoonlijk band te hebben met hun hond of kat, maar ja, wat die hond bezielt zullen we nooit weten. En die mensen hebben maar twee kamerzetels, dus dat laat nog 148 over voor de intermenselijk relaties. Ja, er zijn nog wat figuren die spreken over relaties met buitenaardse intelligentsia, maar die verklaren we gemakshalve voor gek. Het speelveld van intermenselijke relaties is immers al ingewikkeld genoeg; het moet niet nodeloos gecompliceerd worden.

Edoch. Het werd avond en ik knutselde een maaltijd in elkaar. Daar wandelden de buren voorbij. Zwaai. Het werd iets later en ik haalde de bosui uit zijn verpakking. Daar gingen weer de buren, nu met een brood. Zwaai zwaai. De buren en ik, wij zwaaien vooral naar elkaar. Als mensen die naar hartelust mee doen met de rat race hebben wij vooral tijd om naar elkaar te zwaaien, al dan niet met een boodschap in de hand. Een zwaairelatie zou ik dat noemen, maar dat woord is nog niet zo bekend. Zo ziet u maar: weer een nieuw aspect ontdekt in de oneindige rijkdom van intermenselijke relaties.

Op een donderdag

De heer en mevrouw Veldbroek hadden een goed huwelijk. Ze hadden geen kinderen, maar wel een tuin. Mevrouw werkte in de bibliotheek, meneer ergens op een groot kantoor. De buurt vond ze vooral onopvallend, misschien met uitzondering van hun tuin. Meneer hield nauwgezet de stand van het gazon bij, mevrouw wist ieder jaar weer een mooiere bloemenzee te creëren. Twee keer per jaar reisden ze af om hun familie aan de andere kant van het land te bezoeken; één keer in de zomer en één keer in de winter.

Op een donderdag, het was enige dagen na het ingaan van hun eenentwintigste huwelijksjaar, begon mevrouw erover tegen meneer.
'Weet je, we moeten eens praten'.
Meneer schrok. Het gazon zag er goed uit, het plafond was vorig jaar nog gewit.
'Ik heb iets geconstateerd' vervolgde mevrouw, 'en er moet iets veranderen. Elke ochtend pak ik de bovenste ontbijtborden voor het ontbijt. Na de afwas zet ik ze weer terug. Als gevolg hiervan worden de onderste borden nooit gebruikt en de slijten de bovenste extra snel! Wat denk je ervan om voortaan de onderste borden uit de stapel te gebruiken?'

Regen

Aan het raam staan en zien dat het regent. Regen regen regen bleh en je moet nog naar buiten. Binnen is het warm en droog en buiten is het warm en nat en regen regen regen, waai waai waai. Geen zin om de schoenen op te gaan zoeken, of moeten het toch maar meteen rubber laarzen worden?

Het voordeel van regen is dat het eenmaal buiten gekomen altijd weer meevalt.

Dieper

The most perfect day I've ever seen

Het is maandagavond en ik bereik de stad. Terwijl ik de heuvelrug afrijd blinken duizenden autolichten in hun files mij tegemoet. Radiohead bezingt the angst en het ritmische tromgeroffel van on videotape gaat gelijk op met de regelmaat van de ruitenwissers die amper regen wegdragen. Een moment is het dramatisch en doorzie ik het waarom maar even later voeg ik in op de parallelrijbaan.

Wetenswaardigheden op een zondagnamiddag

De Albert Heijn verbouwt en gaat dicht tot en met vrijdag. Als ik dus eind deze week zonder eten of drinken zit, zal ik een noodsignaal doen uitgaan naar het internet. Dat u vast voorbereid bent. Of het Rode Kruis inschakelt

Nou ja, onzin. Weliswaar behoor ik tot de vijfde colonne als het om Appie gaat, kom ik er minimaal vijf maal per week, woon ik op 40 meter afstand en kan ik als het zo uit mocht komen ook zelf de kassa bedienen, maar er is nog een ander supermarkt. Wonderlijk is wel de militaire precisie waarmee de verbouwing wordt aangepakt. Nog geen tien minuten nadat de winkel gesloten is staan er reeds 5 busjes met verhuizers op het parkeerterrein. Dat belooft wat.

Zondag fotologdag

Neologisme van voor zeven uur 's ochtends

Heel donker en winters en vroeg moment. Gedachten worden fluisterend geordend omdat ze anders terugvallen in anarchistisch dromenland. "Dan is dat één sok en dan nog op zoek naar de bijbehorende tegensok"

Bingo

Soms is het net bingo. Overal staan rare getallen. Op bordjes, gebouwen, stickers en de grond. Misschien moet ik ze gaan sparen.

Hardloopgedachten (3)

hee een hek is dat nieuw hier? ze kunnen ook niks meer zonder hek laten

mijn benen mijn benen zijn touw jong touw buigzaam nog

hee. de gevel ligt eruit. zijn ze hier nu aan het slopen. eindelijk. zouden die appartementen er dan toch komen. zou ik er een kunnen kopen? die worden vast veel te duur voor mij

mijn benen mijn benen zijn bomen met wortels diepe wortels die alles eruit zuigen

er verzamelt zich spuug in mijn mond mijn mond mijn mond stroomt over spuug naar de tegels bezaaid van kauwgom

een voetgangerstunnel mijn ogen mijn ogen laten een nieuwjaarsnacht zien met knallen en kleuren bijna ben ik er

In de trein (52)

Eigenlijk had dit stukje een foto moeten zijn, maar ik was niet alert genoeg. Schrijvende dan maar? Kruipt u even in mijn hoofd, in mijn ogen, en als u dat niet plezierig lijkt mag u ook naast mij komen zitten. Er is immers plaats genoeg in de trein waar ik zit met een flesje water en een fijn riedeltje techno hippiemuziek. Comfortabel & warm.

Zoef. Vluchtig snelt de trein door West-Brabant. Er toont zich een weg door bruin en vochtig akkerland. Aan de einder staat een rij bomen, al weet ik niet of het ijle populieren zijn. Het is landschap is leeg. Ver weg staat de factorij van de cooperatie, van dichtbij ongetwijfeld een betonnen moloch, maar van zover slechts een betonnen molochje. Als je goed kijkt zie je de fakkel van de Moerdijk.

De weg ligt iets boven het maaiveld. Dan, zonder aanwijsbare reden, een flitspaal langs de weg. Dat en verder niets, de weg en het landschap gaan ongestoord verder. Het had een foto kunnen zijn. Flitspaal in landschap.

#1859

#1858

Op de hoek van de straat is een vreugdevuur uitgebroken. Terwijl ik naar auto loop die dertig meter verderop staat, zie ik tussen de flarden smog en mist een paar buurtbewoners rond het vuur staan. Een vader komt aangelopen, met een kind naast zich. Hij heeft nog iets uit de achtertuin gesleept. Het poppenhuis. Hout, en dat brandt goed. Gezellig, met z'n allen rond een vuur. Nog een biertje, buurman? Terwijl ik wegrijd zie ik In de achteruitkijkspiegel hoe het vuur langzaam aan het huis knaagt.

Ik vraag me af of een van de kinderen vanochtend niet een stuk speelgoed miste.