Onderaards gerommel

De gezusters van Nuit Blanche organiseren een seismische week. Met slingers, ballonnen en aandacht voor de darmkrampen van onze planeet.

Toen ik vanmorgen bedacht om een stukje bij te dragen aan dit heugelijk evenement, kwam ik er achter dat ik niet zoveel seismische avonturen op mijn kerfstok heb. Daar ben ik te aards voor. Ja, ik zou kunnen vertellen over die keer op de Vesuvius, maar dat is een toeristisch verhaal over waarom je de laatste vierhonderd meter naar de top moet klimmen terwijl als je boven bent blijkt dat je over dat stenen pad gewoon een fiat panda naar boven te krijgen is. Of over die afdaling, dat ik eigenlijk heel nodig moest toiletteren, en dat je in de vrije natuur als man dan meestal wel achter een boom kan gaan staan, maar dat op de bovenkant van de Vesuvius geen bomen groeien. Toch nadelig. Rotsblokken zijn daar boven gelukkig in overvloed. Maar dat verhaal wellicht een ander keer.

Zus woont in een flat. Zo'n grote, van twaalf verdiepingen en huisnummers van drie cijfers. Ik stapte het kleine kamertje daar binnen en bewonderde het plafond. Mijn hemel wat was het daar toch blinkend wit, zo goed was dat plafond gewit. U mag raden wie dat plafond heeft geschilderd. Maar plots, als donderslag bij heldere hemel, klonk een onderaards gerommel uit de gewelven van de flat. Elders in deze betonnen matrix trekt iemand aan een touwtje waardoor het water in het reservoir zich bevrijd naar beneden stort. Het geluid van 9,81 meter per seconde kwadraat. Een razend geluid trekt door het gebouw, en even denk je het gebouw te voelen schudden. Maar dat is illusie, die alleen maar veroorzaakt wordt door het feit dat je een stukje over aardbevingen moet schrijven.

Er zouden af en toe minder wolken moeten zijn

Met mijn hoofd in de wolken loop ik de parkeerplaats op, hoewel het op deze lentedag wel meeviel met het aantal wolken. Toch zag ik kans mijn sleutels weer te laten liggen. Misschien hadden die ontbrekende wolken zich in mijn hoofd genesteld. Vannacht slaap ik met het raam open, dan kunnen ze er weer uit. Ze moeten dit weekend per slot van rekening gaan regenen, stel je voor dat ze te laat zouden komen.

Met mijn hoofd in de wolken liep ik de parkeerplaats op. Klik op het knopje van de autosleutel om de deur te ontgrendelen. Kijk naar achterlichten, waarom doen die het niet? Die behoren toch te knipperen, en ik druk opnieuw op het knopje. Pas daarna heb ik door dat richting een Audi loop, en dat ik twee auto's verderop moet kijken. Zelfde kleur, zelfde concern, dus ook zelfde achterlichten.

Wit en blauw

Kijk! Lente! Zonnestralen!

Opklaringen

(Bij gebrek aan opklaringen vandaag, een opklaring uit het archief).

Op de achterbank kan je altijd relaxen

Bovenstaande foto is gemaakt met de camphone, en daardoor nogal van slechte kwaliteit. Maar ziet u wat daar rondrijdt? Is dat een wietplantage? Of is die persoon gewoon naar het tuincentrum geweest?

Naar aanleiding van

dit gesprek:

12:30:21 Als puntje bij paaltje komt: lekker muziekje

12:31:29 Als puntje bij paaltje komt: ze heeft allemaal fijne zondagochtend liedjes

12:31:54 Maarten : zondagochtendliedjes

12:32:00 Maarten : het is leuk dat dat een aparte categorie is

12:32:10 Maarten : die een heleboel mensen apart kunnen onderscheiden

vraag ik me af: waarom zijn er wel zondagochtendmuziekjes en geen dinsdagmiddagmuziekjes?

Opsporing verzocht

Het onafscheidelijke duo Sam en Moos loopt over de Kalverstraat. Althans, zo hoort dat te gaan. Maar als ik er over nadenk ken ik meer mensen die Sam heten dan mensen die Moos heten.
Dus: waar zijn de mensen die Moos heten gebleven?

Ze zingt iets over tequila, geloof ik

Soms word ik wel eens wat moedeloos van mezelf. Waarom o waarom o waarom! Vergeet ik toch zoveel. Zoals iets achterlaten zodat ik weer terug moet, exit 35 minuten. Scgroewmnljllkskjf - zo klinkt ongeveer een hoop frustratie over dit soort dingen. Probeer dat vooral niet uit te spreken, dan breekt u uw tong en dat is ook weer een pijnlijke blessure, tenzij u aanhanger bent van de stelling dat spreken zilver is en zwijgen goud is. Met die goudprijs van tegenwoordig kan zo'n blessure toch lucratief zijn.

Een beetje blij werd ik wel weer van een liedje waarvan ik de tekst wel lekker puntig vond.

Een vergadering

Al snel begin ik met kleine letters. Een filosofie van de kantlijn. Afwijkende van de notulen bloeit het notitieblok. Een berm van gepruts en gereutel en stof tot nadenken. Met vijf grote vraagtekens vraag ik me af of ik hier wel had moeten zitten want al snel groeit is geklieder van mijn kantlijn groter dan de aantekeningen die ik maak.

Zondag Lentedag

Door de gekleurde bril

De afgelopen jaren had ik nimmer een zonnebril. Ik pierde gewoon tegen de zon in, want zo'n ding op sterkte kopen is een Aanschaf, en met een zonnebril zonder sterkte kan je me net zo goed direct de ogen uitsteken. Dan zie ik ook niets, en heb ik bovendien geen last van de zon.

Afgelopen kerstvakantie besloot ik dat er verandering in moest komen. Met al dat geautorij is een goede zonnebril wel handig. Een paar weken later had ik 'm op. En ehm, dat maakt verschil! Alsof ik door een landschap rijdt met een permanente polarisatiefilter op mijn ogen. Het is compleet incompatible met fotograferen, want elke gevoel voor kleur is verdwenen. Maar, de wereld is nogal futurisch met zo'n blik.

De brutalen

Brutalen hebben de halve wereld. Ik vind het best, als ze maar wel op h?n helft blijven. (Cees Buddingh, via Woordenaar).

Die stelling roept vragen op, namelijk hoeveel brutalen er zijn en hoeveel niet-brutalen. Als we uitgaan van een gelijke verdeling van mensen (50% brutaal, 50% niet brutaal) is alles op de wereld toch nog eens gelijk verdeeld. Sommigen zien daarnaast een toename van het aantal brutalen, dus bij een min of meer gelijk aantal mensen neemt het aantal brutalen op hun helft van de wereld toe en het aantal niet brutalen aan de andere kant van de wereld af. Het gras is immers altijd groener bij de buren. Echt te kwantificeren valt dit nog niet maar ik voorspel dat het op sommige plekken op de wereld heel rustig wordt.

Horizontaal