Verleidingen

Mijn wekker heb ik niet afgezet, zo ontdek ik op zaterdagochtend om kwart over zes. Het gevolg is dat ik al vroeg in de stad ben. De eerste toeristen staan al foto's van de Dom te maken. Of het nu koud is of niet, falafel en straatmuzikanten omringen ze. Ik koop twee overhemden en loop een aantal boekwinkels binnen. Er zijn weliswaar reisgidsen, maar niet wat ik zoek. De intifada heeft voor het eerst invloed op mijn leven.

De cd-winkel is kleiner geworden. Ik zie de aankondiging van Duffy in de etalage, voor 19 euro, maar loop door want waarom zou ik 9 euro meer betalen voor een doosje en een boekje die thuis vooral in de kast staan? De prijs van emotie is variabel.
Terug loop ik over de Steenweg, waar de straatverkopers klaar staan. De man van de ECI met gratis maandpassen poeier ik af. Waaraan ligt het, vraag ik me af, dat ik de Steenweg zo'n rommelige straat vind? De bestrating is keurig, al zijn de pandjes minder statig dan op de gracht. De snackbar heeft zijn kilo's patat al klaar liggen voor de massa's die straks komen. Onder de domtoren zit nog steeds een accordeoniste. Ze glimlacht als ik haar aankijk. Ja, verleidster, ik ben Thomas niet.

De suikerspin

ze kocht een suikerspin in een bakje
is dat geen mooi huisdier? vroeg ze mij
en ik zei: die hoeft geen eten en geen drinken
heeft zijn web van suikerdraden al geweven
zijn beestenlichaam opgeheven

wij waren nauwelijks uitgesproken
of er klonk een grommen van de spin
één tel maar, en waren wij weer alleen

De ring

Bij Spaanse Polder rijd ik de ringweg op. Voor me rijdt een vrachtwagen uit het Oostblok die tergend langzaam aan vaart wint. Ik voeg in en bezie de noordelijke ring. Denk aan het artikel dat ik pas las, waarin deze snelweg werd beschreven als aan het einde van de mogelijkheden tot uitbreiding. Links de spoorbaan, rechts de bebouwing als wand van de stad, een ritme van bruggen en viaducten. De vluchtstrook was al opgeheven. Een knooppunt met betonnen pilaren die al vele jaren staan, vier lagen over elkaar. Langzaam wringt de weg zich door de stad.

Deze omschrijving zet ik overigens pas later in elkaar. Want ik ben nog geen kilometer onderweg als een bloedneus uitbreekt. Eerder had ik een pakje zakdoeken liggen, maar dat blijkt plots verdwenen te zijn. Daar zit ik dan, in mijn goede kleren, die bij voorkeur niet vies worden. Kan ik misschien ergens stoppen? Maar die ringweg, waar moet ik heen!? Ik kan een afslag pakken, maar dan kom ik midden in de stad, waar ik ook zal moeten zoeken naar een parkeerplek.

Tien kilometer verderop vind ik een benzinestation, waar het keurslijf van de ring niet langer knelt. Ze verkopen er zelfs papieren zakdoekjes. Het zijn maar ondingen, die claustrofobische ringwegen.

(En airco's en luchtverversingssystemen natuurlijk ook. Geef mij maar buitenlucht.)

Paasnacht

Kalmpjes door stuurse sneeuwbuien naar huis rijdend.
Op de radio zoekend naar 'Driving home for Christmas'.

Zondag Fotologdag

Stond voor de winkel

In Zweden maken ze van die bedden waar je volgens de reclame direct op in slaap valt. Voor de verkeersveiligheid valt toch te hopen dat bovenstaand karretje niet zulke comfortabele autostoelen heeft.

Luiwijvekeseten

Vlaams is Nederlands met extra exotische uitdrukkingen. Zojuist hoorde ik Hugo Claus nog op de radio vertellen dat het beter is om zeven bijvoeglijke naamwoorden te gebruiken in plaats van die kale Hollandse stijl. Anneke vraagt naar mijn favoriete luiwijvekeseten; oftewel het gerecht dat je klaar maakt als je iets warms wilt maar geen zin hebt om te koken.

Daarop zijn twee antwoorden mogelijk in de buitencategorie:

• cup-a-soup (warm in 30 seconden)


• een stoommaaltijd (4 minuut 30 plus de wandeling naar albert heijn)

Maar voor snelle maaltijden zijn het uiteraard pasta's. Omdat pasta's nu eenmaal de beste warme maaltijd zijn. Kook spagetti of tagliatelli (dat zijn de snelste soorten). Giet de pasta af, en voeg wat ingrediënten toe. Er zijn diverse toevoegingen die snel en gemakkelijk zijn:

• kleingesneden ansjovisfilets


• garnalen (met dille, peper en eventueel een eetlepel yoghurt)


• gerookte zalmblokjes (met dille, peper, en eventueel 1 eetlepel yoghurt, 1 eetlepel honing en sinasappel)


• in de koekenpan gebakken salami, met rode wijn en kappertjes


• in de steelpan gesmolten mascarpone met dun gesneden ham, parmakaas en peper

Naast bovenstaande opties kan je ook nog groentes of extra smaken toevoegen, maar dan is het geen snelle maaltijd meer.

Vervolgens vraag ik me af wat een typisch Vlaams Luiewijvekesrecept is, want van dat soort recepten heb je nooit genoeg.

Hout

Sokken

Coert vroeg om een verhaaltje over sokken. Dat is een nobel streven. Sokken zijn namelijk zo'n onderbelicht onderwerp!

Dat heeft te maken met hun kleur (zwart of donkerblauw en dus vooral licht absorberend) en hun locatie, grotendeels bedekt door schoenen en lange broekspijpen. Sokken leven hun leventje dus zo goed als underground, terwijl ze wel overal bij mogen zijn. Ik noem maar: staatsgrepen, geboortes, overdrachten, wegwerkzaamheden, druiven plukken, telewerken, drankspelletjes. En zo kan ik nog wel even doorgaan over de niet te onderschatten rol van de sok in onze samenleving. Het getuigt van visie om zo'n onderwerp op de maatschappelijke agenda te zetten. Heeft u net als Coert A. Wigbels meer vergeten helden? Meld het nu, en kom na vele jaren in aanmerking voor een lintje van de koningin!

(Althans, ik vermoed dat Coert over een jaar of dertig wel een lintje van koningin Maxima krijgt opgespeld. Maar dat weet hij nu nog niet.)

De hongerklop

Cyriel vroeg naar gedenkwaardige (fiets)tochten. Nu ben ik geen wielrenner (alleen maar toeschouwer), dus zoveel tochten zijn dat niet. Op een mooie zomerdag wil ik nog wel een fietstochtje maken, maar verder dan 50 kilometer geraak ik meestal niet.

Ik zou kunnen vertellen van hardlooptochten, en hoe je die gedenkwaardig maakt. Dat wellicht een ander keer. Mijn oom en tante wonen in de polder, hemelsbreed zo'n 15 kilometer weg. Afgelopen zomer was er een verjaardag op een zondagmiddag. Op de kaart puzzelde ik een leuke route uit. In één slag naar de rivier, dan over de dijk om het pontje te nemen in plaats van de brug, dan terug aan de andere kant van de rivier, en tot slot richting de komgronden. Daarbij had ik over het hoofd gezien dat er:
1. een straffe Oostenwind stond;
2. ik enkel een stadsfietsje heb
3. er in die gereformeerde streken op zondag natuurlijk geen snackbar open is.

Achteraf is een beetje lijden alleen maar glorieus, maar amaaj, wat was ik blij dat ik op die verjaardag een groot stuk taart kon eten.

Uit de schemer

Het is 4 uur 53, of 5 uur 43 als een auto buiten voorbij rijdt of een regenvlaag hard tegen de gevel slaat. Even kijk ik naar de tijd, maar het is nog donker en ik zak weer weg, tuimel nog even in bewusteloosheid. Iets voorbij zessen gaat de wekker, als herinnering aan het bestaan van de werkelijke wereld.

Tegen half zeven kruip ik eruit, schiet in een spijkerbroek en veeg de brokken droom van het netvlies af. Ik scharrel het huis door en zie, staande voor het raam, de eerste mensen op straat. Het nieuws meldt niet dat de wereld op is gehouden met draaien en dus is alles goed en klaar voor het ontbijt. Maar dat is een ander verhaal, voorbij het wakker worden.

(Op verzoek van Karin)

Melkweg, 15 april

Katyo vroeg naar dEUS. Deze Antwerpse band komt volgende maand met een nieuw album, en koppelt daar een tour aan, met twee bezoeken aan Nederland. Een keer in de Melkweg en een keer in Doornroosje. Een aantal weken geleden las ik de aankondiging op alternative.blog, het blog voor mainstream alternative (oftewel muziek met een alternatief tintje die ook weer niet compleet obscuur is).

Met het uitkomen van Pocket Revolution in 2005 ben ik naar dEUS gaan luisteren, en zoals u zich levendig herinnert stond Pocket Revolution op het jaarlijstje. De luisterbeurt die Worst Case Scenario later kreeg viel tegen. Mijn indruk is dat Worst Case Scenario toen het verscheen enorm hip was, maar dat ondertussen niet meer is. En dat nieuwe album heb ik dus nog niet gehoord, dat verschijnt pas na het concert. Het schijnt dat je het ook alvast op hun website kan beluisteren, dus dat moet ik misschien nog doen.

Al met al een gokje of interessant is, dat concert. Maar nu al compleet uitverkocht, dus de beslissing is in ieder geval op tijd genomen. Dit stukje heeft dan geen plot; als compensatie een linkje naar een videoclip.

Een interview

Agnes kwam met een serie vragen. Daarom: een interview.

- Leg de relativiteitstheorie van Einstein eens begrijpelijk uit.
Relativiteit is het fenomeen dat wat je waarneemt beïnvloedt wordt door je positie als waarnemer. Om een analogie te gebruiken: die tien minuten wachten op dat leuke meisje voelt aan als twee uur, die twee uur in gezelschap van dat leuke meisje voelt aan als tien minuten. Oftewel: de manier waarop je het licht van die ster die je waarneemt, wordt bepaald door je standpunt.

Dat is de speciale relativiteitstheorie, de algemene komt een ander keer wel.

- Wat voor soort shampoo gebruik je, en waarom?
Palmolive. Geen idee waarom, ik gebruik het al zo lang als ik mijn haar was.

- Naast wie wil je graag in een vliegtuig zitten, en waarheen?
Ik wil helemaal niet in het vliegtuig zitten. Vliegtuigen zijn benauwde hokjes en bovendien is vliegen werkelijk de saaiste manier van vervoer die denkbaar is. Gisteren heb ik geprobeerd uit te zoeken of ik ook per boot of per trein in Israel kan komen, maar het enige wat er lijkt te zijn, zijn busroutes vanuit Jordanië of Egypte.

- Hoe ziet je desktop er uit?

Klik maar op bovenstaande thumbnail. Wat zijn uw conclusies op basis van dit plaatje?

- God of Darwin?
Of? Waarom niet En? Ik bedoel, Charles Darwin heeft een mooie theorie opgebouwd die een zeer praktisch en toepasbaar denkmodel is, en die ook empirisch behoorlijk staat, maar buiten de letterlijke interpretatie van Genesis hoef je daar toch niet zoveel voor te laten vallen?

Het analoge tijdperk

Roos vraagt naar de historie van de fotografie. Die persoonlijke dan, voor Niépce leest u elders de verhalen maar.

Dus pakte ik dat rode album weer eens uit de kast. Om eens te herleiden hoe het analoge tijdperk er uit zag. Het album begint met foto's van een verjaardag midden jaren negentig, en een paar series vakantiefoto's. Gemaakt met die compactcamera waarvan ik nu niet meer zou weten waar die is gebleven.

Kijk, de beklimming van de Grossglockner.

Het zijn vooral kiekjes. Maar, eigenlijk is het best wel grappig dat album weer eens uit de kast te pakken. Het was zonder omzien meegegaan in verhuizingen van andere kasten naar andere huizen naar andere steden.

Het digitale verhaal kent u. In 2003 kocht ik een camera en ontdekte ik de stadsfotografie op een middag op de Haagse Turfmarkt. En het gevoel daarbij? Meestal denk ik dat het gewoon om een spectaculair plaatje gaat, gewoon plat effectbejag. En dat als ik een boodschap had te communiceren - en bovendien wist wat die boodschap was - ik het wel op zou schrijven.

U vraagt wij draaien

In het kader van de interactiviteit van dit log: waar had u mij nu al altijd over willen zien schrijven?

Past net, blijkbaar

Nieuwe variant: 'Een wet van Meten en Persen'

De vorming van een rij

Ooit was ik een klein jongetje. Een klein jongetje met een grote doos vol met autootjes en een speelkleed met een stad erop. Daarmee maakte ik graag files, daar simpelweg alle auto's in een rij achtereen te zetten. Dat ik in zo'n geval een rij van vier meter autootjes door de woonkamer zette werd wonder boven wonder getolereerd door mijn moeder. Maar ja, er was nu eenmaal vooraan een opstopping gebeurt dus dan moest er een rij komen te staan. IJzeren logica.

Zo bracht ik mijn jeugd door en een kleine twee decennia later sta ik zelf in zo'n rij rondom een compleet doorgedraaide rotonde waar niemand meer voor- of achteruit geraakt en vind ik het opeens een stuk minder leuk.

Terug naar Kuurne

Het is stil op straat want het is zondag. Een mager zonnetje probeert door de bewolking heen te geraken, maar is te zwak om werkelijk warmte af te geven. Een kwartier doe ik mijn best hardnekkig buiten te zitten, maar tevergeefs.

De resterende zaterdagkrant heeft de tijd. Ik organiseer wat foto's. Moet per slot van rekening nog steeds dat fotoboek van vorig jaar in elkaar steken. Ondertussen staat de tv aan, want het spel is weer begonnen. Vlaams platland en eigenlijk is alles nog hetzelfde als vorig jaar. Klassiekers heten niet voor niets zo.

Wachten tot de kopgroep explodeert. Kilometers gaan traag en onderwijl geraken wat klusjes gedaan. Op de een of andere manier dragen de eindeloze rondjes rondom Belgische dorpjes waarvan je niet weet waar ze in liggen bij aan een bijna-stilstand. Onthaasting door kijken naar hardfietsers. Paradoxaal, is het niet?

Zondag Fotologdag