Bord voor z'n kop

Twee maanden geleden begon het. Het kantorenpark waar ik dagelijks overheen rijd kreeg een nieuw weggetje. Een handig doorsteekje dat enige honderden meters omrijden bespaarde werd geopend. Een paar weken geleden volgde een tweede doorsteekje, iets dat weer twee bochten uit het stratencircuit de route sneed. Te mooi om waar te zijn. Nu nog dat doseerstoplicht verwijderen en een extra fly-over en ik rijd in een vloeiende beweging de snelweg op.

Maar helaas, wat te mooi was om waar te zijn, is ook niet waar. Sinds deze week staat er een bordje in dat de doorsteek alleen voor bussen en vrachtauto's groter dan 18 meter is bedoeld.

(Opties zijn: het bordje 's nachts weghalen, een vrachtwagen of bus kopen of ontkennen dat ik Nederlands kan lezen).

Klimaatverandering

25 april. De lente buiten is twee weken oud. Bij de lokale supermarktketen ligt een aanbieding voor barbecuevlees.

Iemand tijd over?

De handdoeken hebben vanavond hun rondjes gecentrifugeerd. Zij liever dan ik. Ik wordt wel graag gewassen maar ik houd er toch niet zo van om met 600 toeren rondjes te draaien.

Nadien pakte ik het wasrek en begon de handdoeken op te hangen, want ze waren wel gecentrifugeerd maar dat betekent niet dat ze droog zijn. De wasknijpers stop ik nooit terug in de emmer maar laat ik altijd hangen aan het wasrek. Na elke ophang- en droogbeurt hangen ze net weer anders. Hoe dat nou precies werkt, vroeg ik me plots af, die bewegingen over zo'n wasrek. Een studie naar wasknijperophangmigratiepatronen, dat zou wat zijn.

Toys for boys

Hedenochtend. De volgende afspraak moet worden gepland. Er verschijnen verschillende merken op tafel. Een winkel in smartphones zou er een etalage mee kunnen vullen. Klik, klak, iedereen staart naar microscopische schermpjes. Ik niet. Met die papieren agenda blader ik sneller door de komende weken dan welk digitaal apparaat dan ook. Vorige week heb ik een iPhone in de praktijk gezien - aj, kek apparaat, die wil ik ook wel - maar ja, waarom eigenlijk?

Zondag Fotologdag

Het grote waarom (2)

Waarom kreeg ik een handje kleingeld van een mevrouw om aan de accordeonist te geven?
Razzi suggereert dat de vorige keer dat ze geld aan die man gaf, hij zijn mond op de hare drukte, en dat ze nu wel eens wilde zien of hij dat bij mij ook deed. Misschien was dat het geval; de accordeonist heeft in ieder geval geen aanstalten daar toe gemaakt.

Speculeren, toch het bijna leukste wat er is. Ik veronderstel toch minstens dat ik nu schakeltje ben geworden in een omvangrijk witwasmachine. Of dat ik mee heb gewerkt in een actie van de Mossad. Het geven van dit geldbedrag bestaande uit deze serie muntjes is het signaal geweest voor het in werking zetten van een grote operatie, waarover over dertig jaar een spannende film op tv komt. Als wij dan nog bestaan, want dat hangt natuurlijk wel samen met het welslagen van deze geheime operatie.

Of deze vrouw had in de afgelopen jaren reeds kapitalen naar de accordeonist gebracht, omdat het haar aan lager wal geraakt broer was. Maar omdat ze het weerzien met haar broer niet aankon en ze bang was dat de muzikant haar zou gaan herkennen, had ze er voor gekozen om aan argeloze reizigers te vragen om haar geld af te geven.

Het grote waarom

Terwijl ik de roltrap aan de Jaarbeurszijde op loop, bedenk ik me dat het wel tamelijk vroeg is, om op zondag voor negenen al op het station rond te lopen. Zelfs de stationssupermarkt is dicht. Het enige dat rond loopt is een paar groepjes ski-reizigers met hun enorme tassen.

Bij de traverse loopt een jonge vrouw naar mij toe. Ze heeft knalrode lippenstift op. 'Mag ik je wat vragen?' Ze heeft wat kleingeld in haar hand. 'Zou je dit aan die meneer daar willen geven?' Ze wijst naar de accordeonist die twintig meter verderop zit te spelen. 'Oh, jawel hoor', antwoord ik, om het geld - anderhalve euro - in ontvangst te nemen en die bij de muzikant af te geven. Vervolgens liep ik door naar de kaartautomaat.

Nu kan ik natuurlijk gaan speculeren waarom dit zo gebeurde. Maar het is veel leuker om u even de tijd te geven zelf na te denken en al uw gedachten in bijgaand reactievenster in te vullen.

Zondag Fotologdag

Wachten op een appelboom

Het werd tijd dat ik op huis aan ging. Behoedzaam schoof ik de auto tussen een Volvo en een Saab uit. Het paste net. Eigenlijk was het al te laat, zo dacht ik toen ik de weg op draaide. Te laat om zonder kans op file naar huis te rijden. Door de stad, waar je maximaal 50 kan, of om de stad heen, dat is de keuze.

Op drie kwart van de tocht om de stad heen zie ik rode achterlichten. Het spel is op de wagen. Tweede versnelling. Derde versnelling. Vierde. Tweede. Toch eerste. Tweede. Eerste. Tweede. Derde. Tweede. Ondertussen ben ik aan een appel begonnen die ik trof in het bakje waar ik 'm eerder die middag heb klaargelegd. Soms moet je voor jezelf een mooie verrassing klaarleggen.

Een stuk of twintig keer van versnelling wisselen later is de appel op. Ik twijfel even, maar besluit dan het raampje te openen en gooi met een boogje het klokhuis in de berm. Over twintig jaar zal ik het boompje eens voor u aanwijzen.

Every day I work on the road

(Jaah, titel geheel geleend van Voicst)

Zondag Fotologdag

Stroop

Op deze foto twee bovenaanzichten van strooppotten. Beide worden gemaakt door CSM uit Amsterdam. De één komt uit Zeeland, de ander uit Friesland. Blijkbaar moet stroop uit perifere gebieden komen om in de Randstad gegeten te worden. Dus de les van vandaag luidt: als u ooit succesvol stroop wil gaan verkopen, zet dan op de verpakking dat deze uit Limburg komt.

(Zo, dat scheelt u weer het inhuren van een dure managementgoeroe).

Appeltaart

Mijn vuilniszakken zijn licht helblauw en die draag ik dan wekelijks naar de vuilnisbak. Bij de lift kom ik een buurman tegen die met een appeltaartje in zijn hand staat te wachten op de lift. "Zo, dat zal goed smaken", roep ik. Het is de buurman die sinds een tijdje met Spaans ogend vriendinnetje rondloopt. Hij legt uit dat het niet voor vanavond is, maar dat zij dat graag heeft als ontbijt.

Dat vind ik lief.

Dat taaltje klinkt zo zacht

Terwijl ik wegrijd uit Roosendaal is er niets op de radio. Althans, Radio 3 zet een waardeloos nummer in en ik besluit tot zappen. Mijn vingers doen snel zenders passeren. Ik tref Studio Brussel en blijf hangen met nummers van Zita Swoon en Chemical Brothers. En het gevoel van even ver weg te zijn. Een Vlaams cocon.

Bij de eerste van de grote rivieren valt de ontvangst weg. Ik ben weer terug in Nederland.