Het wordt nog even geen herfst

De herfstbladeren worden langzaam zichtbaar aan de bomen langs de gracht, zag ik gisteren. Wel, die herfst stel ik nog even uit - eerst op vakantie.



(Verzoeken om een ansichtkaartjes mogen gemaild worden, maar hier blijft het hier stil in de komende weken).

Rood

Op de Slinge komt een bijna leeg metrostel aanrijden. Al lopende ben ik aan het spelen met het fototoestel op de telefoon, op zoek naar lucky shots. In de metro zit een persoon met een knalrode broek. Hebbes.

Divers geneuzel

Dinsdag kreeg ik een fruittella. Sinaasappelsmaak.
Oeh, nostalgie bij het uitpakken van zo'n snoepje en de smaak van schoolreisjes
*
Een Chinese Landrover reed over de A20 met een aanhanger. In de aanhanger lagen grote bruinkartonnen dozen, met als opschrift dat er een TimeCutter in zit. Dat is een nogal een suggestieve naam, wat moest dat wel niet zijn!
Iedereen kan Googlen en zien dat het écht maar een grasmaaier is, iets dat mij nogal tegenvalt.
*
Prijs voor het meest aanstekelijke gitaarintro van dit moment gaat naar Fleet Foxes.
*
En dan ga ik nu weer verder met mijn diepe vrijdagmiddaggevoel.

Wispeltuur

Op dat festival van onderstaande foto: iemand die op 25 meter van het podiumpje waarop de band een cover van Iggy Pop staat te spelen z'n iPod nog eens wat harder zet.

Zondag Fotologdag

Aan de kantlijn

Als we ons verzamelen in de lobby bij de receptie staat een televisie aan met de Olympische Spelen. De waterpolovrouwen scoren 7-5 tegen Amerika. Het ziet er spannend uit. Ik moet me inhouden om niet te gaan supporteren. Het derde deel van de wedstrijd is afgelopen, en, kijk, ze zijn nog niet klaar. Zou er nog een vierde deel komen? Ik maak een grapje over mijn verwaterde kennis van de spelregels van het waterpolo.

Na het overleg rijden we gezamenlijk naar de andere partij, twee kilometer verderop. Pendeldiplomatie kan een letterlijk begrip zijn. Ook daar melden we ons aan de balie. We krijgen opzichtige bezoekerspasjes die je om je nek kan hangen.

Pas als ik al weer vijftig kilometer op de terugweg ben herinner ik me het waterpolo. Ik zou kunnen overwegen de radio aan te zetten om te horen hoe het afgelopen is. Mijn betrokkenheid bij waterpolo blijkt toch te beperkt te zijn. Pas thuis kijk ik in samenvatting een stukje wedstrijd. Waarna ik van mening was dat de Spelen toch een stukje verdienden.

Raster

Grensverkeer

Het zandpad af, de verharde weg op. The Dears komen met hun orkestrale stukken uit de autoradio. Ik spoed me weg uit dit land waar de tankwagens ook zo laat nog naar de boerderijen toe moeten. De zon gaat perfectionistisch onder tussen varkensstallen. Een toerclub beweegt zich op het fietspad. Daar rijdt een Belgische Audi met een paardenaanhangwagen. Ver van huis, zo voelt het hier.



Op het kruispunt in het dorp staat een bord met richtingen. Antwerpen is maar 30 kilometer van hier. Door de hoofdstraat. Er staat één stoplicht.De kerk en het stadhuis staan diagonaal tegenover elkaar, met een plein en een weg er tussen om ze te scheiden en een bushalte in het midden gevuld met jeugd in het wachthokje. Een supermarkt die nog open is en uithangborden van seksshops. Grensverschijnselen. Twee rotondes en een bedrijventerreintje. Ik rij te hard, betrap ik mezelf. Of hebben ze die weg verkeerd geprofileerd? Over de grens, in België, mag ik tien kilometer harder. Heel veel Heras hekwerk over de betonnen bak van de HSL zuid, en dan nog een uur snelweg.

Want ook ú heeft een toiletrolhouder

Vast wel tenminste. En als we er nou een speeldoosje in monteerden, zo'n soort ongeveer, werd het gebruik van toiletpapier dan niet een veel vrolijker bezigheid?

Het raadsel van 6.3 of 7.1

Een potje autorijden, vandaag. Onderstaand kaartje komt van de routeplanner. Wat ik niet begrijp is waarom Google Maps je op de heenweg naar het zuiden anders stuurt dan op de terugweg. Zou het korter zijn of je de binnenbocht of de buitenbocht neemt?

Maar wat ik helemaal vreemd vind komt uit die statistieken van de auto. Op de heenweg naar het zuiden rijd ik 7.1 liter benzine per 100 kilometer, op de terugweg 6.3 liter per 100 kilometer. Profiel van de weg is vergelijkbaar, gereden tempo is ook vergelijkbaar. Is het dan alleen wind mee / wind tegen dat zo'n verschil veroorzaakt?

Die vloerbedekking kleurt wel weer mooi bij de achtergrondkleur van dit weblog

Werkplek nr 5, vandaag voor de derde keer bezocht. Kunt u zich voorstellen dat ik in deze gang me elke keer weer afvraag welke deur ik ook weer moet hebben?

Mijmering

Wat, zogezegd, veroorzaakt de melancholie? Het appartement is opgeruimd, zo opgeruimd dat het klinisch aandoet. Leeg en onbewoond. De bewolkte horizon. Het is augustus, en hoewel het gisteren lijkt dat het de langste dag was, zijn de dagen korter aan het worden. Om acht uur 's avonds met het licht aan boven tafel. Buiten mij is er geen leven, zo lijkt het in deze stad. Leeg en onbewoond, staan de huizen als hulzen, loze ruimtes, als achtergebleven relieken.

Terwijl ik nog een zeventig over de brug reed, vroeg ik me af wat er zou gebeuren als wij uit zouden sterven, en als over, zeg vijftig miljoen jaar het ecologisch evenwicht zich heeft hersteld en er opnieuw een vorm van zelfbewust, technologisch begaafd, leven zou ontstaan, of ze dan in staat zouden zijn onze resten terug te vinden? Welke fossielen blijven over na vijftig miljoen jaar? Een piramide overleeft zoiets niet. Zweeft er nog wat ruimteafval rond, of is dat allemaal in de dampkring verbrand? Welke gebouwen veranderen in fossielen? Staan onze maanverkenners er nog? (De maan, immers, is tektonisch niet actief). Er is iets voor te zeggen om een integrale kopie van de menselijke kennis op te slaan op de maan. (Een beetje zoals dat ding op Spitsbergen). Per slot van rekening willen we eeuwig leven, en op een relatief rustig object als de maan moet je het toch een aantal jaartjes uit kunnen houden...

Enfin, ik ga maar eens thee maken.

8-8-8

Meermaals klonk de bruidsmars op het carillon van het nabijgelegen stadhuis vandaag.
Deze eeuw zijn er nog vier kansen in vierenhalf jaar, daarna is het weer achtentachtig jaar wachten.

Een klein, kruimig, onderzoekje

Wanneer at u voor het laatst gekookte aardappelen, met groente en een stukje vlees?
En dan bedoel ik dat u daar zelf voor gezorgd had, niet dat iemand anders dat voor u had bepaald.

Want sinds ik deze week een generatiegenoot sprak - dat doe ik wel eens - die net als ik in een jaar geen gekookte aardappels had gegeten, vermoedde ik een generatieomslag. Enige andere mensen die ik daarover bevraagd hebben bevestigen dat beeld. Bestaat het Hollandse wat-de-pot-schaft nog?

De Hornbach: een recensie

Het was allemaal de schuld van mijn tweede basilicumplant (de eerste is een beetje doodgegaan). Mijn plantje groeit hemelhoog en dat staat wat raar met een klein plastic bakje in een schaaltje aan de voet. Dus stond ik op zaterdagochtend om kwart voor negen bij een tuincentrum voor een grotere plantenpot, potgrond en ook nog een cadeautje.

Tussen de loading docks op een benepen industrieterrein staat de Hornbach. Daar was ik nooit eerder geweest. Je kan 'm zien liggen vanaf de randweg. Vlaggen en borden in roze en oranje. Een kleurcombinatie die nogal vloekt maar dat is blijkbaar geen bezwaar. Parkeerterrein en winkelwagentjes uit het boekje. Naar het schijnt rukt de Hornbach nogal op in Nederland. Het een na het andere filiaal zou geopend worden, een soort Q-koorts maar dan in tuincentrumland. Een goede reden om te kijken wat deze Hornbach nou zo anders maakt dat de Intratuin of de Groenrijk als ik toch potgrond nodig heb.

De Hornbach is een rommelwinkel (genre: Duitse discounter waar alles nog in grootverpakking in de paden staat) met maar beperkt aanbod aan tuinartikelen. Stiekem is het een bouwmarkt, die wat bijbeunt als tuincentrum, maar goed, bijbeunen is genetisch bepaald in de bouwsector. Volgende keer maar gewoon weer naar het tuincentrum.

(En nu nog een punchline, maar punchlines, die vind je ook al niet bij de Hornbach. Waardeloze winkel, ik zeg het toch.)

Abort, Retry, Fail?

Het parkeerterrein is zo goed als verlaten en terwijl de zon langzaam ondergaat komt een man in een grijze Audi A6 aanrijden. Hoewel het lang niet donker is, staan zijn koplampen aan. De auto heeft lelijk velgen, als je het mij vraagt, en verder vraag ik me af hoe zo'n jonge kerel aan zo'n bak komt. Hij parkeert half en toetert.

Er verstrijkt een halve minuut waarin alleen de meeuwen in beweging komen door hun gebruikelijk rondjes om het plein te vliegen.

De man in de auto toetert nogmaals, en hangt even later uit z'n raampje, een schreeuwt wat naar boven, naar één van de balkons. Ik versta hem niet. Er lijkt geen reactie te komen. Hij kiest eieren voor zijn geld en drukt het gaspedaal in. Het rijdt weg, linksaf, rechtsaf, en het zicht uit.