Op een avond

Naar de stad fietste ik. Op maandagavond en het was koud en donker geworden buiten. Voor het nu nog neongekleurde bankgebouw was een lange rij mensen ontstaan. Op een plein was een vuur ontstoken, en daaromheen stond een menigte te dansen vanwege de ondergang van het kapitalistisch monster.
Elders waren de communisten hun pamfletten aan het uitdelen. Ze stonden ijlings opgeworpen barricades. Partijlidmaatschap nu voor de halve prijs, vertelden ze, maar ze vertelden er niet bij dat ze binnenkort het geld af zouden schaffen.

Bij de Mediamarkt haalde ik mijn foto's op en liep nog een doelloos rondje door de winkel. Een nieuwe shredder of toch een multikookpan? Onderweg naar huis floot ik een kerstliedje (War is over, om precies te zijn).

Heimwee

Met twee armen leunt hij op de balustrade, op de eerste verdieping van Paradiso. Beneden wordt woest gedanst en met bier gegooid. Rowwen Heze bespeelt de zaal met een accordeon en een drumstel. Het is overal carnaval - behalve bij hem.

Hij zit op een stoel, kijkt naar wat er gebeurd en pakt een zakdoek, veegt 'm langs z'n ogen. 23 jaar geleden is hij vanuit naar Kesseleik verhuisd naar Purmerend. Het moest en kon niet anders toen. Tegenwoordig wordt nog slechts af en toe een grap over zijn accent gemaakt, toen waren dat er veel meer. Nu zit hij hier, op een stoeltje in de grote zaal, en staat zijn vrouw achter hem, met haar hand op zijn schouder. Zij heeft er minder last van dan hij, de heimwee bij het horen van het Limburgs. Hij kan het niet weerstaan, wil meteen weer terug, maar wat moet hij daar, en moet zijn gezin dan mee? De kinderen spreken Hollands, die zouden voor geen goud mee willen. Nee, dan maar een avondje heimwee, denkt hij, en hij haalt nogmaals de zakdoek langs zijn ogen.

Gespot in Spanje

Was Mahler een sampler?

Op aanraden van Rosalie luister ik naar de 10e symfonie van Mahler (link 1, 2) en ik kan er geen touw aan vastknopen. Voor noch achter, doel noch richting, er is geen lijn in te ontdekken, het lijkt er wel op of die Mahler maar wat stukjes achter elkaar heeft geplakt die hij leuk vond.
Een sampler dus. Zoals Girl Talk tegenwoordig doet, maar dan 100 jaar geleden. De definitieve onthulling van Mahler als sampler, inclusief hoe, waarom en gebruikte software, laat ik over aan zijn volgend biograaf, maar weest u vast gewaarschuwd.

Een gezin

Een paar straten van huis, op een laan. De herfstzon en eigenlijk zou je verbaasd moeten zijn dat dit een achterstandswijk heet, kijk nou eens goed, die kozijnen zien er uitstekend uit, die tuin kan er best mee door en die auto, een recent model Peugeot 407, misstaat ook niet. Verder spreken we van een ruimte opgezette wijk, een beetje althans, met veel volgroeid groen. Wat zorgt er toch voor dat het niet loopt? Mijn milde mijmering werd onderbroken door een tegemoetkomende familie.

Voorop de dochter. Pikzwart haar, een rode broek en een koptelefoon op. Uberhip liep ze tien meter voor het gezin uit. Ze wuifde semi-nonchalant 'kom nou, loop nou door'. De zoon was duidelijk minder hip dan zijn zus en staarde naar de grond, alsof hij een dubbeltje aan het zoeken was. Of, en dat lijkt me niet onwaarschijnlijk, om uitdrukking te geven aan het gevoel 'ik hoor hier niet bij'. Vader stapte door, stoere pet op zijn hoofd en t-shirt aan. Ietwat de stijl van de Marlboro-man, al kon het niet verhullen dat hij een buikje had. Moeder, tot slot, was volstrekt functioneel op weg naar de winkels met een boodschappenkar (hoe heten die dingen? is er een specifieke benaming voor?). Alle vier zwegen.

Toen ik de hoek om was vroeg ik me af of de beperkingen op het vervoer van gevaarlijke stoffen ook van toepassing zijn op instabiel geworden gezinnen. Je kon het explosiegevaar ruiken.

Vraag en aanbod in Rotterdam

Er was geen kip in de Kunsthal. Enerzijds had dat te maken met het tijdstip (donderdagochtend 11 uur buiten vakanties) en anderzijds met het gereduceerde aanbod (2 zalen in verbouwing).

Bij het NAI was er niets in de boekenwinkel dat me kon bekoren. Alleen boeken van € 50,- die wel mooi leken, maar vermoedelijk na drie keer bladeren toch in de kast belanden, of op z'n best salontafelshowmateriaal worden.

Op straat kreeg ik een NRC. De Bijenkorf - er zat een zwerver op de stoep - liep ik binnen om te kijken of ze de tas hadden die ik zocht. Die hadden ze op de derde verdieping, ik liep op de tas af maar de vraagprijs was drie keer het budget wat ik had verzonnen. Vooralsnog moet een tas maar even wachten.

Bij de Donner trof ik in de ramsj nog een boek van 200 pagina's. Een man net buiten de winkel vroeg of ik geinteresseerd was in astrologische handelswaar die hij kon aanbieden. 'Hemel, zie ik er zo uit', dacht ik en ik liep snel door. Mijn haar begint blijkbaar echt te lang te worden

Toen ik bij de auto kwam was er een Volkskrant Banen onder de ruitenwisser gestoken. De complete parkeerplaats was geflyerd. Met twee kranten en een boek stapte ik de auto in en ik vroeg me af wanneer ik het eigenlijk allemaal wilde gaan lezen.

Er is toch niks op tv

Gisteren kreeg ik een mail met een persbericht over een lezingencyclus over een Duitse spirtueel genezer van 60 jaar geleden. Woeha, een persbericht. Of mijn weblogje een ding is waar je persberichten naar toe stuurt over lezingen in Doetinchem, Landgraaf en Rotterdam-Zuid. Misschien zou het iets zijn voor een van de hoofdpersonen uit de verhalen van Elke Geurts. Hoofdpersoon Marja bezoekt spirtuele lezingen en bijeenkomsten. Niet omdat ze zoekende is, maar omdat ze geïnteresseerd is in het publiek wat er rondloopt. Maar om daar te komen heeft ze een oppas nodig voor haar dochter, en dat is in dit geval haar veel jongere broertje, die zijn dagen verdoet met het drinken van literpakken chocomelk en het spelen van massamoordenaar in computergames. Hemel en aarde beweegt ze om er onder uit te komen, maar uiteindelijk blijkt het antwoord heel ergens anders te liggen.

Op instigatie van Louter las ik deze bundel (ik zou ook kunnen zeggen, op voorspraak van, maar instigatie is een fijn woord). In compacte verhalen wordt een complete wereld neergezet, en waar andere schrijvers er een hele roman voor zouden gebruiken, kan in deze bundel al het noodzakelijke zich binnen de lengte van het verhaal voltrekken. De verhalen bevatten mooie, actuele details - de bakfietsen uit de fietsfabriek - zonder dat het de verhalen maakt tot tijdsdocumenten die je over tien jaar niet meer zou kunnen lezen. Voeg daar nog een vleugje magie en surrealisme aan toe, en je hebt een mooie bundel.

Eén ding vraag ik me af: waarom moeten de hoofdpersonen van Elke Geurts altijd dood? Het dramatische effect in de verhalen wordt veelal veroorzaakt door het risico van de dood. Natuurlijk, dood is een mooi en krachtig middel om je hoofdpersonen drijfveren te geven, maar na vier verhalen op rij gelezen te hebben begon ik me af te vragen of het niet iets vrolijker kon.

Enfin, in uw zomers hangmat zult u wel niet maar gaan liggen met dit boek, maar dan komen er nog wel lange winteravonden voor deze verhalen! (Er is toch niks op tv) Lezen maar!

Divers geneuzel (2)

Om Flaubert 140 jaar na verschijning nog te gaan recenseren is wat laat maar ik vind 'm verrassend goed te lezen.
*
Een Moleskine volgeschreven. Het is een aaibaar boekje, ik kan me voorstellen dat mensen daar van houden.
*
Heeft iemand al eens opgemerkt dat Frankrijk uit watertorens bestaat? Er is veel landschap tussen Parijs en Bordeaux, waarbij de watertorens een constante zijn van civilisatie.

Zondag Fotologdag